من عزادار تو ام جد غريب
گل گلزار تو ام جد غريب

مهدي ام نور خدا روي زمين
محو انوار تو ام جد غريب

پي اجراي وصاياي تو ام
محو گفتار تو ام جد غريب

ساکن کرببلا، کعبه دل
من حرمدار تو ام جد غريب

کار تو کار خدايي است حسين
مانده در کار تو ام جد غريب

کشته امر به معروف شدي
روح افکار تو ام جد غريب

غم مخور کشته علمدارت شد
من علمدار تو ام جد غريب

اشک اگر خشک شود خون گِريم
ياد رخسار تو ام جد غريب

مي دهم پاسخ هل من ناصر
تا ابد يار تو ام جد غريب

اکبرت حيدر تف را کشتند
ياد سردار تو ام جد غريب

مخفي از چشم همه مي گيرم
من عزادار تو ام جد غريب

                                                         دلم از بند عشق تو رها نیست  

                                               کسی این گونه با من اشنا نیست 

                                              یگانه همدم بی ادعایی    

                                             تو که با ناله ی من هم صدایی

                                             غزل را میشود با تو سرودن

                                             تو ای تنها دلیل زنده بودن

سلام زهرا جان،خون شده چرا جگرت؟
مدينه پرشده از كربلاي دوروبرت
براي مادر عباس چيست بهتر از اين
خبر بياوري از لاله هاي در سفرت؟
خدا كند كه نگويي و نشنوم چه شده است
كه آتشم زده آن چشم هاي سرخ و ترت
بگو براي اين زن تنهاي شهر قصه
ز غيرت پسرم ، نه ، درست تر پسرت
چهار پاره جگر داشتم كه طوفان برد
فداي بازوي در خون نشسته و كمرت
هنوز بانوي آب و شكوفه دلخون است
ز هرم آتش وآن كربلاي پشت درت
دو بازوي قلم آوردي نه بانو جان؟
دو چشم ناز ابوالفضل هم فداي سرت
سرت سلامت ! اي كاش من مرده بودم
نمي رسيد به من داغ آخرين خبرت
سر حسين ؟سر نيزه ،خيزران و تنور؟
چقدر خون شده بانوي خسته دل جگرت؟
نگو و آتش اين سينه را زياد نكن
چگونه بشنوم از داغ هاي بيشترت

********

مرا كه بيمه اشكم به دكترم مبريد
به درد من چه دوا بهتر از دواي حسين است
به وقت وحشت قبرم بگو چراغ لازم نيست
كه شمع تربت من اشك روضه هاي حسين است

هيچ داني از چه رو گه گاه آيد زلزله
چون زمين هم مي كند با نام زينب هروله

هيچ داني ازچه رو گه گاه طوفان مي شود
صحنه جنگيدن عباس اكران مي شود

***

السلام علي الحسين وعلي علي بن الحسين وعلي اولاد الحسين وعلي اصحاب الحسين

**************

مهر تو را به عالم امکان نمی دهم

مهر تو را به عالم امکان نمی دهم
این گنج پربهاست من ارزان نمی دهم

گرانتخاب جنت وکویت بمن کنند
کوی تو را به جنت ورضوان نمی دهم

خاک کربلای تو مهر نماز من است
من این خاک را به ملک سلیمان نمی دهم

مصيبت شش ماهه

اي فداي غنچه لبهايت علي
انبيا محوِ تماشايت علي
بهتر از تو عاشقي مردانه نيست
خنده‌ات لبيّك بهر اِرجعي است
يا علي اصغر فداي خنده‌ات
من شدم بابا دگر شرمنده‌ات
اصغرم شيرين زباني مي‌كني
با تَلَظّي جان ستايي مي‌كني

وقتي ماهي از آب جدا مي‌شود، شروع مي‌كند به بالا و پايين پريدن، بعد از لحظاتي خودش را آرام حركت مي‌دهد.
لحظات بعد فقط لب‌هايش تكان مي‌خورد. در زبان عرب به اين عمل مي‌گويند. «تلظّي»

