الّلهُمَّ وَفِّر حَظّی فيه مِن النَّوافِل
وَ أکرِمنی فيه بإحضَار المَسَائل
وَ قرِّب فيه وَسيلتی إليک مِن بين الوَسَائل
يَا مَن لايشغَله إلحَاحُ المُلِحّين

روزهای رمضانی همه رحمانی است، و شبهايش همه روحانی. از بندگان همه نيايش است و از خدا همه آمرزش؛ از روزه داران همه خواهش است و از پروردگار، همه بخشش؛ تا هر کس چه بخواهد و چگونه بطلبد! بخشايشگرا! امروز بهره ام را از کردارهای مورد پسند خويش بيشتر فرما، و درهای رحمتت را بر من گشاده تر نما.
چه خواسته های فراوانی دارم، و چه دعاهای بيشماری را به محضرت می آورم! چه شود که به من عنايت فرمايی و خواسته هايم را اجابت فرمايی.
دستاويز من برای راز و نياز به درگاهت بسيار است و وسيله های خواهش من بيشمار، اما اين تويی که واسطه مرا نزديکتر کنی و پاسخگويی به پرسشهای مرا بيشتر.
ای که مردم هر چه پای بفشارند، تو را از آن چه می خواهی، باز نمی دارند.

الّلهُمَّ ارزُقنی فيه فَضلَ لَيلةِ القـَدر
وَ صَيِّر اُموری فيه مِنَ العُسر إلی اليـُسر
وَ اقبَل مَعاذيری وَ حُطَّ عَنّی الذّنب وَ الوِزر
يا رَؤوفاً بعِبادِهِ الصّالِحين

از آن گاه که قرآن را فرو فرستادی و قدر را به ما شناساندی، و هزار ماه را در کفه ای و يک شب قدر را در کفه ای ديگر نشاندی، تا کنون هنوز اين شب برای ما خاکيان ناپيداست. ما آن را گم نکرده ايم؛ که تو خود سودای اين شبهای نورانی را در دلمان نهادی و سيمای آن را نشانمان ندادی. همين دانيم که واپسين روزهای رمضان است و طنين آوازهايی از ملکوت در همه جا پيچان. همين دانيم که پيامبر در چنين گاهی، از هر طرف آوای اجابت تو را می شنيد و بستر را به هم می پيچيد، پس به عبادت می نشست و بند دل را به درگاه تو می بست و ما را آموخت که چنين باشيم، آيا توانمان می دهی که حلاوت آن را بچشيم؟
گشاينده خدايا! تو که هر بند در هم تنيده ای را می گسلی و هر کوه سهمگينی را می شکنی، گرههای زندگی ما را به دست توانايت بگشای و دشواريهای زندگی پر پيچ و خم ما را آسان فرمای.
آمرزنده معبودا! پوزش آوردن به درگاه تو نه کاری بيهوده و نارواست، که تو توبه پذيری و پوشاننده هر گناه، بارم سنگين است و دوشم ناتوان، پشتم خميده است و زانوانم لرزان. بار گناه را از وجود من بريز، آن سان که درختان را از برگهای زرد و پوسيده خزانی تهی می کنی.
ای که باران مهرت پيوسته بر بندگان شايسته ات ريزان است و تازيانه خشمت از اندام آنان گريزان، مرا نيز در کنار آنان بنشان.

الّلهُمّ اجعَل سَعيی فيه مَشکوراً
وَ ذَنبی فيه مَغفوراً
وَ عَمَلی فيه مَقبولاً
وَ عَيبی فيه مَستوراً
يا أسمَعَ السّامِعين

