ماه من غصه نخور زندگی جزر و مد داره
     دنیامون یه عالمه ،آدم خوب و بد داره
        ماه من غصه نخور همه که دشمن نمیشن
                 همه که پر ترک مث من و تو نمیشن.
                       ماه من غصه نخور،گریه پناه آدماس
                           ترو تازه موندن گل ماله اشک شبنما س
                               ماه من غصه نخور زندگی خوب داره و زشت
                                      خدا رو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت
                                           ماه من غصه نخور پنجره مون بازه هنوز
                                       باغچه مون غرق گلای عاشق ناز هنوز
                          ماه من غصه نخور باز داره فصل سیب میشه
                          میدونم گاهی آدم تو وطنش غریب میشه
  ماه من غصه نخور ماها که تب نمیکنن
         ماها که از آدم ها کمک طلب نمیکنن
           ماه من غصه نخور شمدونیا صورتی ان
                  دلایی که بشکنن چون عاشق قیمتی ان
                    ماه من غصه نخور سبک میشی بارون بیاد
                                 توی عاشقی باید نترسی از کم و زیاد
                                    ماه من غصه نخور خاطره هامون کودکن
                                             وی این قصه دلا یه وقتایی عروسکن
                                           ماه من غصه نخور بازی زمین خوردن داره
                                        ماه من غصه نخور تاب بازی افتادن داره
                                   زندگی شکستن و دوباره دل دادن داره
                            ماه من غصه نخور گلا میان عیادتت
                   به نتیجه میرسه آخر یه روز عبادتت
          ماه من غصه نخور خیلیا تنهان مث تو                                           خیلیا با زخمای عاشقی آشنان مث تو    
                  ماه من غصه نخور زندگی بی غم نمیشه
                              اونیکه غصه نداشته باشه آدم نمیشه
                            ماه من غصه نخور حافظ واست وا میکنم
                                       شعرشو میخونم و تورو مداوا میکنم 
                                        ماه من غصه نخور دنیا رو بسپار به خدا
                                                هردومون دعا کنیم تو هم جدا منم جدا

                                ماه من قصه نخورزندگی جزرو مد داره

                            دنیامون یه عالمه،آدم خوب و بد داره

 

چه می خواهی؟ چه می جویی در این کاشانه عورم؟

چسان گویم؟چسان گریم؟حدیث قلب رنجورم؟

از این خوابیدن در زیر سنگ و خاک و خون خوردن.

نمی دانی!چه می دانی"که آخر چیست منظورم؟

تن من لاشه ی فقر است ومن زندانی زورم!

کجا می خواستم مردن!؟حقیقت کرد مجبورم!.

+++++++++++

مرگ امواج

از دریا پرسیدم:که این امواج دیوانه ی تو

از کرانه ها چه می خواهند؟

چرا اینسان دیوانه وار و پریشان "سر به

کرانه های از همه جا بی خبر می زنند؟

دریا"در مقابل سوالم گریست!

امواج هم گریستند...

آنوقت دریا گفت :که طعمه ی مرگ"تنها

آدمها نیستند "امواج زنده هستند "که لاشه ی

امواج مرده را "شیون کنان به گورستان سواحل

خاموش می سپارند!...

می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش
می برم تا که در آن نقطه دور
شستشویش دهم از رنگ نگاه
شستشویش دهم از لکه عشق
زین همه خواهش بیجا و تباه
 می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو ای جلوه امید حال
می برم زنده بگورش سازم
تا از این پس نکند باد وصال
 ناله می لرزد
می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
از تو ای چشمه جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
بخدا غنچه شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله آه شدم صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم خنده به لب ‚ خوینن دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل

خدایا خیلی دلم گرفته ...

 چرا من به دنیا اومدم ؟

ای کاش می مردم .

اما مرگ هم برای من کافی نیست .

چون که بعد از مرگ دنیای دیگه ای هست ،

ولی من اونم نمی خوام .

 ای کاش هیچ وقت نبودم .

خدایا کفر نمی گم ،

می دونم هیچ جا تنهام نذاشتی ،

می دونم خیلی هوامو داشتی ،

اینم می دونم که من خیلی بدم .

ولی خدایا اینم می دونی که

 من چه زجری دارم می کشم .

می دونی که دیگه نمی تونم .

می دونی که ... .

خدایا به دادم برس ...

