خدایا!!!

به هر که دوست می داری بیاموز که :

عشق از زندگی کردن بهتر است

و به هر که دوست تر میداری بچشان که :

دوست داشتن از عشق برتر

سر آن كوچه خاموش غريبانه نشستم
راه آن كوچه به هرعابردل سوخته بستم
تن به ديوار فرو كوفتم وسربشكستم
گفتم:آخرتو مي آيي، تو مي آيي، تو مي آيي
يادم افتاد به آن پيوند گسسته، يادم افتاد به پيمان شكسته
يادم افتاد به آن روز جدايي، يادم افتاد كه ديگر نمي آيي
پيش چشمم همه خاطره ها بال گشودند
يادم آمد شب مهتابي گرمي، دست در دست هم از آن كوچه گذشتيم
يادم افتاد كه گفتي! سر سكوي بزرگي بشينيم و نشستيم
دست در دست نهاديم وديده بستيم
كوچه ازخاطره پر بار، سينه از وسوسه سرشار، شهرازهمهمه پرسو
تو برانگشت من انگشت گره كردي وگفتي:
گره اي راكه من امروز زدم كس نگشايد
هيچ پيماني از اين بيش نباشد
برگي از شاخه اي افتاد، كمي زمزمه سر داد
آشنايي هم از آن كوچه گذر كرد
به سراپاي توهرگشت و نظر كرد
تو پريشان شدي و لب بگذيدي
نرم چون سايه به آغوش من از ترس خزيدي
من صداي تپش قلب تو را مي شنيدم
ترس را آنگاه در چشم تو ديدم
ماه مي ريخت به راه من و تو، ما دو عاشق، گنهكار
گاه بيدار و گاهي خواب گذشتيم
زير باراني ازآن تقره مهتاب
نرم چون آب گذشتيم، باز شد پنجره هاي نرم
وكس گفت كه هستيد؟!
ما گذشتيم و به لبخند جوابي نداديم
گفت: پيداست كه هستيد!
بسته شد پنجره ما نيز بگذشتيم
سر آن كوچه منفور نشستيم
ولب از زمزمه بستيم
راست مي گفت كه آن مردك عيلر، راست مي گفت كه هستيم
حال اين كوچه مان هست
همان عطر، همان بو، همان رنگ، همان رو
پنجره اما همچنان گرد گرفته، همچنان دست نخورده
مانده خاموش و افسرده
ديرگاهي است برآن نقش سرانگشت نيست
نكنه يار مرده
سالها رفت ولي كوچه همانجاست هنوز
همه برجاست همه باقيست......ولي
كوچه آن كوچه دگرنيست، سالها رفت چوباد
پانزده و بيست و سي، من غريبانه نشستم يك عمر
بر سكوي آن كوچه ننگ، يكي انداخت برايم گل، آن ديگرسنگ
من نه ازسنگ رميدم نه ازسنگ خنديدم، نه ازآن سنگ زنان رنجيدم
آن قدر ماندم وماندم كه چون برگ برسرتنهايي خود خشكيدم
نجوان بودم واين كوچه گذرگاهم بود
كوچه خاطره ها، زمزمه ها، كوچه ساكت ودلخواهم بود
ولي امروز كه زين كوچه بيرون مي آيم
نجوان رفته وپير مي آيم، بادلي سوخته وغرق به خون مي آيم
كس ندانست ونداند كه چه آمد به سرم، اين همه سال تو نيز نگرفتي خبرم
همگان پندارند من راه افتادم
من دل ازكف داده و راه گم كرده و رهگذرم
واي به حال دلم، سر اين كوچه نشستم سي سال
ولي امروزغريب وطن خويشتنم
تو كجاي كه بيايي كه ببيني كه هنوز
ره نشين اين كوچه خاموش منم
راستي تو كجاي كه بيايي كه ببيني كه هنوز
ره نشين اين كوچه خاموش منم

یک عمر مي توان سخن از زلف يار گفت
اي نگاه آسماني نا آشنا به چه مي نگري,اي نگاه زيبا تو زاوه ي کدام آواز گمشده اي که اين چنين در کناره هاي نگاهت هزار و يک ترانه مي تراود. اي نگاه بي توصيف واژه ها را قدرت وصف تو نيست. ابهام نگاهت با واژه هاي ساده ي من آشکار نمي شود. اي نگاه خورشيدي که ابهت خورشيد در حضور تو جا ريست. براي تابيدن هيچ وقت,وقت کم نيست.

 اي حضور زيبا اي نقاشي رنگين کمان   

 اي کاش مي تونستم مثل کبوتران سفيد در آسمان اوج بگيرم و با آرزو ها و آرمان هاي دنيا اميد به پرواز در آورم. اي کاش دريا بودم,مثل دريا صبور و سخاوتمند.
اي کاش مي تونستم مانند گل پيام آور دوستي باشم و به همه بگويم دوستتان دارم
                                           اي کاش و اي کاش که..................

" بهاي عشق گزاف است ، ايثار مي خواهد ، كه كار هر كسي نيست . "

برگرفته از وبلاگ دوست و خواهر گلم مهشید خانوم گل

در غربت مزار خودم گریه ام گرفت

از زخم ریشه دار خودم گریه ام گرفت

وقتی که پرده پرده دلم را نواختم

از ناله ی سه تار خودم گریه ام گرفت

پاییز می وزد و تو لبخند می زنی

اما من از بهار خودم گریه ام گرفت

یک تکه آفتاب برایم بیاورید!

از آسمان تار خودم گریه ام گرفت

آمدي و کنارمان بودي.

نشستي و راز دل شنيدي.

شب را تا به صبح با ما گريستي.

حرفهيمان را شنيدي و دردهايمان را ديدي.