روزهای من همه پر نشيب است و پر فراز، يک سو گناه و ناپسند و ناشايست و يک سو راز و نياز و نماز، يک سو بازيهای اين جهانی، و يک سو کردارهايی برای رضايت رحمانی، و در اين ميانه اميدم به توست، که دستم را بگيری و پرستشها و ناشايستها را با هم بپذيری، اعمال نيک و بدم را با هم ببينی و سره و ناسره را در هم بچينی، تلاش امروز مرا قبول کنی، از سزا دادن به گناهان من عدول کنی، عبادتهای پيدا و پنهانم را به زيور پذيرش خويش بيارايی و عيبها و ناپسندهايم را پوشيده فرمايی.
چه خواسته های گزافی دارم، و چه آرزوهای بسياری را می شمارم! اما اگر نويدهای روحبخش و جانفزای تو نبود، و اميدهای ما را نمی افزود، من آيا چنين می کردم که از تو بخواهم سعی و کوشش مرا قدر بشناسی و گناه مرا ناديده انگاری؟ آيا اين رخصت را به خود می دادم که اندک اعمال مرا بپذيری و عيبهايم را در پرده شماری؟
معبودا! که نامت اميدآفرين است و پيامت نويد بخش! ما را درياب که تو از هر که گمان بريم، شنواتری و خواسته های ما را زودتر به بوته اجابت می بری.

الّلهُمَّ اجعَلنی فيه مُحِبّاًً لأولِيائِک
وَ مُعادياً لأعدَائِک
مُستنّاً بسُنّةِ خَاتم أنبيائِک
يَا عَاصِمَ قلوبِ النّبيّين

حتی اگر گوشه ای از سيره و تاريخ اوليای تو را خوانده و نيک و بد روزگارانشان را شناخته باشم، خواهم دانست که آن بزرگمردان، در روياروی با دشمنان چه سختی ها کشيده اند و در ترويج دين تو چه تلخی ها چشيده اند! خواهم فهميد که آن انسانهای پاک، در نبرد با بدکرداران، چه مايه اندوه خورده اند و برای فراز آوردن پرچم آيين تو، چه رنجها برده اند! بدين سان امروز از تو می خواهم که مرا در شمار دوستان آنان برشماری و با دوستی شان مرا از بديها ايمن و آسوده داری.
دانسته ام که بنياد دين بر دوستی و دشمنی استوار باشد، و انسان تا آن زمان دينمدار است که مرز حب و بغضش آشکار باشد. چون خواسته ام که با دوستانت دوستی ورزم، و آيين و منش آنان را چراغ راه خويش سازم، تنها نيمی از راه را پيموده ام، اکنون خواهم خواست که با دشمنانت نيز از سر دشمنی برخيزم و هماره با آنان بستيزم، که اگر چنين کنم، به ساحل رسيده و رسته ام.
واپسين پيام آورت همو است که برترين پيامت را آورد و آيينی را گسترانيد که مايه زندگانی شد و سرمايه جاودانی، اگر پند او بنيوشيم رستگاری سود ماست و اگر از سرچشمه زلالش نوشيم، طراوت بهره تار و پود ما.
ای که دلهای پيامبران را تو پاس داشتی و قلبهايشان را استواری دادی! ما را نيز شمه ای از اين قوت عطا کن و جانمان را پاکيزه ساز.

الّلهُمَّ إنّی أسألُکَ فيه مَا يُرضيکَ
وَ أعُوذُ بکَ ممَّا يُؤذيکَ
وَ أسألُک التّوفيقَ فيه لأن اُطيعَک و لاأعصيکَ
يَا جَوادَ السّائِلين

بزرگی تو آن سان است که می توان به کمترين کرده ها به سوی کسب خرسندی ات شتافت، و اميدواری ما به تو آن اندازه است که، نه از يک راه و دو راه، بل از راههای بسياری می توان خشنودی تو را يافت، بنده نوازی ات آن گونه است که خود، راه رضايت خويش را به بنده ات می نمايانی، و او را به مقام امن خود می کشانی، اگر از تو بخواهم که امروز زمينه های رضامندی خود را به من نشان دهی، آيا بسيار خواسته ام؟ می دانم که چنين نيست!
گو اين که بر کبريا و عظمت تو گردی نمی نشيند، و بلندای تو را ناپسندی نمی آلايد، اما اگر دست به ناشايستی زنم و کرده ناخوشايندی را روا دارم، اين خود من هستيم که آزار می بينم و تو همين را نمی پسندی و ناخوش می داری. پس بايد به ذات تو پناه آورد و در سايه سار تو نشست، تا بتوان از گناه رهيد و به آستان تو پيوست.
فرمانبرداری تو توفيقی است که آن را نه به هر کس دهی، و پرهيز از سرکشی در برابر دستورت، نشانی است که آن را نه بر هر کس نهی. امروز از تو می خواهم که مرا زيبنده اين بهره مندی بشناسی، و زيور فرمانبری و بندگی را بر گردن من اندازی.
هر که از تو پرسيد، به هدف رسيد، و هر که از تو زيور خواست، جان خويش بياراست.