دوستت دارم خدااااا

همه ي شعري كه خوندم

قصه ي تنها شدن بود

قصه ي رفتن ومُردن

قصه ي رها شدن بود

قصه ي مرگ يه قصه

بُغضِ بي صدا شدن بود

قصه ي دوري و مُردن

از همه جدا شدن بود

ديگه كَم كَم اَز خودم بَدَم مياد......

تنِ پوسيدمُ مَرگم نمي خواد.......

زیر خاکستر ذهنم باقیست هنوز

آتشی سرکش و سوزنده هنوز

یادگاریست ز عشقی سوزان

که بودم گرم و فروزنده هنوز

عشقی آنگونه که بنیاد مرا

سوخت از ریشه و خاکستر کرد

غرق در حیرتم از اینکه چرا

مانده ام زنده هنوز

گاهگاهی که دلم میگیرد

پیش خود میگویم

آن که جانم را سوخت

یاد میآرد از این بنده هنوز

سخت جانی را ببین

که نمردم از هجر

مرگ صد بار به است از

بی تو بـودن

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم هستم

پیش چشمان تو شرمنده هنوز

گرچه از فرط غرور

بعد تو لیک پس از آن همه سال

کس ندیده به لبم خنده هنوز

گفته بودن که از دل برود

یار چو از دیده برفت

سالهاست که از دیده من رفتی لیک

دلم از مهر تو آکنده هنوز

دفتر عمر مرا

دست ایام ورقها زده است

زیر بار غم عشق

قامتم خم شد و پشتم بشکست

در خیالم اما

همچنان روز نخست

تویی آن قامت بالنده هنوز

در قمار غم عشق

دل من بردی با دست تهی

من ام آن عاشق بازنده هنوز

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

گر که گورم بشکافند عیان میبینند

زیر خاکستر جسمم باقیست

آتش سرکش و سوزنده هنوز .

عزیزیم! دویمادیم سندن،

نه تئز مندن دویوب گئتدین؟

اجل گلجک، بو غربتده،

منی یالقیز قویوب گئتدین!

++++

بو دنیا، فانی دیر فانی

بو دنیا ده قالان هانی؟

داود اوغلو سلیمانی

تخت أوستوندن سالان دنیا

باز هم يه فقدان ديگه . باز هم نازنينی از بين ما رفت (دختر خاله دوست عزیزم) . نميدونم چی بايد بگم . در اينجور مواقع سکوت رو بهتر ميدونم . برای اون عزيز از دست رفته از خداوند طلب آمرزش می کنم و برای خانواده محترم و ................ از خدا طلب صبر و شکیبایی .

 من نگاهتو می خواستم که قشنگ ترین غزل بود

  نمی گم عاشقم باش نمی گم مال من باش                                                                     

                  حتی ازت نخواستم با این و اون تو کم باش                                                                                    

نمی گم به تو برگرد ،نمی گم  پس دلم چی

            تو این دنیای ناتو نمی خوام از تو هیچی

 زدی بپیچی به بازی جیکم در نیومد                           

         توی انگشت دستم اگه چیزی بود دراومد  

ولی بازم دمت گرم اگه دلی بود شکوندی

           نگفتی من بمیرم نگفتی ،نه، نموندی

                     اگه حرفای ساده ام برات گرون تموم شد

                            تو مثل من نسوختی من عمرم حروم شد

مثل برگی زرد و تنها گم شدم تو زوزه ی باد

دیگه حتی رنگ شعرام به چشمای تو نمی یاد

نمی دونم به چه جرمی لایق زجر تو بودم

حیف این همه ترانه که برای تو سرودم

  بی تو موندن و شکستن پای هر زخم زبونی                                           

             تو منو ساده فروختی تا با دیگری بمونی                                                     

                      برسه روزی که دیگه منم از پیش تو رفتم           

                        تا خودت بیای ببینی که یکی جاتو گرفته               

تقدیم به عاشقایی که به خاطر نرسیدن به عشقشون از خدا گلایه دارند!!!

