آرام دلم ، ببين، ببين چگونه اضطراب سراپاي وجودم را فرا گرفته است. چشمانم را بنگر، همانند كساني که زماني رويـــاي تو را مي پروردند و در آرزوي تو مي گريستند، اما اينـك هيچ چيز وهيچ كس حتي تو را نمي بينند.
ديگر آرامشي نمانده است، دريايي از حيراني و آشفتگي در دل جاريست، تو را به هنگامه ي عاشق بودنم سوگند مرا اينگونه به خود وا مگذار، رهايم نكن، دستم را بگير.
آري اين منم كه از تو كمـك مي خواهم، اين منم كه از خود وامانده و به تو روي آورده ام. گذشت غرور آغازين، گذشت زماني كه به خويش تو را مي جستم.
با تو سخن مي گويم و از تو كمـك مي گيرم تا بدانم به تو محتاجم، تا بدانم تنها تو هستي و جز تو كسي نيست.
آنچه بر من گذشته است فرا تر از تنهاييست و توصيف رنج آن فرا تر از الفاظ، آن سان كه تنها تو مي داني و بس.
تو برترين من بودي برترين من بمان. بالاتر از تو را نمي خواهم تنها تو را مي خواهم.
اي ناشناخته، اي خوب، اي معبود، به حرمت آن هنگام كه عاشقت بودم به زندگيم بازآ و اشكهاي سرگرداني را به اشك عشق مبدل كن. نمي دانم چگونه اما اين دل و روح پريشان و بيقرار را قطره اي آرامش ببخش، تنها قطره اي كافيست تا دوباره عاشقت شوم. بر در دل دوباره باز منتظر صداي زيباي قدمهاي توام.
قسَمَت مي دهم به آن هنگام كه عاشقت بودم مگذار زندگيم اين چنين در بي هويتي و بي تكليفي طي شود.
قسَمَت مي دهم به آن هنگام كه عاشقت بودم آرامشي ماندگاربه من عطاكن.
قسَمَت مي دهم به آن هنگام كه عاشقت بودم و به آن اشكهايي كه براي تو ريختم . . . كمكم كن . . . كمكم كن.

 من عاشق و تنهايم  غير از تو نمی خواهم

يارين بويون قوجاقلاديم , يار آغلادي من آغلاديم
ييغيشدي قونشولار بوتون , جار آغلادي من آغلاديم

باشيندا قار قالان داغا , دانيشديم آيريليق سؤزون
بير آه چکيب باشينداکي , قار آغلادي من آغلاديم

ئورک سؤزون دئديم تارا , سيملري اولدو پار پارا
ياواش ياواش سيزيلدادي , تار آغلادي من آغلاديم

دئديم کي حق منيم کي دير , باشيمي چکديلر دارا
طناب کسنده بوينومو , دار آغلادي من آغلاديم

خلوتم را نشكن
شايد اين خلوت من كوچ كند
به شب پروانه
به صداي نفس شهنامه
به طلوع اخرين افسانه
و غروبي كه در ان
نقش ديوانگي يك عاشق
بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن
خلوتم بس دور است
ز هواي دل معشوق سهند
خلوتم راه درازي ست ميان من و تو
خلوتم مرواريد است به دست صياد
خلوتم تير وكماني ست به دست ارش
خلوتم راه رسيدن به خداست
خلوتم را نشكن

ميلاد امام رضا (عليه السلام) مبارک باد

اي خيمه نشين دل صحراي غريبي
بر درد دلم جز غم تو نيست طبيبي

آرامش من اين شده بي تاب تو باشم
هرچند که از روي توام نيست نصيبي

آن رزق کريمانه شود حاصل عمرم
گر سوي دلم باز شود چشم حبيبي

جز ناله شب ها و نماز سحر تو
از بحر دل گم شده ام نيست مجيبي

از کار تباه دل من رنج کشيدي
يکبار به رويم نزدي، بس که نجيبي

هر کس که به دست تو رسد خير ببيند
چه عاقبت خيري و چه دست عجيبي

بر غربت تو گر همه عمر بگيريم
اي يار سفر کرده من باز غريبي

ترسم که پس از مرگ رسد ناله ز قبرم
زيرا که دلم را زغمت نيست شکيبي

جز ديده تو گريه کن غربت ما نيست
اسمي به جز از اسم تو در خلوت ما نيست

ما د ر 

       بی تو تنها و غریبم 

                                   اتاق خالیم بی تو چه سرد

ما د ر 

          مادر خوب و قشنگم 

                                          بدون تو دل من پر درد 

فضای خونه بی بوی تو هیچه 

                                            صدای تو هنوز اینجا می پیچه 

           ما د ر      

                          ما د ر

هنوزم تو دلم

                    تموم قصه هات

                                             جوونه

خاله سوسک دیگه

                       شعر آشتی مثل قدیما

                                                          نمی خونه 

         ما د ر 

                        ما د ر

شبا با صدای  

                   لالایی های تو

                                        خوابیدم

لالایی مادرم

                   حالا نوبت توست

                                             تو بخواب امیدم

         ما د ر    

                           ما د ر     

                                            ما د ر 

                                                              ما د ر

غمگین تر از زمستان کیست ؟
پاییز - او هیچ گاه بهار را ندیده است.

*******

پاییز هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد با این همه وقتی از منبر باد بالا می رود درخت ها چه زود به گریه می افتند .