الّلهُمّ اغسِلنی فيه مِن الذنُوب
وَ طَهِّرنی فيه مِن العُيُوب
وَ امتَحِن قلبی فيه بِتَقوَی القلوب
يَا مُقيلَ عَثرَةِ المُذنِبين

ديشب بر زمين فرشته باريده بود و صدای بال ملائک همه جا پيچيده، زمزمه مردمان شيفته با همهمه فرشتگان در هم آميخته بود و زلال آبی که بر مؤمنانت نثار می کردی، در همه جا ريخته... من در ميان گروهی دل شکسته و گرد گناه بر پيکر نشسته، ايستاده بودم و خود را در خنکای آبشار رحمتت نهاده؛ بدان اميد که بر من منت نهی و گناهم شستشو دهی. گنه پوشا! کرده های ناپسند بسيارم را بگذار و اندک مناجات های مرا بشمار.
امروز خود را چنان می بينم که پاييز از من رخت بربسته و برگهای خزانی من ريخته و عيب هايم را در دريای رحمت تو شسته ام، و به نهالی می مانم که در بهاری تازه، از نو رسته ام، اين نونهال نورسته را پاک و پاکيزه بدار تا دوباره گرد گناهی بر اندامش منشيند، و چيزی جز ذات پاک تو را پسنديده نبيند.
امروز اگر جانم را به آزمون کشی و دلم را با سنجه تقوی بيازمايی، خواهم گفت: حکم آن چه تو فرمايی! پالايشی را که به برکت شب قدرت بهره ام کردی از من مزدای، و دلم را همواره به راه پاکان درگاهت رهنمايی فرمای.
اگر از انسانها گناهی سر زند، تويی که لغزشهايشان را می پوشانی و باز هم با فراخوانی مهرورزانه آنان را به آستان خويش می کشانی!

الّلهُمّ افتَح لی فيه أبوَابَ فَضلِک
وَ أنزِل عَلَیَّ فيه بَرکاتِک
وَ وفِّقنی فيه لِموجِباتِ مَرضاتِک
وَ أسکِنّی فيه بُحبوحاتِ جَنّاتِک
يا مُجيبَ دَعوَةِ المُضطرّين

کدام انسان است که از بارش بخشش های تو بی بهره باشد؟ کدام جنبده است که در جانش نشانی از کرامتهای تو نباشد؟ چه جايی را می توان يافت که نسيم رحمت تو بر آن نوزيده باشد؟ و چه زمانی را می توان نشان داد که رشته اش را با برکت های بی دريغ تو بريده باشد؟ امروز هم بر من منتی چندباره گذار و دروازه های نعمت های بيشمارت را بر من گشوده دار.
خرسندی تو آبروی من است و رضامندی تو آرزوی من، اگر تو از من خشنود باشی توفيق رفيق راهم شده و عفوت پوشاننده گناهم.
امروز که رمضان رو به پايان است و عمر من در سرازيری، از تو می خواهم که مرا در ميانه های مينوی جاودانت جايم دهی، و مرا در بهشت خويش بنشانی، و جويهای روان و سايه سار گسترده فردوس را به من بنمايانی.
ای که هر کس دست نياز به سوی فراز آورد، بی پاسخ نماند، و هر که با راز و نماز به آستانت پناهنده شد، توسن تيزتک خويش را تا قله های عزت و عظمت براند، اسب مرا راهوار ساز و جانم را به لطفت اميدوار.