یه شب خدا خواب نداشت دلش تو سينه تاب نداشت

 واسه یه لحظه اون سوالی کرد جواب نداشت

اون شب فرشته ها همه رفته بودن به مهمونی

خدای خالق همه تنها شدش به آسونی

اون که همیشه خنده داشت گریه می کردش بی صدا  

  دلش گرفته بود خدا تنهايی سخته به خدا  

 روی زمين يه جايی هست  پيدا بشن اون خنده هام

تو کوچه هم قدم ميزد  اينوره زمين،اونور زمين

 هرکی رو ديد تو دست خود يه دست دلگساری داشت

خدای آسمون و عرش تنهاييشو دوا نکرد

خط و نشونی ميکشيد عذاب و درد رقم ميزد

پنجره ی تکخونه ای پل زده بود به آسمون

 تنهاييشو بغل گرفت تو بغض خيس پنجره

 جلوتر از خدای ما کسی بنای اشک و بست

 اون که تو بهت نيمه شب خدا رو فرياد ميکشيد

 بنده ی غمگين توام ببين که خاطرت مياد

گفتی که دل بسته بشو تا آخرش باهات منم

من همونم که خيره شد چشم و دلش به آسمون

ستاره ای دلش رو برد تو عمق قلب کهکشون

حالا منو به پاش بريز که زندگيم به عشق اوست

بدون که عشق پاک تو به منزلش نمی رسه

تو زندگيش خدارو هم حتی ديگه کم نداره

ميان تو دلهای شما حسابی آلوده ميشن

اهل عالم بشنوید این زمزمه
نام من عبد حسین فاطمه

من هوس را از درونم رانده ام
چون کتاب عاشقی را خوانده ام

روز اول تا که چشم ام باز شد
درس عشق و عاشقی آغاز شد

نغمه لالای من می شد حسین
بوده ام از کودکی من زیر دین

مادرم ذهن مرا مي زد ورق
شير مي داد به عشق شير حق

دفتر مشقم ز برگ ياس بود
آب بابايم همان عباس بود

گفتم از عشق شاْن و رتبت است
آريا اکنون زمان خدمت است

ثبت نام کوي جانبازي شدم
بعد از آن راهي سربازي شدم

نام من سرباز کوي عترت است
دوره آموزشيم هيئت است

پادگانم چادري چون وصله دار
سر درش عکس علي با ذوالفقار

ارتش حيدر محل خدمتم
بهر جانبازي پي هر فرصتم

در مصاف کفر هستم بي شکست
چون سلاحم دين و ايمان من است

نقش سر دوشي من يا فاطمه است
قمقمه ام پر ز آب علقمه است

بين کفر و حق پرستي حد و مرز
بي پوتينم پا برهنه بهتر است

رنگ پيراهن نه رنگ خاکي است
زينب آنرا دوخته پس مشکي است

اسم رمز حمله ام ياس علي
افسر مافوقم عباس علي

يا رقيه بهترين اسم شب است
آن دعاي صبحگاه يا زينب است

مدت سربازيم تا محشر است
آريا تمديد گردد بهتر است

گرچه من سرباز هيچ و زاده ام
سر خوشم مهدي بود فرمانده ام

گرچه شد فرمانده ام پاي ولي
دل خوشم بر نائبش سيد علي
 

اگر می خواهید این شعر زیبا و حماسی را با صدای عبدالرضا هلالی بشنوید، اینجا را کلیک کنید

سلام! یه سلام مخصوص مخصوص واسه یه روز مخصوص مخصوص که تولد یه آدم مخصوص مخصوصه!

داداشی جونم  ممکنه فکر کرده باشی تولدتو یادم رفته ولی دیگه این فکرو نکن!مگه میشه آدم تولد بهترین دوستشو فراموش کنه؟!                            

خواستم برات هدیه بگیرم:

گل گفت: که مرا بفرست که مظهر زیباییم

برگ گفت که مرا بفرست که مظهر ايستادگیم..

بيد گفت که مرا بفرست که مظهر ادبم که هميشه سر به زيرم...

به فکر فرو رفتم...سرم را به زير انداختم به ناگه قلبم را ديدم که بهترين چیز در زندگيم هست ناگهان فرياد زدم که قلبم را ميفرستم چون او خود زيباییست مظهر ايستادگیست سر به زير و با نجابتست....

(((تولدت مبارک داداشی جان))))

داداشی عزیزم:

 تولدت رو تبریک ميگم دوست داشتم زيباترين تولد دنيا رو برات بگیرم و با خودم فکر کردم تنها جایی که ميتونم اين کار و بکنم تو وبلاگ همراه با دوستای خوبمونه.....شاید آنچنانی نباشه ولی امیدوارم خوشحال بشی.......

