خالق مهربان من
اگر دست تقدیر تو لباس آخرت را در تن من پوشاند و درخت زندگیم تن به خواب زمستانی و ابدی خویش سپرد و میان من وآن بهار موعود جدایی افتاد پس در زمانی که سیمای مهربان آن ماه تابان در آسمان چشم مردمان آشکار شد مرا از محراب قبرم برانگیز و توفیق احرام در صحن و صفایش را به من عنایت فرما
((فرازی از دعای عهد))
ان شا الله

*******

سلام مهربانم
آقاجان ميلادتون مبارك
١١٧١ بوته گل نرگس در باغهاي دلتنگي روييده اند
١١٧١ شمع از بهانه هاي دلتنگي ام در مسير جاده هاي انتظار روشن كرده ام.
خورشيد من كجايي؟ سرد است خانه من
و دلم برايت تنگ
نيمه هاي شعبان روزهاي جنون و ديوانگي است
هنوز شب است
سپيده سر نزد
و دست شب به شانه اميد هست.
بيا به پنجره نگاه كن
به جاده ها سري بزن
ببين كه قلب جاده مي زند
سوار مي رسد
مرد انتظار مي رسد
صداي پاي نور مي رسد
مسافر غريب ما ز راه دور مي رسد
سحر رسيد و چشم آسمان تر است
و شعر من در آستانه ظهور جوانه مي زند.

 ... دلخوش عشق شما نيستم اي اهل زمين، به خداوند که معشوق من بالايي است

عن ثقه الاسلام الكليني (ره) في الكافي: ولد (ع) للنصف من شعبان سنه خمس و خمسين و ماتين.

شيخ اجل محمدبن يعقوب كليني (ره) در كتاب كافي مي گويد:‌امام زمان (عج) در نيمه شعبان سال 255 هجري قمري متولد شدند.
 

مرحوم شيخ صدوق و شيخ طوسي روايت مي كنند:

حكيمه خاتون مي گويد: يك روز به منزل امام حسن عسكري (ع) رفته بودم و تا هنگام غروب آفتاب، خدمت حضرت بودم، چون خواستم برگردم، ايشان به من فرمودند: عمه جان! امشب نزد ما بمان، در اين شب فرزندي متولد مي شود كه خداوند زمين را به وسيله او با علم و ايمان و هدايت، زنده مي كند، پس از اين كه با رواج كفر و گمراهي مرده باشد. عرض كردم: از چه كسي؟ من كه در نرجس، آثار حمل نمي بينم. حضرت فرمودند: خداوند حمل او را چون حمل مادر حضرت موسي (ع) مخفي قرار داده است.

حكيمه مي گويد: آن شب در منزل حضرت ماندم، افطار كردم و هنگام استراحت، نزديك نرجس خوابيدم و پيوسته مراقب او بودم. او آرام خوابيده بود و من در حيرت بودم. در اين شب زودتر براي نماز شب برخاستم، چون به نماز وتر رسيدم، نرجس از خواب برخاست و وضو گرفت و نماز شب خواند؛ به آسمان نگاه كردم، فجر كاذب دميده بود و صبح صادق نزديك بود؛ چيزي نمانده بود كه شك در دلم پديد آيد، ناگاه امام حسن عسكري (ع) از داخل حجره خود صدا زدند: عمه جان! شك مكن، وعده اي كه دادم نزديك است. در اين هنگام آثار درد زايمان در نرجس پديدار شد، من نام خداوند را بر او خواندم. حضرت صدا زدند: براي  او سوره قدر بخوان. من شروع به خواندن سوره قدر كردم و شنيدم كه آن كودك از درون شكم ماد ر با من همراهي نمود و بر من سلام كرد. من ترسيدم. صدي امام بلند شد كه عمه  جان! از قدرت خداوند شگفت زده نشو، خداوند، ما را در كودكي به حكمت گويا مي گرداند و در بزرگسالي، حجت خود د ر روي زمين قرار مي دهد.

كلام حضرت كه به پايان رسيد، نرجس از ديده من غايب شد،‌ با شتاب به سوي امام رفتم، حضرت فرمودند: بازگرد، او را خواهي يافت. چون باز گشتم، در نرجس نوري مشاهده كردم كه چشمم را خيره كرد و حضرت صاحب الزمان (ع) را ديدم كه رو به قبله به سجده افتاد و بر زانو نشست و انگشتان سبابه خود را بلند كرد و گفت: اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شريك له و ان جدي رسول الله  وان ابي اميرالمومنين وصي رسول  الله، بعد نام تمامی  ائمه را برد تا به نام خودش رسيد و فرمود: اللهم انجزلي وعدي و اتمم لي امري و ثبت وطاتي و املاء الارض بي عدلا و قسطا. (بار خدايا ! به وعده اي كه به من فرموده اي، وفا كن و امر امامت مرا كامل كن و قدرت انتقام از دشمنانت را به من عنايت كن و زمين را به وسيله من از عدل و داد پركن).