الّلهُمّ اجعَل لی فيه إلَی مَرضَاتِک دَلِيلاً
وَ لاتجعَل لِلشّيطانِ فيه عَلَیَّ سَبيلاً
وَ اجعَل الجَنّةَ لی مَنزلاً وَ مَقيلاً
يا قاضِیَ حَوائِج الطّالِبين
 

به رسم سنتی که آموخته ام، خود را همدوش بندگان پاکت پنداشتم و دوش را تا سحر زنده داشتم و قرآن را بر سر گذاشتم، در عزای بزرگ رهنمايی که عمر را در راه تو نهاد، دوش را تا سپيده به سوگ نشستم و با او برای پيمودن راهش پيمان بستم... و امروز سالياد شهادت اوست، همو که در کعبه آمد و در محراب رفت؛ خانه زاد تو بود و از همان سرای به سوی تو شتافت. او جای نشين پيامبر ماست و بهترين راهبر ما. اگر امروز از تو بخواهم که برای نيل به خرسندی ات کسی را به من نشان دهی، آيا کسی جز او هست که او را در پيش روی من نهی؟
اگر راه علی را بپيمايم، اگر سر بر آستان او سايم، اگر منش او را برگزينم، اگر در کشتی نجات بخش او بنشينم، ابليس و يارانش را خوش نيايد، و شيطان بکوشد که از هر دری راهی بر من بگشايد، پس بايد از تو مدد خواهم و دست سوی تو فراز آرم، تا همه راههای او به بن بست رسد و شيطان از من برمد.
ای که نياز همه خواهندگان را روا کنی و درد همه دردمندان را دوا کنی، ای که پرسشهای دستان نيازمند را پاسخی درخور دهی و حاجتهای ايشان را در دسترسشان نهی، من بهشت را منزل و آرامشگاه خود خواهم؛ چه زيان تو را که من هم برسم به آرزويی؟!

الّلهُمَّ وَفّر فيه حَظّی مِن بَرَکاته
وَ سَهِّل سَبيلی إلی خَیراتِه
وَ لاتحرِمنی قَبول حَسَناته
يا هَادياً إلَی الحَقِّ المُبين

امروز هم مانند هر روز، برکت از آسمان می بارد و بر وجود مردمان می نشيند، امروز هم مانند هر روز خدا بندگانی را برای پذيرش نعمتهای بيشتر بر می گزيند؛ هر که بختش بيشتر باشد، برکتش افزونتر شود، و هر که پذيرش گسترده تری داشته باشد، بهره اش فراوانتر گردد، نعمت گسترا! بخت امروز مرا بيشتر کن و برکت خود را بر من بيشتر بباران.
امروز من مانند هر روز، خيراتی از سرچشمه نعمت به آدميان می رسد و در وجود انسان ها خانه می کند، امروز هم مانند هر روز پنجره های نعمت باز می شود و تابش خويش را نصيب هر گوشه و کرانه می کند، دستان من که به درگاهش دراز است، نمی دانم آيا راه من هم به اين کرانه ها باز است؟ خدايا! راهم بگشا و هدايتم فرما.
چه کنم اگر کشتزار وجود من شايسته پذيرش برکات رمضان نباشد؟ چه کنم اگر مزرع جان من پذيرای اين نعمتهای فراوان نباشد؟ از تو می خواهم که جان مرا برای دريافت اين خوبی ها آماده سازی که تو خدای بنده نوازی و بی انبازی!
ای که حقيقت روشنگر را تو می نمايی و مردمان را به پيروی آن می فرمايی، دست مرا نيز بگير و در شمار نيکانت بپذير.

الّلهُمّ اهدِنی فيه لِصالِح الأعمَال
وَ اقضِ لِی فيه الحَوائِجَ وَ الآمَال
يَا مَن لايَحتاجُ إلی التّفسِير و السُّؤال
يَا عَالِماً بِمَا فی صُدورِ العَالَمِين
صَلِّ عَلَی مُحمّدٍ وَ آلِهِ الطّاهِرين