++++++

چه کسی جدا شدن برگ را از شاخه ای که مدتها حافظ و پناهش بوده ، می بيند؟ ، چه کسی

می بيند که برگ خشک شده چگونه سرگردان و نااميد ، بی روح و بی جان بر زمين  می افتد و
 
می غلتد؟ ، چه کسی بی رحمانه لگد رويش می گذارد؟ صدای خرچ خرچ همان فرياد دلش

است . چه کسی آن را آتش می زند و فراموش می کند يک روز زير سايه اش ، در برابر نسيم
 
بهار لذت می برده و به آرامش ميرسيده ؟ چه کسی حکايت گل را می داند ، وقتی اشک روی

گلبرگش را شبنم تلقی می کند ؟

صدای غنچه اش می شنوم : « تا وقتی تازه و با طراوت هستم ، خوشبو هستم .. به
 
عنوان هديه ای در دستها می چرخم .. اما همين که خشک می شوم و گلبرگهايم  به
 
زمين می ريزد .. چه راحت زير پا لگد می شوم ............ » 

زيرا هنگام سقوط با همين مردم مواجه می شوی ......................

*************

گريه می کنم تا تو را در اشکهايم ببينم ... اشکهايم را پاک می کنم

تا کسی تو را نبيند ...............................................................

*************

زندگی مثل نقشی هست .. اما از پاکن خبری نيست ..................

***********

ای غروب تلخ و ای آسمان غبار گرفته ... شما بر عشق من آگاهيد .. شما می دانيد که من

چقدر برای اين گريز پای مهربان اشک ريختم .. می دانيد که مثل پادشاهی مغرور و زيبا بر قصر
 
قلبم فرمانروايی می کند .. می دانيد .............شما به همه رازهای قلب من آگاهيد ... ولی من
 
برای آرامش اين سلطان بی جانشين بايد از زندگيم بگذرم ... از همه هستی و مستی ام ... از
 
عشق .. از اميد .. از رؤياهای شيرين ... ای خورشيد که می روی تا در آن سوی مرزها ما را

فراموش کنی ... به او بگو که چقدر  دوستش دارم .....

چرا  تو ای شکسته دل! خدا خدا نمی کنی

خدای چاره ساز را چرا صدا نمی کنی

به هر لب دعای تو فرشته بوسه می زند

برای درد بی امان چرا دعا نمی کنی

به قطره قطره اشک تو خدا نظاره میکند

به وقت گریه ها چرا برا خدا گریه نمی کنی

سحر به باغ ناله ها مراد دل دوا نمی کنی

به نیمه شب چرا لب به ناله وا نمی کنی

دل تو مانده در قفس جدا ز آشیانه ها

پرنده اسیر را چرا رها نمی کنی

حال دنیا را پرسیدم من از فرزانه ای

گفت:

یا وهمیست یا خوابیست یا افسانه ای

گفتمش احوال عمر دل بگو با ما که چیست .

گفت:

یا برقیست یا شمعیتست یا پروانه ایست

گفتمش اینان که می بینی به چه دلبسته اند؟

گفت:

یا مستند یا کورند یا دیوانه اند

....در چشمهای من يک لحظه خيره شو
يک شام سرد دی...بر بام خانه ای تنها نشسته ام...
در گوشه ای از آن... برجی به قد عشق ...بر آسمان رهاست...
ناگاه باد سرد...چون دست عاشقی
آرام و وه چه سرد
با صورت آشنا
بر گونه ام نشست...
.
.
.
اين باد را ببين
تنها و بی پناه...
روزی به دشت و کوه...
روز دگر به شهر
غمگين و بی نوا...
بر شاخه های نرم...
بر نخلهای بم...!
بر بامهای ما
آهسته ...بی صدا
بر پنجه های خود
می آيد...آه از او
...از بی صداييش
...از بی نشانيش
...از چشمهای او
...از ناله های او
...در سردی سپهر
در گوشهای ما... نجوا چه می کند؟
...........آرام لحظه ای ...من با شمايم آی...خاموش لحظه ای !!
تا بشنوم که او ...با اين سکوت سرد...با اين نشانه ها...نجوا چه می کند...
...
گفت او به من ولی...آه ای خدا چرا ؟ عدل از کجا شکست ؟
گفت او به من ولی... باور نمی کنم...از قهر عاشقان...از ظلم روزگار...از سردی زمان...
...اين بار قصه اش...راز نگفته اش...می گوید از کوير...از آن ديار پير...
از ساليان دور ...آواز می کند...هر چند جمله ای او گريه می کند...
حق دارد او خدا ...گر جای باد ... سنگ ... می گشت در کوير ...می کند قلب خود...می داد بر کوير...
...
هر سو که می روی...دستی به زير خاک بر جای مانده است...
های ! ای ستارگان !...اين سو نگه کنيد...دستش چه کوچک است...
دستش چه نازنين...اما چه ساکت است...
...آقا کجا ؟ بيا... آن دست بر زمين جا مانده صبر کن...
بانو مرو ...خدا !! فريادهای من باور نمی کنند...
...های ای پرندگان ! آغوش بر کنيد...اين کودکان ناز ...اين دستهای سرد... بر بالهای خود...
در اوج آسمان...
...
بعد از حديث باد...من نيز در پيش...بعد از ترانه اش...خاموش و بی صدا...همراه و همرهش !
روزی به دشت و کوه...روز دگر به شهر...
...
قلبم چه تيرها...از قيل و قالها...خوردست بارها...
اما نه اينچنين
اينبار پاره شد...قلبم فسانه شد...
طاقت ندارد او...اين تازيانه ها...
باور نمی کنی؟...در چشمهای من يک لحظه خيره شو ...يک لحظه غرق شو...
...
ديگر در اين سرا ...آن برج پير ما (برجی به قد عشق !) در زير خاکهاست...
همراه کودکان...
اين بار بی ريا ... تنها و بی نوا ... زانو به سينه ام...اشکی به چهره ام...
باور نمی کنی ؟
...در چشمهای من ...يک لحظه خيره شو.................يک لحظه غرق شو !