می خواهم هم آغوش نسیم شوم تا شاید مرا به آغوش تو بسپارد.نگاه آسمانیت را به 7 آسمان نمیفروشم. آسان به دست نیامدی اما آسان از دست دادمت. چرا من؟ چرا تو که عطش عشق آبت ساخته بود؟ چرا ما؟ باز هم صلاح به جدایی ست. می دانم. دیگر به رسم زمان عادت کردم. اما برایم باران همیشه باران است و آسمان همیشه تو.
مي نوسيم تا بداني دل شكستن هنر نيست نه ديگر نگاهم را برايش هديه مي كنم و نه ديگر دم از فاصله ها مي زنم و نه با شعرهايم دلتنگي ها را فرياد مي زنم فقط شعر مي نويسم تا با بيت هايم نام او را قافيه كنم شايد نامهرباني هايش را باور كند......
من از طنين صداي باد مي لرزم . باد به دور تنهايي انگشتان من زوزه مي كشد من از آواز گامهاي رذالت در سياهي مي ترسم و باد فانوس مرا برده است من از ميزگرد هستي شناسان در سوي بن بست اين كوچه ها مي هراسم و باد به دور روزنه هاي هستي من ديوار كشيده است
در سراشيبي كه نامش زندگيست با همه بيگانگي ها ميروم ... در سكوت سرد و غمگين زمان بي هدف بي يار و تنها ميروم ... ميروم شايد كه در دشتي كه نامش زندگيست ... بازيابم آنچه را گم كرده ام
کلام آخر و تلختر از همه اما شایان ذکر برای دیوانه ای.......:
گفتي که مرادوست نداري گله اي نيست
بين من و عشق تو ولي فاصله اي نيست
گفتم که کمي صبر کن و گوش به من ده
گفتي که نه بايد بروم حوصله اي نيست
گفتي که کمي فکر خودم باشم و ان وقت
جز عشق تو در خاطر من مشغله اي نيست
رفتي تو خدا پشت و پناهت به سلامت
بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست
من و این همه دلتنگی محال بود اما هیچ محالی برای همیشه محال

در دل کوه غرور
بر سر قله دور
قلعه ای است اون دورا
قد کشیده سوی نور
کسی از این همه مرگ
دستی از این همه دست
فاتح قلعه نشد

نه به تدبیر و نزور

روح من آن کوه است
دلم آن قلعه سخت
که ندارد به درون ترس شکست
هر دم از جوشش خشم
یا غمو کینه و مهر
میرود برج دلم دست به دست
آه ای عشق و امید فاتح
فتح کن قلعه فولاد دلم
دلم از کینه و نفرت پوسید
برس ای عشق بفریاد دلم

روح من آن کوه است
دلم آن قلعه سخت
که ندارد به درون ترس شکست
هر دم از جوشش خشم
یا غمو کینه و مهر
میرود برج دلم دست به دست
آه ای عشق و امید فاتح
فتح کن قلعه فولاد دلم
دلم از کینه و نفرت پوسید
برس ای عشق بفریاد دلم

ستاره های سوخته نمی دانم چند جفت گيلاس از درخت پير همسايه افتاده است! يا از ستاره های سوخته چند نسل باقی مانده فقط می دانم که، خيلی دير است قلبها ای کاش زودتر رسيده شوند.

انا لله و انا اليه راجعون

خبر كوتاه بود و سخت نامنتظر. خبر از رفتن بود و كوچ پرنده‌ي صحرا، پرنده‌ي عاشقي كه تا واپسين دم از خواندن باز نايستاد. پرنده‌اي كه سينه‌اش به ژرفناكي درياها و وسعت بيكران آسمانها مالامال از آرزو و خواستن بود.

ليك تقدير محتوم مرگي زودرس را رقم زده بود و پرنده‌ي صحرا نيز همچون خيل عاشقان تاريخ مرگ نامنتظر را پذيرا شد. و اينك ما خيل اندوهگنانيم به سوگ نشسته در حسرت پرواز غريبانه‌ي پرنده‌اي كه خواند و رفت. آری سارا جان غم از دست دادنت برایمان سخت و ناباورانه بود و در ذهنمان نیز نمی گنجید که به این زودی مارا ترک کنی و به دیار باقی بشتابی.

همراه و همدل با خانواده‌ي داغدار

هرگز شده زین خاک بجوئی که تن کیست
وین گرد غم الود غبار بدن کیست

از زیر قدومت شدی اگاه که ایا
ماوای که خواهد شد و یا که وطن کیست

بر خاطر تو هیچ گذشته است به بستان
کاین پنبه ی نو خاسته ایا کفن کیست

ان غنچه ی خندان که نمودست دهن باز
لبهای پر از خنده و شکر شکن کیست

ان خشت که سر بر سر هم هشته بهر کاخ
اعضای که می باشد و یا خاک تن کیست

ان رخنه ی دیوار که بر دیده هویداست
چاک دل سوزان که؟خندان دهن کیست

امروز که خاک دگران شد چمن ما
تا روز دگر خاک من و تو چمن کیست

ما در دو جهان غیر خدا یار نداریم
جز یاد خدا هیچ دگر کار نداریم

ما مست صبوحیم ز میخانه ی توحید
حاجت بمی و خانه ی خمار نداریم

در روی زمین چون دل ما گنج معانیست
دینار چه باشد غم دینار نداریم

ماییم و گلیم و نمد کهنه و کنجی
بر سر هوس جبه و دستار نداریم

ما شاخ درختیم پر از میوه توحید
هر رهگذری سنگ زند عار نداریم

گر یار وفا دار نداریم و لیکن
ما یار بجز حضرت غفار نداریم

بشنو ز دل زنده ی شمس الحق تبریز
از دوست بجز وعده ی دیدار نداریم