کردارنيک نشان ايمان است و آيت مسلمانی؛ مؤمن را با ترازوی عملش بايد سنجيد، و بهره او از دين را در آيينه رفتارش بايد ديد؛ آن که کارنامه اش را از خوبی ها سرشار کرد، ره به سلامت برد و آن که به رفتار ناپسندش ديگران را از خود بيزار کرد، جرعه ای از سعادت نخورد. هدايتگرا! امروز مرا با شيوه های درست زندگی آشنا کن و در زندگی ام را با صفا کن.
ندای پاسخگويی ات را شنوده ام و دستانم را با هزار نياز و آرزو به سويت گشوده ام، سحرگاهان که روزنه های آسمانت باز است، مرا با تا راز و نياز است، امروز نگاهی از سر لطف به اين بنده زار و نالان کن و تاريکخانه جانم را با اجابت دعايم چراغان کن.
من سراسر احتياج و نيازم و تو ذات بی انباز، من سراسر خواسته و پرسشم و تو شايسته پرستش؛ من هماره در جستجوی توضيح و تعبيرم و تو منزه از هر تفسير.
آن چه در ذهن ما جاری است، آن چه در انديشه ما می خلد، آن چه سينه ما آن را می کاود، تو بدان آگاهی. ای کردگار آگاه! درودی بر محمد (صل الله عليه و آله و سلم) نثار کن و تبار پاکش را از سلام و صلوات خويش سرشار.

الّلهُمّ وفّقنی فيه لِمُوافَقةِ الأبرَار
وَ جَنِّبنی فيه مُرافقةَ الأشرَار
وَ آوِنی فيه بِرَحمَتِک إلی دَارِ القَرَار
بِإلهيَّتِک يا إلَه العَالَمِین

نيکان چراغ راه مايند و کليدهای بهروزی را از آنان سراغ بايد گرفت؛ بهين مردان آيينه داران مايند و در زمانه همسوی آنان بايد بود. از بزرگان آموخته ام که گام در گامجای آنان نهم، تا کامياب شوم و رستگار، و از سخنان راهنمايان خود چنين اندوخته ام که دست خويش را به ايشان دهم، تا خوشبخت گردم و کامکار. خداوندا! مرا از همگامی با نيکمردان بهره مند کن و در همسويی با آنان سزامند.
دوستی با بدان مايه آبروريزی من است و موجب دوست ستيزی. اگر با آنان گام زنم، اگر با آنان بنشينم و برخيزم، اگر از آنان سخنی بشنوم و به آنان سخنی از سر دوستی گويم، در پيشگاه تو آبرويی برايم نخواهد ماند، و اگر بَدان را الگوی خود گيرم و حرف و حديث آنان را بپذيرم، کسی مرا در شمار دوستانت نخواهند نشاند. امروز مرا از دوستی آنان بپرهيزان و از مجالس آنان برخيزان.
سراپرده تو سرای آسايش است و بهروزی، آستان تو جای آرامش است و فيروزی. امروز مرا در پرده مهروزی خود درآر و از جوار دوستی خويش بهره مند کن و برخوردار.
همه جهانيان تو را به خدايی می پرستند، و همه جنبدگان ذات پاک تو را به گره گشايی می ستايند؛ خدايی ات را سوگند، که نيازهای مرا روا کن و دل و دماغ اين بنده ناتوان را باصفا کن.

الّلهُمّ ارزُقنی فيه طاعَةَ الخاشِعين
وَ اشرَح فيه صَدری بإنابَة المُخبِتين
بأمانِک يا أمانَ الخائِفين

رمضان به نيمه رسيد، و خواسته های پايان ناپذير من فزونی يافت؛ ماه نيايش و بخشش به نيمه رسيد و روزه دار با هزاران اميد به آستان معشوق خويش شتافت؛ آن که به شوق حق کام از طعام ببست، و به عبادت تو نشست در اين نيمه ماه چنان به درگاه تو چشم دارد که او را در شمار فروتنان نهی، و سعادت بندگی به سان آنان را به او دهی.
امروز و در اين نيمه راه، يک نياز ديگر نيز به پيشگاه بی نيازت می آورم، و متواضعانه خواهان آنم که سينه را فراخ سازی و امکان شنيدن و ديدن و عبرت گرفتن از هر انديشه و فکری را در دام اندازی.
هر کس که هراسيد و از کش و قوس زمانه ترسيد، تو را پناه گرفت و هر که خوف و وحشتی او را فرا رسيد، خود را به درگاه تو کشيد، مرا نيز در نگاه خويش گير و در پناه خودت درآور.

