غايب آشكار
 

غايب آشكار، يعنى تو
رحمت كردگار، يعنى تو
قرنها بيقرار، يعنى ما
در دل ما قرار، يعنى تو
منتظر مانده هر ديار ـ ترا
رونق هر ديار، يعنى تو
خير دنيا و آخرت، از توست
نعمت بى شمار، يعنى تو
فخر ما اينكه دوستدار توئيم
مايه ى افتخار يعنى تو
حدّ دين را ـ حريم قرآن را
درجهان،پاسدار ـ يعنى تو
دادگستر به مركب و شمشير
آن سوار، آن سوار يعنى تو
در ظهورت تجسمى زعليست
صاحب ذوالفقار ، يعنى تو

++++++++++++++

مقدم سبز

مي رسد شبي مردي از وراي حيراني كوچه مي شود سمت هاله هاي نوراني آيه آيه چشماش از تلاوت شبنم غرق بوسه هاي گل در طلوع روحاني از زلال چشمانش قطره قطره مي خوانم لاله غيرت عشق است در شب غزلخواني شرح شط گيسويش در غزل نمي گنجد در قصيده زلفش انتظار طولاني نذر مقدم سبزش چلچراغ و آيينه در ضيافت چشمش آيه هاي قرآني با تو مي شود كوچيد تا ديار آيينه در طراوت سبز صبح روز باراني در فراق لبهايت قطره قطره مي كاهم مي شود تو را بوسيد اي حضور پنهاني؟

+++++++++++++

تمناي حضور

در نگاه پرفروغت، عشق معنا مي‌شود قطره‌هاي بي‌نشان، همرنگ دريا مي‌شود در زلال اشكهايت صبح زيبا مي‌دمد آسمان عشق، با نام تو زيبا مي‌شود در سكوت پاك تو اي يك جهان شور و غزل نور پشت نور در آئينه پيدا مي‌شود اي طبيب جمله محنتهاي نامحدود من دردهاي سينه با يادت مداوا مي‌شود تا به كي از ما تو پنهاني نمي‌دانم وليك با حضورت عقده‌هاي دل، شكوفا مي‌شود

++++++++++

مسيح من

دلم هواي تو كرده، چرا نمي‌آيي؟ چرا به خانه‌ي اين مبتلا نمي‌آيي؟ بيا به لحظه‌ي غمبار من نشاط ببخش چرا به كلبه‌ام اي آشنا! نمي‌آيي؟ دلم اسير نگاه تو شد، نگاهم كن به ميهماني چشمان ما نمي‌آيي؟ نفس كشيدن من بي‌دم تو ممكن نيست مسيح من! به سراغم چرا نمي‌آيي؟

+++++++++

كي مي‌رسد بهارت

تا كي در انتظارت، تا چند سال ديگر؟ چشمان ما خمارت، تا چند سال ديگر؟ ما مانده در زمستان، در زمهرير هجران كي مي‌رسد بهارت، تا چند سال ديگر؟ بادي وزيد از غرب، پيچيد گرد مشرق پايان اين اسارت، تا چند سال ديگر؟ خط‌هاي روي ديوار در امتداد عشقند دل، سخت و بي‌قرارت، تا چند سال ديگر؟ گلهاي شوق ديدار، هر جمعه توي دستم پس كي كنم نثارت تا چند سال ديگر؟ دارد نشاني از خون، اسبي كنار خيمه كي مي‌رسد به كارت، تا چند سال ديگر

گل نرگس

امشب خانه امام حسن عسگري (ع)، حال و هواي ديگري دارد. نوري غريب همه جا را فرا گرفته. حکيمه سراسيمه به سمت خانه مي‌دود.
صدايي به گوش مي‌رسد؛ انگار تمام ملائک بر آل محمد (ص) درود مي‌فرستند. خانه بوي عطر ديگري مي‌دهد. بوي عطر محمدي، عطر عاشقي، عطر ياس کبود فاطمه (س). اما نرگس آرام است. هيچ کس باور نمي‌کند او لحظاتي ديگر قائم اعظم را به جهان اسلام تقديم خواهد کرد.
نرگس آرام و صبور زمزمه مي‌کند « والعصر ان الانسان لفي خسر ... »
همه چشم‌ها به نرگس دوخته شده، عصاره جهان هستي، با اوست. حکيمه دل‌نگران دست‌هايش را مي‌گيرد و لحظاتي بعد عزيزي از تبار فرزندان زهرا (س) قدم بر خاک گذارد و در آغازين لحظه زندگي لب به سخن گشود. « سپاس خداي را که پروردگار عالميان است و سلام و صلوات خدا بر محمد و خاندانش باد. ستمگران گمان بردند که حجت خدا نابودشدني است، اگر به ما اجازه سخن گفتن داده مي‌شد، شک و ترديد مردم درباره ما از بين مي‌رفت. »
صداي صلوات اهل خانه به آسمان بلند شد. امام حسن عسگري سر بر سجده نهاد و فرمود: « سپاس خداي را که مرا زنده نگه داشت تا فرزند و جانشين مرا به من نشان دهد.»
اشک شوق از چشمان نرگس جاري شد. آرامش بستر را تاب نياورد؛ برخاست. مهدي (عج) را در آغوش گرفت و به صورت نوراني فرزند نگريست. کاش ام الائمه اينجا بود، کاش زينب (س)، منتقم آل محمد (ص) را مي‌ديد. کاش مهدي (عج) نيز چون حسين لحظه‌اي در آغوش رسول خدا (ص) آرام مي‌گرفت.
آن شب ندائي از عرش برخاست. بقيه الله خير لکم ان کنتم مؤمنين.

+++++++++++

تو را چشم به راهيم

آه اي چشم تو فانوس بيابان زدگان ساحل امن تو آرامش طوفان زدگان اي كه بر هر گذري عشق به دريوزه توست لب ما تشنه آبي است كه در كوزه توست ما جگر سوخته آتش آهيم بيا ديرگاهي است تو را چشم به راهيم بيا هر شب از كوچه صداي قدمت مي آيد اشكم از ديده به پابوس غمت مي آيد صبح در آينه ،اما خبري نست كه نيست از تو بر گونه خشكم اثري نيست كه نيست جام عشق از مي چشمان تو پر خواهد شد تو گلو تازه كني حرمله حر خواهد شد گل نشكفته ام اي دور تر از دسترسم تو زمن دوري و من با تو نفس در نفسم بي تو منصور دلم را به چه داري بكشم پاي در دامن سبز چه بهاري بكشم بگذار آينه ام غرق نگاهت باشد نقطه عطف دلم ٬ خال سياهت باشد لا اقل وعده بده بلكه دلم شاد شود من خراب تو ام اي خانه ات آباد شود