حضرت امام حسن عسكري (ع) صدا زدند: عمه جان! فرزندم را بياور. من نوازد را گرفتم و ديدم بربازوي دست راستش نوشته شده است: جاء الحق و زهق الباطل ان الباطل كان زهوقا. (حق آمد و باطل نابود گرديد؛ يقينا باطل نابود شدني است. سوره اسري/ آيه 81)

چون نوزاد را به نزد حضرت بردم، او را روي دست گرفت و فرمود: فرزندم! به قدرت الهي سخن بگو. پس صاحب الامر فرمود: اعوذ بالله من الشيطان الرجيم بسم الله الرحمن الرحيم و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين و نمكن لهم في الارض و نري فرعون و هامان و جنودهما منهم ما كانوا يحذرون. (ما اراده كرديم بر مستضعفان زمين منت نهيم و آنان را پيشوايان و وارثان روي زمين قرار دهيم و حكومتشان را درزمين پابرجا سازيم؛ و به فرعون و هامان و لشكريانشان؛ آنچه را از آنها (بني اسرائيل) بيم داشتند، نشان دهيم. سوره قصص/ آيه 5)

- بحارالانوار، ج 51، ص 2-4، ح 3، ص 11-15، ح 14،‌ ص 17-18 ، ح 25. با تلخيص و تصرف در عبارات

-براي اطلاع بيشتر، : مهدي موعود، ص 15-25-3-5، حديقه الشيعه، ص

711-710، نجم الثاقب، ص 33-23، منتهي الامال؛ ج 2،‌ص 285-284

سارا كوچولو.

سارا كوچولو يك دختر توپل و دوست داشتني بود .

موهاي بلندي داشت . چشمهاي درشتش زيبايي خاصي به صورتش ميداد كه با مژه هاي قشنگش ، چشمها رو به خودش خيره ميكرد . وقتي كه ميخنديد ، دندانهاي صاف و مرتبش مثل مرواريد تو دهانش ميدرخشيدند .

ماماني سارا اغلب به خاطر رنگ پوست روشني كه سارا داشت ، از لباسهاي رنگ روشن و تند استفاده ميكرد كه زيبايي اون رو صدبرابر ميكرد.

دامن كوتاه با يه تاپ قرمز خوشكل ، تاپ و شلوارك نارنجي .

مثل يه فرشته كوچولوي قشنگ ، مثل يه پري زيبا و افسانه اي .

زيبايي اش تحسين انگيز بود مثل خيلي از كوچولوهاي دوست داشتني كه الان مي بينيم .

چه زندگي خوبي ................ چه خوشبختي بزرگي .

چقدر خوبه ادم يه خانواده كامل  داشته باشه اون هم در اوج جواني .هم صاحب همسر باشه و هم صاحب يه دختر كوچولوي ناز كه خيلي ها به داشتنش حسادت كند .همه چيز خوب پيش مي رفت .ماماني سارا ، انقدر راحت و ساده به اين خوشبختي دست پيدا كرده بود كه كم كم يادش رفت كه  چقدر خوشبخته و چه سعادتي نصيبش شده .

يادش رفت كه به خاطر اين همه نعمت بايد كمي هم شاكر باشه .

روزها اومدن و رفتند . سارا كوچولوي ما موقعه رفتن ، مدرسه اش شد . ماماني اش براش كيف و وسايل مدرسه اماده كرد . مثل خيلي از مادرهاي ديگه از روي يه عادت تكراري .ماماني سارا ديگه يكم سرش شلوغ شده بود . اخه جزء سارا يه كوچولوي ديگه هم به جمع خانواده اضافه شده بود . همه چيز مثل يك روال معمولي در كنار هم قرار گرفته بود و پيش مي رفت .

بچه ها شده بودند جزءي از زندگي كه بايد باشند . مثل وسايل خونه . مثل كارهاي روزمره كه هست . اونها هم بودند .

بعد از مدتي ماماني سارا متوجه شد كه سارا كم كم لاغر و ضعيف شده . ديگه ساراي توپل و شاداب قبل نيست . با خودش فكر كرد كه به خاطر شيطوني و مدرسه است . توجهي نكرد .

يك شب وقتي كه سارا تكاليف مدرسه رو انجام ميداد . يكدفعه متوجه شد كه برگه هاي دفترش قرمز شده تا به خودش اومد ديد كه از بيني اش داره خون مياد . همون موقعه برادر كوچولوي سارا شروع كرد به گريه كردن . ماماني سارا با عجله به طرف بچه رفت .

سارا بدون توجه مادرش رفت و خونها رو شست و گرفت خوابيد .

سارا كوچولو ديگه ميل به غذا نداشت و كم كم لاغر ميشد . همه ميگفتند : از حسودي به بچه جديد ، اين كارها رو براي جلب توجه انجام ميده .

يك روز سارا تو مدرسه حالش بد شد . اون رو بردند بيمارستان و همون روز بستري شد . دكتر به مادر و پدر سارا كوچولو گفت : كه سارا مريضه و تعجبش از اين بود كه چرا اونها تا الان متوجه نشده بودند .

اون موقعه بود كه همه چيز يك دفعه مثل يك ديوار روي سر پدر و مادر سارا خراب شد . به همون سنگيني .