اللهم لاتؤاخذنی فيه بالعَثرات
و أقِلنی فيه مِن الخطايا و الهَفَوات
و لاتَجعَلنی فيه غرَضاً للبَلايا و الآفات
بعِزّتک يا عِزّ المُسلِمين

ديشب که به فراخ آسمان نگريستم، و چشم به چشمکهای ستارگان دوختم، ماه را ديدم که چونان گويی سفيد در گستره آسمان، می درخشيد و بر زمين نور می پاشيد، ديدم که مهتاب همه بسيط زمين را روشن کرده و بر جای گامهای من تابيده است. ديدم که اگر چشم بگشايم و خود به لغزش نيفتم، او راه را به من نموده است، ديدم که اگر ديده از راه خويش برنگيرم، راهم روشن است و رخشان و به مقصد توانم رسيد.
بارالها! اگر پايم لرزيد، مرا سزا مده و اگر گامم استوار نبود، مرا مجازات مفرما. من را از خطا برَهان و از لغزش بگريزان.
يک ماه چهارده شَبه، چنان بر بستر زمين نور می ريزد که همگان راه خويش را می يابند، و گم نمی شوند و با بهره از تابش آن از آفات می رهند، رحمت بی پايان تو با اين بشر سردرگم چه می کند و دستش را تا کجا می گيرد! مرا در معرض آزمون و آسيب قرار مده تا سرافکنده نشوم و شرمسار نگردم.
پروردگارا! ای که مسلمانان را عزت بخشيده ای و امت اسلام را حرمت داده ای، ما را نيز در شمار عزيزان خويش بر شمار.

الّلهُمّ طَهِّرنی فيه مِن الدّنَس و الأقذار
وَ صَبِّرنی فيه عَلی کائِناتِ الأقدار
وَ وَفِّقنی فيه للتّقی وَ صُحبَةِ الأبرار
بِعَونِک يا قـُرةَ عَينِ المَساکين

تو انسان را پاک آفريدی، و او را بر آفريدگانت برتری بخشيدی، راهش نمودی و از گناهش باز داشتی، هدايتش کردی و بذر محبت خويش را در نهادش کاشتی؛ دنيا اما فريبنده است، و پديده هايش همه گول زننده. اگر کامياب شوم و خود را از ناپاکی ها دور دارم، و اگر توفيق يابم و خويشتن را به نبرد با پليدی ها بگمارم، به سرشت خويش نزديک شده ام و در شمار انسانهای نيک درآمده ام، آفريدگارا، که مرا پاک خواسته ای، امروز تو خود پليدی از من بزدای، و مرا هماره پاک و پاکيزه فرمای.
گردونه بازیِ روزگار است و هزار رنگ و هزار گردش، چرخه پر پيچ و تاب زندگی است و هزار گونه و هزار چرخش. آن که از تو نگسست و دل به تو بست، و بر زورق پراميد تو نشست، از اين گرداب هولناک برست، و آن که بند خويش از تو بريد، و کبوتروار اين سو و آن سو پريد، هرگز به ساحل امن و آسايش نرسيد. اگر حال و روز مرا تماشا کنی و مرا بر دگرگونی های روزگار شکيبا کنی، آبرويم را نبرده ای و خواسته امروز مرا برآورده ای.
من از رسم عارفان آموخته ام که از غير تو بپرهيزم، و تنها و تنها به ريسمان محکم و استوار تو آويزم، من از نيکمردان فرا گرفته ام که در زندگی خويش بهگزين باشم و پيوسته با بهترين مردمان همنشين. من از بزرگان درس آموز شده ام که از خواسته های خود نکاهم و اين همه توفيق را از خدای بزرگ خويش خواهم. امروز خواستن از من است و اجابت از تو، زاری و لابه از من است و عنايت از تو، درد از من و درمان از تو، ناله از من و احسان از تو. بر من منت نه و مرا به پارسايی و پرهيزکاری و همنشينی با نيکان توفيق ده.
ديده بينوايان که بی سو شده است و تماشا نتوانند، آن گاه که در برابر مددهای بی دريغ تو قرار می گيرد، درخشنده می شود، و چشمان بی رمق مسکينان هنگامی که به برق نگاه پرمهر تو می افتد، تابنده می شود. ياری تو دستگير ماست و دست بی مثال تو ياور بی نظير ما.

