از ابری که تو چشمای تو می بارید
می شد راز دل دیوونتو فهمید
همون دریای مواج نگاه تو
که از یک ناخدای ساده می ترسید

تو بارون نگاهت غرق تشویشم
هنوزم زخمی تنهایی خویشم
تو هم بیتابیِ من رو نمیشناسی
منم مثل تو می بارم که خالی شم

عجب چشمی که با یک بوسه باریده
چه قلبی که ، از احساسی هراسیده
تو بی من ، من بدون تو، چه کابوسی
خداهم بیصدا انگار خوابیده

تو که طاقت نداری رنگ دریا شی
در آغوش محبت بیصدا جاشی
تو که با یک نسیم ساده می میری
چقد سخته اسیر دست فردا شی

نمی تونم ببینم اشک چشماتو
نمی خوام این غروب تلخ رویاتو
منو دست فراموشی بده راحت
چرا باید بمونه یاد من با تو ؟!

از ابری که تو چشمای تو می بارید
میشد راز دل دیوونتو فهمید
همون دریای مواج نگاه تو
که از یک ناخدای ساده می ترسید

کاش بر ساحل رودی خاموش

عطر مرموز گیاهی بودم

چو بر آنجا گذرت می افتاد

بسراپای تو لب می سودم

کاش چون نای شبان می خواندم

به نوای دل دیوانه تو

خفته بر هودج مواج نسیم

می گذشتم ز در خانه تو

کاش چون پرتو خورشید بهار

سحر از پنجره می تابیدم

از پس پرده لرزان حریر

 رنگ چشمان ترا می دیدم

 کاش در بزم فروزنده تو

 خنده جام شرابی بودم

کاش در نیمه شبی دردآلود

سستی و مستی خوابی بودم

کاش چون آینه روشن میشد

دلم از نقش تو و خنده تو

صبحگاهان به تنم می لغزید

گرمی دست نوازنده تو

کاش چون برگ خزان رقص مرا

نیمه شب ماه تماشا می کرد

در دل باغچه خانه تو

 شور من ... ولوله برپا میکرد

کاش چون یاد دل انگیز زنی

 می خزیدم به دلت پر تشویش

ناگهان چشم ترا میدیدم

خیره بر جلوه زیبائی خویش

کاش در بستر تنهائی تو

پیکرم شمع گنه می افروخت

زین گنه کاری شیرین می سوخت

ریشه زهد تو و حسرت من

کاش از شاخه سر سبز حیات

گل اندوه مرا می چیدی

کاش در شعر من ای مایه عمر

 شعله راز مرا می دیدی

چرا وقتی آدم تنها میشه غم وغصه اش قد یه دنیا میشه

میره یه گوشه تنها میشینه اونجا رو مث یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه

 غم میاد یواش یواش خونه دل سر میزنه

یاد اون شب می افتم زیر مهتاب بهار

 توی جنگل لب چشمه می شینیم من و یار

میگن این دنیا مث قدیما نمیشه

دل این آدما زشته دیگه زیبا نمیشه

اون بالا باد داره زاغ ابرا رو چوب میزنه

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه 

یادش بخیر سادگیش، بی ریائیش، مهربونیش....

اما حالا، غرور، اخمو، سرمستی، تحقیر دیگری، حسادت، عصبانی....

یادم حکایت یکی از دوستام افتاد :

  یک بار دختری حین صحبت با پسری که عاشقش بود، ازش پرسید

چرا دوستم داری؟ واسه چی عاشقمی؟

دلیلشو نمیدونم ...اما واقعا"‌ دوست دارم

تو هیچ دلیلی رو نمی تونی عنوان کنی... پس چطور دوستم داری؟

چطور میتونی بگی عاشقمی؟

من جدا" دلیلشو نمیدونم، اما میتونم بهت ثابت کنم

ثابت کنی؟  نه!  من میخوام دلیلتو بگی

باشه... باشه!!!  میگم... چون تو خوشگلی،

صدات گرم و خواستنیه،

همیشه بهم اهمیت میدی،

دوست داشتنی هستی،

با ملاحظه هستی،

بخاطر لبخندت،

دختر از جوابهای اون خیلی راضی و قانع شد

متاسفانه، چند روز بعد، اون دختر تصادف وحشتناکی کرد و به حالت کما رفت

پسر نامه ای رو کنارش گذاشت با این مضمون

عزیزم، گفتم بخاطر صدای گرمت عاشقتم اما حالا که نمیتونی حرف بزنی، میتونی؟

نه ! پس دیگه نمیتونم عاشقت بمونم

گفتم بخاطر اهمیت دادن ها و مراقبت کردن هات دوست دارم اما حالا که نمیتونی برام اونجوری باشی، پس منم نمیتونم دوست داشته باشم

گفتم واسه لبخندات، برای حرکاتت عاشقتم

اما حالا نه میتونی بخندی نه حرکت کنی پس منم نمیتونم عاشقت باشم

اگه عشق همیشه یه دلیل میخواد مثل همین الان، پس دیگه برای من دلیلی واسه عاشق تو بودن وجود نداره

عشق دلیل میخواد؟

نه! معلومه که نه!!

پس من هنوز هم عاشقتم

عشق واقعی هیچوقت نمی میره

این هوس است که کمتر و کمتر میشه و از بین میره

"عشق خام و ناقص میگه:" من دوست دارم چون بهت نیاز دارم

"ولی عشق کامل و پخته میگه:" بهت نیاز دارم چون دوست دارم

" سرنوشت تعیین میکنه که چه شخصی تو زندگیت وارد بشه، اما قلب حکم می کنه که چه شخصی در قلبت بمونه "