محسن كرببلايي اصغرم
هديه‌ي ما بر خدايي اصغرم
مادرت چشمش به راه است اي علي
منتظر در خيمه‌گاه است اي علي
خود ببين گهواره از غم سوخته
خواهرت چشمش به دستم دوخته
اي علي اصغرم اي نور عين
من حسينم من حسينم من حسين
من نمي‌گويم علي مجروح شد
كودك شش‌ماهه‌ام مذبوح شد

از امشب (فردا) راههاي كربلا را بستند.
از ابن زياد ـ لعنه الله عليه ـ نامه و دستور آمد كه ديگر بالاترين تحريم‌ها را براي كاروان حسيني ايجاد كنيد. از اين رو تمام راههايي كه به سوي آب منتهي مي‌شد بستند.
خداوند رحمت كند مرحوم شيخ نجفي را كه مي‌گفت: از روز هفتم تا عاشورا سه نفر آب نخوردند، يكي زينب (ع) بود، يكي، عباس (ع) و يكي، هم خود ابي‌عبدالله (ع).

امام صادق (ع) فرمود:
«أَفْضَلُ الْاَعْمالِ اِبْرادُ اكْلَبِدِ الْحريّ»
بالاترين اعمال خنك كردن جگر تشنه است.

بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران
کز سنگ گريه خيزد روز وداع ياران
هر کو شراب فرقت روزي چشيده باشد
داند که سخت باشد قطع اميدواران
تا بر شتر نبندد محمل به روز باران
بگذاشتند ما را در ديده آب حسرت
گريان چو در قيامت چشم گناهکاران
اي صبح شب نشينان جانم به طاقت آمد
از بس که دير ماندي چون شام روزه داران
چندين که برشمردم از ماجراي عشقت
اندوه دل نگفتم الا يک از هزاران
سعدي به روزگاران مهري نشسته در دل
بيرون نمي‌توان کرد الا به روزگاران
چندت کنم حکايت شرح اين قدر کفايت
باقي نمي‌توان گفت الا به غمگساران

ذكر مصيبت حضرت قاسم بن الحسن (عليه السلام)

قفس برای پرنده هاست
اما کدامين پرنده قفس را دوست دارد
من پرنده نيستم
اماسال هاست که دلم
درقفس تنهايی محبوس است
دستی کو تا اين قفس را بگشايد
وپرواز رابرمن بياموزد؟

حسين جان!
کوفه، روباهان و گرگان با هم اند
مردمي دارد که ننگ عالمند
مردمي روبه صفت، آدم نما
گويمت سربسته اي مولا نيا

با من بگو تو كيستي؟ مهري بگو ماهي بگو
خوابي؟خيالي؟چيستي؟اشكي بگو آهي بگو

راندم چو از مهرت سخن گفتي بسوز و دم نزن
 ديگر بگو از جان من جانا چه مي خواهي بگو

گيرم نمي گيري دگر زآشفته عشقت خبر
بر حال من گاهي نگر با من سخن گاهي بگو

اي گل پي هر خس مرو در خلوت هر كس مرو
 گويي كه دانم پس مرو گر آگه از راهي بگو

غمخوار دل اي مه نئي از درد من آگه نئي
 ولله نئي بالله نئي از دردم آگاهي بگو

بر خلوت دل سرزده يك ره درآ ساغر زده
 آخر نگويي سر زده از من چه كوتاهي بگو

من عاشق تنهايي ام سرگشته اي شيدايي ام
 ديوانه رسوايي ام تو هر چه مي خواهي بگو

اى يكه تار عرصه صبر و رضا حسين
وى رهنماى قافله كربلا حسين
تو كعبه اميدى و در وقت حج شدى
نا كرده حج، ز بيت الهى جدا حسين

پرسیدند : هنگام غروب , خورشید چرا زرد رنگ است ؟
گفت : از بیم جدایی .
خورشید , با همه ء درخشندگی در پایان هر روز, ناپدید می شود و جای خویش را به تاریکی می دهد ولی آفتاب عشق , جاودانه در آسمان دل می درخشد و جان می بخشد و این روزی است که شبی بدنبال ندارد .
پرسیدم : عشق چیست ؟ گفت : آتشی است .
گفتم : مگر آن را دیده ای ؟ گفت : نه در آن سوخته ام .
عشق را با تمام وجود فریاد بزن تا به جهانیان ثابت کنی : " تمام مسیرها به سمت مشترک مورد نظر اشغال نمی باشد . "
به كوه گفتم عشق چيست؟! لرزيد
به ابر گفتم عشق چيست؟! باريد
به باد گفتم عشق چيست؟! وزيد
به پروانه گفتم عشق چيست؟! ناليد
به گل گفتم عشق چيست؟! پرپر شد
به انسان گفتم عشق چيست؟!
اشك از ديدگانش جاري شد و گفت:
ديوانگيست!!!