الّلهُمّ زَيُّـنّی فيه بالسِّتر و العِفاف
و استُرنی فيه بلِباس القُنوع و الکِفاف
و احمِلنی فيه علی العَدل و الإنصاف
و آمِنّی فيه مِن کلِّ ما أخاف
بعِصمَتک يا عِصمَة الخائِفين

رمضان برای منِ بنده، ماه خودسازی است و برای توِ آفريننده، ماه بنده نوازی. رمضان برای من، ماه خوردن ها و آشاميدن های اندک و رازها و نيازهای بسيار است و برای تو، ماه بخشش ها و دهش های پرشمار. پروردگارا! امروز از تو می خواهم که زيوری از پوشش به من دهی و افسری از پاکدامنی بر سر من نهی.
افزون خواهی کشنده است، و همچون گرگهای گرسنه تازنده و درنده، و بسندگی و کوته طلبی به سان همه سيرتهای نيک استوار و پاينده. پوشنده خداوندا! جامه ای از قناعت و اندک خواهی بر پيکرم انداز و مرا به کمترين نيازهای زندگی خرسند ساز.
امروز روزی است که نبايد از نيايش بکاهم و بر من است که همه نيکی ها را از تو بخواهم. عدالتخواهی که پيشه من شود، و دادپيشگی که انديشه من گردد، انتظار من برای دادورزی ديگران بيهوده نباشد. دادگسترا! تو خود مرا به عدالت راه بنما و به انصاف فرمان فرما!
گرداگرد مرا ابرهايی هراسناک پوشانده و بر اندام من غباری از وحشت افشانده است، هول و هراس من بی پايان است و ترس من آشکار و نمايان. نگرانی مرا سر آور و در پناه خويشت در آور.
هر که ترسيد به تو گرويد، و هر که ناليد ندای محبت از تو شنيد. پرده هراس زدايت را بر من افکن و بساط نابسامانی انديشه ام را بر هم زن.

الّلهُمّ حَبِّب إلیّ فيه الإحسانَ
وَ کَرِّه إلیّ فيه الفُسوقَ و العِصيانَ
وَ حَرِّم عَلیّ فيه السَخَطَ و النّيرانَ
بعَونِک يا غياثَ المُستَغيثين

روزها را می شمارم؛ يک، دو، سه... اکنون از ده گذشته است، و من همچنان بر درگاه تو نشسته. نمی دانم از روزان و شبان پيش بهره ای اندوخته ام، و از صيام و قيام خويش جامه ای دوخته ام، يا مرا اگر به پايان رمضان هم رسانند، همان باشم که بوده ام و همان راهی را روم که پيشتر پيموده ام! اگر راز و نياز مرا بشنوی و بپذيری و دستان محتاج مرا بگيری، به سعادت دست يابم و رستگار شوم، و اگر مرا وا نهی ـ که چنين نمی کنی ـ افسوس خورِ نابرخورداری از اين رحمت سرشار شوم.
خدايا! آنان که در پيرامون ما می زيند، برادران مايند، اگر ما به دريای رحمت تو چشم داريم، آنان هم به دستان ما نظر می کنند، و اگر ما به باران محبت تو اميدواريم، آنان هم به مهرورزی های اندک ما نگاهی ديگر می کنند. امروز آنان به نيکی ما محتاجند و فردا ما به ياری آنان نيازمند، امروز دست ما را دهنده کن و ما را بخشنده!
گناه و نافرمانی مايه خشم و آتش تو بر بندگان است و کجروی و سرپيچی سبب فرود آمدن عذاب دردناک تو بر آفريدگان، سرکشی امروز ما پيش درآمد پشيمانی فردای ماست، و گامهای نادرستمان نشانه خطای ما و سبب خشم خدای ما! اگر امروز نافرمانی و سرکشی را در نزد ما ناروا سازی، و اگر گشتن بر گرد گناه را ناپسند دانيم، فردا رستاخيز ما را از خشم و آتش سوزان خويش رها سازی و تو را از خود خرسند دانيم و نعمت خويش بر ما تمام نمايی و شعله های دوزخ را بر ما حرام فرمايی.
آن که فرياد زند، و داد خواهد و از جايی ندايی نشنود، تويی که به فريادش رسی و احوالش پرسی و ياری اش رسانی؛ و آن که ياری طلبد و کمک خواهد و از هيچ زاويه ای صدايی نشنود، تويی که غبار اندوه از رخسارش برگيری و او را در آستان خويش بپذيری، مرا هم ياری رسان و فرياد رس!