روزی که به دنیا امدی از آسمان باران می آمد ولی هیچ ابری در آسمان نبود.......این فرشته ها بودند که گریه می کردند زیرا یک فرشته ی دیگر از میانشان رفته بود......(ولی تو هنوز یه فرشته موندی...فرشته ی زمینی من)

داداشی گلم تولدتتتتتتتتتتتتتتت مبارکککککککککککککککککککککککککک .

تولدت مبارک.

تولدت مبارک.

تولدت مبارک.

تولدت مبارک.

تولدت مبارک.

تولدت مبارک.

تولدت مبارک.

تولدت مبارک.

تولدت مبارک.  داداشی گلم  تولدت مبارک..اینا هم تقدیم به تو...

اینجا عرفات است. صحرای وصل به محبوب.  صحرای خدا حافظی عزیز زهرا

آه حسین جان (علیه السلام) هنوز صدای قدم های خسته ات از جان این صحرا به گوش       می رسد. گویا ندای  ّ هل من ناصر ینصرنی ّ را از همین جا سر دادی. و عرفات به رفتن تو گریست. شاید او هم می دانست این رفتنی است که بازگشتی در آن نیست.

وباز هم عرفه و روز دلداگی

خوشا به حال آنانی که امروز در صحرای عرفات همجوار آقا و مولاشون هستن  .

یادداشت کنید آدرس امام زمان را

مورد نظر، کسانی هستند که به امام زمان و غایب ایمان دارند و بر حسب وعده ی الهی  رسول خدا و ائمه ی طاهرین انتظار ظهور پرنور حضرت را می کشند و در اثبات وجود او و غیبت اوو ظهور او مانند حجت بودن قران بی نیاز از دلیل و برهانند و همواره در پی آنند که چیزی درباره ی احوالات او بدانند .

خوب !

آنان که به زیارت خانه ی خدا می روند باید بدانند که از هرکسی  که محل اقامت ایشان نزدیک ترند و اگر کوشش کند انشاءالله به دیدار ایشان نائل می گردند زیرا امام زمان همه ساله در حج شرکت می نمایند و با این حساب آدرس ایشان مشخص است .

آری ! حق با شماست پیدا کردن حضرت در مکه کار بسیار دشواری است . بهتر است این آدرس را کمی دقیقتر کنیم .

امام (عج) در هر کجای جهان که باشند همه ساله در حج شرکت می کنند و بر ایشان همانند تمام حاجیان  واجب است که روز 9 ذی حجه در صحرای عرفات حضور داشته باشند آن هم نه یک ساعت یا دوساعت ، بلکه از ظهر تا غروب . ببینید چقدر دایره تنگ تر شد! .

چه خوب در این سرزمین محدود می شود امام را پیدا کرد ؟!.

باز هم ممکن است بگویید مکان محدود شد اما چگونه از میان 2تا3 میلیون جمعیت  حاجیان می شود امام را پیدا کرد؟

خوب یکی از مشخصه های حضرت اینست که در دوران ظهور و قبل از آن به صورت جوانی 40 ساله اند ، با این علامت پیرمرد ها را رها کنید  و همینطور کسانی که سن بالاتر یا پایین تر از 40 سال را دارند و همینطور جمعیت زیاد حاجیه خانم ها را هم که کنار بزنید  ، تعداد افراد خیلی محدود می شود .

بغیر از این ، نشانه ی دیگری هم که مخصوص امام بوده اینست که ( علی راس فرق و فرتین کانه الف  بین دو واو )  موهای مبارکشان از دو طرف روی شانه ها ریخته است  این حتما نشانه ی خوبی خواهد بود . ونشانه ی دیگر ، خالی است که چون ستاره ای درخشان بر گونه ی راست حضرت می درخشد و اگر توفیق داشتید تا با امام بر سر یک سفره بنشینید  و یا اینکه امام را در حال خنده ببینید ، بدانید که دودندان پیشین امام به هم چسبیده نیست بلکه وسط آنها باز است . و دیگر اینکه ایشان دارای محاسن  زیاد و ابروان به هم پیوسته هستند .

یک نکته ی دیگر هم که باید گفت اینست که نظر انداختن به همه ی چادر ها لزومی ندارد . انشاءالله امام در چادر پیروان مکتب خود هستند نه دیگران !

اینک با در نظر گرفتن این علائم بکوشید تا این برنامه را در روز عرفه انجام دهید . زیرا میعادگاه عرفه روزی است روشن که همه در زیر چادرند ، ساختمانی هم نیست که نتوان داخل آن را دید  .