سي روز مهمانت بوديم،

سي روز بنده نوازي کردي،

سي روز هرآنچه خواستيم دادي.

بوي خوش تو هنوز به مشام ميرسد.

بوي سحرهايت،

بوي نغمه هايت،

بوي ربنا،

بوي الهي العفو،

بوي بک يا الله.

اگر اين لحظه آخر نميبخشيدي، ميمردم.

اگر اين دم آخر آرامم نميکردي، ميپوسيدم.

اگر درآخرين افطار يارم نميشدي، دلتنگ ميماندم.

شکرک يا ستار.

وقتي نواي دعايت را ميشنوم:

"اللهم اهل الکبرياء و العظمه و اهل الجود و الجبروت"

آرام ميشوم.

وقتي صدا ميزنم:

"و اسئلک بحق هذا اليوم"

اشک ميريزم و به نداشته هايم افسوس ميخورم.

وقتي صداي منادي که ميگويد:

"ان تدخلني في کل خير ادخلت فيه محمد و آل محمد"

به گوشم ميرسد، تنها در دل آمين ميگويم، شايد با نواي خوبانت مستجاب شود.
 

عيد فطرت رسيد،

آرام جانم آمد.

بي آنکه درکش کرده باشم.

همه را سفارش کردم به قدر،

همه را دلداري دادم به کرمت،

همه را اصرار کردم به دعا و انابه،

اما خودم محتاجم،

محتاج يک لحظه بيشتر ماندن،

يک لحظه بيشتر گريستن،

مولايم يادم داد:

"و لا اجدُ مفّراً مِمّا کان منّي و لا مفزعا"

تو نبخشي، که ببخشد؟ تو راهم ندهي، که قبولم کند؟

تو کاسه ام را پر نکني، به در خانه کدام کريم روم؟

خديا، مهمانانت رفتند.

اما دور نيستند،

منتظر مهماني تو اند.

همه پشت در مينشينند تا از دعوت تو بي خبر نمانند.

هم در کوچه قربت قدم ميزنند تا هنگام گشودن در خواب نمانند.

ما همه هستيم.

 تو کرمت را بر ما نيز بگستران و ما را همراه ميهمانان واقعي ات بپذير.

يا ارحم الراحمين

بگذشت مه روزه ، عيد آمد و عيد آمد
بگذشت شب هجران، معشوق پديد آمد

آن صبح چو صادق شد، عذراي تو وامق شد
معشوق توعاشق شد، شيخ تو مريد آمد

شد جنگ و نظر آمد، شد زهر و شکر آمد
شد سنگ و گهر آمد، شد قفل و کليد آمد

جان از تن آلوده، هم پاک به پاکي رفت
هرچند چو خورشيدي بر پاک و پليد آمد

از لذت جام تو دل مانده به دام تو
جان نيز چو واقف شد، او نيز دويد آمد

بس توبه شايسته برسنگ تو بشکسته
بس زاهد و بس عابد کو خرقه دريد آمد

باغ از دي نامحرم سه ماه نمي زد دم
بر بوي بهار تو، ازغيب رسيد آمد

عروسک، داشتنت واسم یه آرزو بود

دلم واسه خواستنت پر از هیاهو بود

روزا به عشق تو، کارم پرس و جو بود،

عروسک تو چشمات پر از غرور بود

اما دل من یه دیوونه ی صبور بود

عروسک، تو ندونی خدا میدونه

زندگیم تماشات از دور، دور بود

عروسک من عاشقت بودم خدا میدونه

دیروز دنیام شد  یه ویرونه ،خدا میدونه

عروسک تو میدونی من یه مردم، ساخته ی یه تیکه سنگ

معجزه ی تو  اما، جوشیدن چشمه از تن سنگ

میدونم،تو، نگات چه بی احساسه

بذار واست روشنش کنم:

ای کاش دلم، اونم بودش از سنگ

...

خدا میدونه دیروز

اون شنبه ی فرد

اون جمعه ی اهل صلیب،

دلم شکست!

تو نشنیدی صداش، من میدونم

توچشمات هیچی ندید، من میدونم

شاید تو دلی نداشتی واسه سوختن، نمیدونم!

بذار بگم:

یادمه بچه بودم، اسفند واسم یه حس تازه داشت،

نوید یه مشت خوشحالی کاغذی،

حس رهایی،

 حس بی اندازه داشت

اما امسال اسفند دلم سی و چهار بار شکست

امسال چهار شنبه سوری با صدای شکستن دلم جشن میگیرم!

امسال از روی آتیش دل سوخته ی خودم پر میگیرم!

شاید لباسام بسوزه، نمیدونم

امسال لحظه ی تحویل سال، من تو پارسال میخوام بمونم!

پارسال شاید تو مال هیچ کس نبودی،

پارسال از دور،دور تو شاید مال من بودی!

نه، نه

از پارسال هم بدم میاد

پارسال من رو یاد بیهوده گردیم میندازه

ای کاش

ای کاش عروسک،

جای پرس و جو

میومدم از روبرو

داد میزدم، مثل آدمای پر روی،پر رو!

که میخوام با تو باشم،

که میخوام مال من باشی،

شاید اونوقت سال دیگه ختم دلم، نبود رسم آبرو،

راستی عروسک، آخرش بگم:

روز شکستن دل، تو دلم خواست پر رو شدن بود

خواست رسوا و بی آبرو شدن بود

اگر وقت سه تا پلک زدن بود

شاید سارا پیش دلش شرمنده نبود

شاید دلش  حالا زنده ی زنده بود!

عروسک،

قلمم داره جون میده

آخه حرفام بوی دل پر ز خون میده!

تا جون داره بگم برات:

اگر جای تو بودم

شاید، اینقدر ساده نبودم!