الّلهمَّ اجعَلنی فيه مِن المُتوکّلين عَليک
وَ اجعلنی فيه مِن الفائِزين لَدَيک
وَ اجعَلنی فيه مِن المُقرّبين إليک
بإحسانِک يا غايَة الطّالبين

خدايا! دريايی موج خيز مرا فرا گرفته، و پيکر رنجورم را اين سو و آن سو می برد؛ ابرهايی سياه بر سرم سايه افکنده و هراس از گم شدن، تار و پود قلب خسته ام را از هم می درد. تنها يک نقطه اميد برای من درمانده به جا مانده که با نويدی جانفزا مرا به خويش خوانده است؛ و آن آهنگ دلنوازی است که از آستان تو بر می خيزد و روح و روان مرا بر می انگيزد. جان آفرينا! مرا آن سان گردان که به رشته استوار تو چنگ زنم و به ذات تو تکيه کنم.
هر کس که به ريسمان تو آويخت، گناهانش يکايک ريخت و هر که آهنگ تو کرد، ارمغانی از رهايی آورد. الها! کاميابی من در رستگاری نزد تو است، مرا بی بهره مگردان، و رهايی من در پرهيز و دوری از غير تو است، مرا آلوده مگردان.
خدايا! ده روز است که کام از طعام فرو بسته ام، و از شهد و شيرينی گسسته ام، ده روز است که به لطف و کرم تو، گناه و ناپسند را هشته ام و اگر تو بپذيری، در شمار پرستندگانت گشته ام؛ امروز اميد آن دارم که در اين بزمگاه خويش مرا نزديکتر بنشانی و لذت قرب آستانت را به من نيز بچشانی!
ای که همه پويندگان راه تو را می پويند و همه دردمندانِ خواهنده، نزديکی به درگاه تو را می جويند، بر من نيز نيکی تمام کن و آتش دوزخ را بر پيکرم حرام کن.

الّلهم اجعَل لی فيه نصيباً مِن رَحمَتِکَ الواسِعَة
وَاهدِنی فيه لِبراهينِک السّاطِعة
وَ خُذ بِناصيتی إلی مَرضاتِک الجامِعة
بمحبَّتِک يا أمَل المُشتاقين

خدايا! آهنگ دل انگيز رحمتت را همه کس شنيده است، و نعمت بی دريغت از کران تا کران کشيده است. مهرورزی تو آن سان است که کسی از آن برکنار نباشد، و محبتت آن اندازه است که کس نيست که از آن برخوردار نباشد. مهربانا! امروز مرا بهره ای ده که باران رحمتت بر من نيز ببارد، بارشی که قطره قطره اش گل بخشش به بار آرد.
از هر طرف که نگريستم نشانه های عظمت تو را درخشان ديدم و آيات شگفت انگيزت را نمايان. ديده به هر سو که انداختم، در قاب آينه چشمانم آيتی از تو اندوختم و در سودای عشقت سوختم. بار الها! برق برخاسته از برهانت را تا سويدای جانم روان کن و پذيرش آيين پاکت را بر جان شيفته ام آسان کن.
خدايا! شعری سراسر عشق سروده ام و سر بر آستان تو سوده ام، رضايت تو مايه نجات من است و عنايت تو سرمايه حيات من. در اين دنيای پرآشوب، نيل به بلندای رضايت تو افتخاری بزرگ است و دست يافتن به قله خشنودی تو اعتباری سترگ. تو خود زمام مرا برگير و فرايم خوان، و به خرسندی فراگير خويش برخوان.
همه شيفتگان واله و سرگشته تو اند، و جمله سوختگان، تشنه تو. هر که جانش در آتش عشق تو سوخت، و پيوسته چشم به اميد تو دوخت، با يک نگاه محبت آميز تو دل از همه کس گسست و سايه آرامش بر جانش نشست.