آری ناله و بر سر و سینه زدن مستحب است اما امام شناسی و امام یابی واجب .  

اگر عاشق باشید انشاءالله محبوب را پیدا خواهید کرد . از صحرای عرفات غافل نشوید زیرا شما در جایی هستید که عصاره ی انبیاء و اولیاء در آن حضور دارند . البته امام زمان آدرس دوم و سومی  هم دارند و آن شب دهم در مشعر و روزهای دهم و دوازدهم در منا . اما پیدا کردن امام در ان مکانها مشکل است .

بهر حال اگر توفیق زیارت حاصل نکردید مایوس نباشید و این نوید را به خود بدهید که در جمعیتی حضور داشته اید  که امام هم در ان بوده و سایه ی محبت خود را بر سر شما و تمامی حجاج کشیده  و شما در مکانی نفس می کشیدید که با نفس های امام (عج) معطر می شده .....

تمام این حرفها بهانه ای بود برای دیدار با امام .

انشاءالله اگربه زودی  در سالهای اتی عازم حج واجب هستید این را در نظر بگیرید و اگر نه         

 یادداشت کنید ادرس امام زمان را تا انشاءالله وقتی رهسپار شدید ا نرا بکار ببندید ....

اما اگر آدرس بهتری می خواهید بیایید خودسازی کنیم تا  هر لحظه به خدا نزدیک تر شویم در این صورت حضرت خود به دیدار ما می  آیند و لازم نیست ما به دنبالشان بگردیم .

دعا برای ظهور آقا یادتون نره

التماس دعا

 یک شاخه گل کافی ست تا دوباره شعربگویم و چند قطره باران شبانه

تا دوباره عاشق بشوم .

یک پنجره باز کافی ست تا دوباره عطر تو را نقاشی کنم و چند برگ زرد

رها شده در باد تا دوباره قدر بهار را بدانم.

نگاه کن آفتاب ساعتهاست پشت در اتاقم ایستاده است و کنجشکهای

بی پناه بالهایشان را به شیشه پنجره چسبانیده اند .

کتابها در قفسه کتابخاه ام آواز می خوانند .دلم می خواهد سقف را به

یکباره بردارم تا دستهایم بی هیچ مانعی آسمان را لمس کنند.نگاه کن

نامت را به وضوح روی بوسه های کوچکم نوشته ام   و همه واژه هایم

دارند به سوی تو می آیند . می دانم که حصار های چوبی شب خواهد 

شکست و  دختر زیبای صبح روی صندلی باشکوه افق خواهد نشست

چه آفتاب بتابد چه نتابد .  چه مردم تولد ماه را جشن بگیرند چه نگیرند.

من عاشقانه ترین ترانه هایم را به تو تقدیم خواهم کرد همه وجودم.

اولين معنايي كه از عيد به ذهن ميرسد، تغييراتي است كه انسان از ظاهر خود و يا در طبيعت ميبيند . اين آرايش ظاهري همچون پوشيدن لباس نو و آمدن بهار طبيعت به يك معنا عيد ناميده شده است .

در روايتي از امير المومنين علي عليه السلام آمده است كه : هر روزي كه انسان در آن به زشتي آلوده نگردد آن روز عيد است چرا كه زشتي مهمترين بستر ظهور نزاع ميان آدميان است وباعث برهم خوردن آرامش دروني و بيروني انسانها ميگردد و اين همان چيزي است كه با عيد يعني آرامش و شادماني منافات دارد .

 از سوي ديگر حركت انسانها به سوي علم و معرفت همواره با شادماني و نشاط توأم است خاصه آنكه وقتي  انسان معناي جديدي كشف ميكند ، ابتهاج زائد الوصفي تمام وجود آدمي را در بر ميگيرد ، آن لحظه تازه عيد ناميده ميشود .
 