********

رسم اين شهر عجيب است بيا برگرديم
قصد اين قوم فريب است بيا برگرديم
عشق بازيچه ي شهر است ولي در ده ما
دختر عشق نجيب است بيا برگرديم
كرمها در دل هر كوچه اقامت دارند
روستا مامن سيب است بيا برگرديم
چه حسابيست در اين شهر كه در مبحث جبر
جاي بعلاوه صليب است بيا برگرديم

*****

كـاش در دهكـده عشق فـراوانـي بـود توي بازار صداقت كمي ارزاني بود
كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب روي شفافترين خاطره باراني بـود
كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود

***********

   افشين : بدجوری عاشقتم

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت
شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری
به جان دلبرش افتاده بود-اما-
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
برای دلبرش آندم
شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه
به روی من
بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کورۀ آتش زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز
دوایی نیست
واز این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما!!
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست اوبودم
وحالامن تمام هست اوبودم
دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟
نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟
و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه
روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد
نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را
به من می دادو بر لب های او فریاد
بمان ای گل
که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی
بمان ای گل
ومن ماندم
نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی
و نام من شقایق شد
گل همیشه عاشق شد

شب سردي است ، و من افسرده.
راه دوري است ، و پايي خسته.
تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم ، تنها، از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدم ها.
سايه اي از سر ديوار گذشت ،
غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر ، سحر نزديك است:
هردم اين بانگ برآرم از دل :
واي ، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم؟
صخره اي كو كه بدان آويزم؟


مثل اين است كه شب نمناك است.
ديگران را هم غم هست به دل،
غم من ، ليك، غمي غمناك است

++++++++++

زندگی به من آموخت که چگونه گریه کنم

امّا گریه به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم

تو نیز به من آموختی که چگونه دوستت بدارم

امّا به من نیاموختی که چگونه فراموشت کنم

*********

مرا دردل نوای صد ترانه ست

وجودم پر ز شعر عاشقانه ست

اگر گویم وگر خاموش مانم

 تو را می خواهم و اینها بهانه ست

میگن ماه پشت ابر نمیمونه و بالاخره حقیقت روزی روشن میشه ... اما واقعا میخوام بدونم به چه قیمتی؟ وقتی که یه عالم چیز رو از دست دادی که نبودنشون به بهای شخصیت، روحیه و یا حتی زندگیت تموم شده چه اهمیتی داره که بعد از مدتها رنج تو همه چیز روشن بشه اونم درست وقتی که دیگه هیچ فرصتی برای جبران هیچ چیز باقی نمونده؟

تنها چیزی که از این روشن شدن حقیقت عایدت میشه چه چیزی جز یه پوزخند و یه عالم افسوس میتونه باشه؟ و یا گاهی هم یه عالم نفرت از اینکه اینهمه ناگزیر فقط به تماشا نشستی؟ هرچند اونموقع احتمالا اینقدر خسته ای که دیگه توانی برای متنفر بودن نداری و یا شاید پر از حس عمیق شکرگزاری بشی برای اینکه اینهمه مدت تونستی صبر کنی که همه چیز روشن شه اونم درست وقتیکه برای هیچ کس مخصوصا خودت دیگه اهمیتی نداره شایدم یه باور از سر ترس و یا عادت توی ذهنت بشینه که یه حکمت بزرگ پشت همه این ماجراها هست حکمتی که جز یه سناریوی از پیش معلوم نبوده و ما فقط بازیگراش بودیم چه اهمیتی داره وقتی این قصه ها از خاطر هممون میره و بالاخره فراموش میشه و وقتی تو این دنیا میتونیم فراموششون کنیم چه اهمیتی داره که دیگه توی اون دنیا دوباره به یادمون بیان ...