 معناي ديگري كه از عيد,عارفان به ما آموخته اند ، جان باختن و قرباني كردن جان خويش در پاي معشوق است . و نماد ظاهري آن ايام حج و عيد قربان است كه حيواني را انسان به عنوان تحفه و هديه به طرف جايگاه معيني ميبرد تا براي كامل شدن عبادت قرباني كند . مولوي در اين معنا گفته است :  

    خويش فربه مينماييم از پي قربان عيد           كان قصاب عاشقان بس خوب و زيبا ميكشد

   كشته شدن در پاي محبوب و قرباني كردن خود مهمترين تعريفي است كه مولوي ازعيد به ما ميدهد              

 در تمامي اين تعريفها عيد براي انسان مطرح شده است ،يعني ما در شرايط ويژه اي احساس مباركي و نو شوندگي داريم . اما به نظر ميرسد اين تازگي قبل از آنكه در رابطه با ما معني شود در باره توليد كننده اين شرايط يعني خداوند بايد معنا شود . چون خداوند بديع السموات و الارض است و خود را با عنوان : فتبارك الله احسن الخالقين به ما معرفي نموده است .

واز سوي ديگر اين مباركي در تمامي ملك و ملكوت عالم جاري است ، لذا از اين خداي بزرگ و مبارك ميتوان هرلحظه طعم مباركي را چشيد به همين دليل اگر عيدي است اولاً از آن خداست نه از آن آدميان ، و اين معنا با ساير تعاريف آمده در باب عيد يك فرق گوهري دارد كه آن محوريت خداست .

يا هو  يا من لا هو الا هو

بخوان مارا ،

منم پروردگارت،

خالقت از ذره اي ناچيز،

صدايم کن

مرا،آموزگار مادر خود را،

 قلم را،

علم را من هديه ات کردم،

بخوان مارا

 منم معشوق زيبايت،

 منم نزديک تر از تو به تو ،

اينک

 صدايم کن،

رها کن غير مارا،

سوي ما باز آ،

منم پروردگار پاک و

بي همتا،

منم زيبا که زيبا بنده ام را دوست ميدارم،

 تو بگشا گوش دل،

 پروردگارت با تو ميگويد:

تو را در بيکران دنياي تنهايان،

رهايت من نخواهم کرد،

بساط

روزي خود را به من بسپار...

 رها کن غصه يک نان و آب کوچک فردا

،تو راه بندگي طي کن،

عزيزا

 من خدايي خوب ميدانم،

 تو دعوت کن مرا بر خود،

به

اشکي،

يا خدايي،

ميهمانم کن

 که من چشمان اشک آلوده ات را

 دوست ميدارم،

 طلب کن خالق خود را،

بجو ما را،

تو خواهي

 يافت

 که عاشق ميشوي بر ما،

 و عاشق ميشوم بر تو

 که وصل

 عاشق و معشوق هم،

آهسته ميگويم:

((خدايي عالمي دارد))

 قسم بر عاشقان پاک با ايمان،

قسم بر اسبهاي خسته در

ميدان،

تو را در بهترين اوقات آوردم،

قسم بر عصر روشن

 تکيه

کن بر من،

قسم بر روز

هنگامي که عالم را بگيرد نور،

قسم بر

اختران روشن اما دور،

رهايت من نخواهم کرد 

بخوان مارا،

که ميگويي که تو خواندن نميداني؟!؟! 

تو بگشا لب،

تو غير از ما خداي ديگري داري؟

 رها کن غير مارا،

آشتي کن با خداي خود

،تو غير از ما چه

ميجويي؟

تو با هر کس به جز با ما

چه ميگويي؟

وتو بي من چه داري؟

هيچ!

بگو با ما چه کم داري عزيزم؟

هيچ! 

هزاران کهکشان و کوه و دريا را،

و خورشيد وگياه و نور و

هستي را،براي جلوه ي خود آفريدم من!،

 ولي وقتي تو را من آفريدم،بر خودم احسنت ميگفتم !

 تويي زيبا تر از خورشيد زيبايم،

تويي والا ترين مهمان دنيايم،

که

دنيا بي تو چيزي چون تو را کم داشت،

 تو اي محبوب دنيايم

 نمي خواني چرا ما را؟

مگر آيا کسي هم با خدايش قهر ميگردد؟

 هزاران توبه ات را گرچه بشکستي،

ببينم من تو را از درگهم راندم؟

 اگر در روزگار سختي ات خواندي مرا

،اما

به روز شادي ات يک لحظه هم يادم نميکردي

 به رويت بنده ام من هيچ آوردم؟

 که مي ترساندت از من؟

رها کن آن خداي دور،

آن نا مهربان معبود،

آن مخلوق خود را،

اين منم پروردگار مهربانت،

خالقت،

اينک صدايم کن

 مرا با قطره ي اشکي،

به پيش آور

 دو دست خالي خودرا،

با زبان بسته ات کاري ندارم،

ليک غوغاي دل بشکسته ات را من شنيدم،

 غريب اين زمين خاکي ام،آيا عزيزم حاجتي داري؟

تو اي از ما کنون برگشته اي اما،

کلام آشتي را تو نمي داني؟

 ببينم چشمهاي حسنيت آيا گفته اي دارند؟

بخوان مارا بگردان قبله ات را سوي ما،

اينک وضويي کن،خجالت ميکشي از من؟...

بگو جز من کس ديگر نمي فهمد،

به نجوايي صدايم کن

بدان آغوش من باز است...

 براي درک آغوشم،شروع کن!

يک قدم با تو

 تمام گام هاي باقي اش با من!

ای نا گشوده ترین اسرار , ای کلام نا پذیر عبارت ناشناس , ای معنای محض :

ترا به ناشناخته ترین مدایح , ترا به ناشنیده ترین ستایشها تقدیس می کنم .

ای ارزوی ما ورائی من که تنها با شنیدن یک صدا پدید امدی و جرقه خواهشت اتش

در خرمن نیایشم افکنده ست .

ای محــال زیبا , ای هیچگاه عالیقــدر: مرا چگونه درین جنگل آهنین , درین دنیای

مه آلود فاقد یاسمن تنها می گذاری ؟

درین سرزمین که خورشید گرفته اش از دوستان توهم بر می خیزد , و در افقهای

بی پرندۀ تاریک فرو می رود .

مــن بی فانوس ترین سر گردان کوچه های معاصرم. پر از موجها و فرو بستگیها

در همی راهها .

گویا همه گلهای جهان اهنین در من پژمرده و همه غنچه ها ازمن گریزانند .

بادهای مهرگــان در باغهای شوم سرنوشت من وزیدن می گیــرد, و بلبلان سمفونی

غریب الوده ای را می خوانند .

سالهاست که پنجره ای به جمال گلی گشوده نمی شود , رایحۀ پونه ای ذائقۀ مرا

بر نمی اشوبــد , و در تمامی بازار ها اوای طلب , از حنجرۀ من درویش

بر نمی خیزد و گلوی من خسته دل در چنگال نیرومند تردیدها ست ...

گوئـــی نسل جوانمردیها و عاطفه ها منقرض شده , گوئــی حس همدردی در وجود

تمام مخلوقات مرده ست و در چهار ربع مسکون , مسکنی برای گل جویان

صفا طلب نیست ...

بگـــــــــــو به من :

بگو به نفرین سرطانــی کدامین بنفشه ناکام گرفتار امده ام ؟؟؟

این چه روز گاریست که زوال ندارد؟

فاقد قاف است و صفیــر سیمرغ در سکوت کتیبه هایش نیست !

می خـــواهم در سحر گاهی که جدال نگاهت پیکر مرا روئین کرده است از دامنۀ

سختیها بگذرم و بیستونهای جهان را پر از اندیشه کنم , تا بدانی در عین شیرین بودن

از فرهاد هم فرهاد پیشه ترم .

می خواهم خورشید عشق را در سراسر دنیای قلبهایمان بر افروزم .

می خواهم کاری کنم که نیمه شبان آهوان زیبا به احوالپرســی ادمیان بیایند و خواب

نیمروز من پر از تلألو شود ...

وبلاگ قشنگم سالگرد تولدت مبارک. امیدوارم بتونیم برا هم دوستای خوبی باشیم.

چو گل سراپا نشاط و شوری             تولدت مبارک، تولدت مبارک
بهار عشقی، پر از سروری                تولدت مبارک، تولدت مبارک

از هر خزان و بلایی به دوری              تولدت مبارک، تولدت مبارک

گل و سنبل من لاله و آلاله من           تولدت مبارک، تولدت مبارک

گل یاسی ای رخ نوساله من             تولدت مبارک، تولدت مبارک

گل گلدان من، تویی جان من             تولدت مبارک، تولدت مبارک

غنچه بهارم، سرو خرامان من             تولدت مبارک، تولدت مبارک

شب تا سحر من بودم و لالاي باران

اما نمي دانم چرا خوابم نمي برد!

غوغاي پندارم نمي مرد

غمگين و دلسرد

روحم ، همه رنج

جسمم  ، همه درد

آهنگ باران ديو اندوه مرا بيدار مي كرد

چشمان تبدارم نمي خفت .

افسانه گوي ناودان افسانه مي گفت ...