چقدر از این شعر غصه ام میگیره :

نوشداروئی و بعد مرگ سهراب آمدی                                   نازنین این زودتر میخواستی حالا چرا ...

واقعا چرا این همه انرژی باید تبدیل به یه دنیا افسوس ناگزیر بشه انگار وقتی تو چیز بزرگی طلب میکنی یه چیزی با تمام وجود مانعت میشه مخصوصا اگه سرنوشت بفهمه که اون چیز قد همه زندگی برات ارزشمنده ... مخصوصا اگر اون چیز به بزرگی یه عشق باشه .

عشق.... چقدر ازش دورم و باهاش بیگانه ... و جای تنها چیزی که همیشه توی وجودم خالی بوده، یه بهونه واقعی ملموس برای عاشقی بوده ... بهونه ای که آینه عشقی بشه که اونقدر ازش لبریزم که داره خفه ام میکنه. آره ماه پشت ابر نمیمونه و همیشه نوشداروئی هست اما چه حیف که اغلب بعد مرگ سهراب ارزونیش میکنند.

گمشده دریا بودی

 قایق تو شکسته بود

تنت نحیف و خسته بود

فانوس دریایت شدم

عشق اهورایت شدم

گذشتم از هر هوسی تا تو به مقصد برسی

اما به جاش تو بد شدی  از منو عشقم رد شدی

به من یه پشت پا زدی  تهمت ناروا زدی

اون روزا که تو جنگلا ترسیده بودی بی صدا

بین درختای بزرگ میون گله گله گرگ

گذشتم از جون خودم طعمه دشمنات شدم

با تیکه تیکه های من روزای تو ساخته شدن

اما به جاش تو بد شدی  از منو عشقم رد شدی

به من یه پشت پا زدی  تهمت ناروا زدی

ما را همین بس که داریم درد عشق ...

                                                مقصود ما ز وصل تو بوس و کنار نیست  !

واااااااااای ... داره برف میاد تازه اول اولشه .... هنوز زمین رو سفیدپوش نکرده ...خیلی خشگله مخصوصا برای منی که الان توی اتاق گرم نشستم و دارم از پشت پنجره بارش مخملی و بازیگوشش رو نگاه میکنم و به ترانه ابی گوش میدم :

کی اشکاتو پاک میکنه شبا که غصه داری

دست رو موهات کی میکشه وقتی منو نداری

شونه کی مرهم هق هقت میشه دوباره

از کی بهونه میگیری شبای بی ستاره

برگریزونای پاییز کی چشم به رات نشسته ...

هیچ کس چشم به راهم نیست، شاید اونقدرا هم مهم نباشه فقط دلم میخواست توی لحظه های قشنگی که دوستشون دارم یه نفر دیگه هم شریک باشه که لذت این لحظه ها رو چند برابر کنه ... یکی که دوست باشه و دوستی رو توی وجودم زنده نگه داره ... یکی که بفهمه و همراه باشه نه سنگ راه ... نه کسی که برای هر کاری که میکنم بهش حساب پس بدم و یا برای هر کارم یه توضیح عاقلانه منطقی ازم بخواد ... گاهی چقدر دلم میخواد دیوونه باشم اما بدیش اینجاس که مردم به دیوونه ها هم کار دارن و اونا رو هم راحت رها نمیکنن به حال خودشون ...

بارش برف  آرومتر شد فکر کنم آخرش تبدیل به بارون میشه ... هر کدوم که باشه منو شاد میکنه تازه اگه بارون باشه خیلی بیشتر خوشحالم میکنه ...

۱۴ روز دیگه باقی مونده ... میدونم مسافرم بارون رو دوست نداره، از خیس شدن و سرما بدش میاد. واسه همین امیدوارم روزی که اون میاد گرم و آفتابی باشه که همدیگه رو زودتر ببینیم ... اگه بشه به این زودیها هم رو ببینیم، بهرحال من صبرم زیاده به کمش هم قانعم فقط باشه که حضورش رو حس کنم ...

رفتی و شب پر شد از من

از من و دلواپسی ها

رفتی و منو سپردی

به زوال اطلسی ها

واژه رنگ زندگی بود

وقتی تو فکر تو بودم

عطر گل با نفسم بود

وقتی از تو می سرودم

ساده بودی مثل ....

هوا بارونی شد ...