بي توجهي به خاطر حسادت خيالي ، تبديل شده بود به يك بيماري وحشتناك و دردناك .

ماماني سارا با وجود گريه هاي بچه كوچيكش ، پيش سارا رفت . دستهاي كوچيكش رو تو دستهاش گرفت و مي بوسيد . با مهربوني زياد ازش مي پرسيد كه چيزي لازم نداره كه براش تهيه كنه .

سارا لبخند بي جوني زد و گفت : هيچي ........ الان هيچي .

ماماني سارا اون شب رو تو بيمارستان پيش سارا ماند و كلي براش خوراكيهاي خوشمزه و اسباب بازيهاي قشنگ اورد . ولي سارا كوچولو حتي به يكي از اونها دست هم نزد . اصلا انگار ديگه نميديد . حتي مادرش رو .

يكي دو روز كه گذشت .سارا كوچولو ديگه حتي توان باز كردن اون چشمهاي قشنگش رو نداشت . ضعفش باعث تشديد بيماري شده بود . مادر و پدرش هر چقدر تلاش كردند ، بي فايده بود .

خوشبختي كه به راحتي توي دستهاشون بود .الان براي بهتر شدن اون ، بايد به همه و همه چيز التماس ميكردند .

هر چي بيشتر ميگذشت ( ساعتها و ثانيه ها ) وابستگي اونها به سارا بيشتر ميشد . انگار تازه به دستش اورده بودند .

نياز چشمهاشون ، احتياج دستهاشون داد ميزد .

ولي چرا الان !!!!

وقتي كه ماماني سارا بعد از صحبت با پزشك معالج سارا به اتاق برگشت . ديد كه توي دست سارا يه چيزي مشت شده .

وقتي كه از سارا پرسيد كه چي توي دستش قايم كرده . سارا يه لبخندي از سر ذوق زد و بلافاصله مشتش رو باز كرد .

يك قطعه عكس كوچيك خودش بود .

هموني كه دوسال پيش ماماني سارا وقتي كه كوچولوي دومش به دنيا اومد . اون رو از كيف پولي خودش در اورده بود و عكس جديد رو جاي اون گذاشته بود . اين عكس دوسال دست سارا كوچولو بدون هيچ اعتراضي و يا حتي يك گله كوچيكي نگه داشته شده بود .

ماماني سارا چون كيفش جاي يك عكس بيشتر نداشت . بدون هيچ توجهي عكس سارا رو برداشته بود و عكس كوچولوي جديد رو گذاشته بود .

ماماني سارا تا اون لحظه اصلا فكر نمي كرد كه سارا به اين مسئله خيلي كوچيك توجه كرده باشه و اين مسئله رو توي دلش تا الان نگه داشته باشه .

در اون لحظه سارا دست كوچيكش رو به سمت ماماني اش دراز كرد و گفت : ميشه عكسم رو كنار عكس داداشي بذاري و من همه مثل داداشي دوست داشته باشي .

چه احساس بدي .  دوسالي هست كه سارا با ديدن اون قطعه عكس دل كوچيكش ميگيره . احساس اين كه مادرش ديگه دوستش نداره اشك رو توي چشمهاي نازش جمع ميكنه .چه احساس بدي .

ماماني سارا با سرعت از اتاق بيرون رفت و توي كيفش دونبال كيف پوليش ميگشت تا بياره و جلوي سارا عكس اون رو توي كيفش بذاره . حداقل اين اخرين كاري بود كه ميتونست براي اون انجام بده و راضيش كنه كه هميشه دوستش داره .

وقتي كه برگشت و عكس افتاده روي تخت رو ،توي كيف گذاشت . هر چقدر كوچولوي نازش رو صدا زد و خواست كه نشونش بده كه عكسش رو توي كيفش گذاشته . ديگه هيچ فايده اي نداشت .

ديگه جوابي نشنيد ........... چشمهايي باز نشد ........... لبخند رضايتي زده نشد .

اون با تمام سعي و تلاشي كه كرده بود حتي نتونسته بود . اخرين خواسته گل از دست داده اش رو براورده كنه .

دو سالي بود كه براي جبران اين بي توجهي به ظاهر كوچيك ، دير كرده بود .

چقدر خوبه ما ادمها به خوشبختي كه نصيبمون شده بيشتر توجه كنيم و ارزش اون رو درك كنيم .

داشتن يك خانواده سهم همه نيست ، كه شايد خيلي از ما از اون بهره مند هستيم و اصلا بچشم هم نمياد و فكر ميكنيم اين يك روال طبيعي است .

داشتن فرزند ، دوست ، سلامتي ................

شايد مواردي باشند كه خيلي راحت در اختيار ما قرار گرفته كه اين بيشتر، بابت خوشانسي ماست نه براساس روال يا الزام .

هميشه بايد يادمون باشه كه همه اين سهميه رو ندارند و خيلي ها براي داشتن يكي از اين موارد كه خيلي ساده از كنارشون ميگذريم ، اه حسرت ميكشند .

چرا بايد با بي توجهي ، هميشه دير به اين موضوع پي ببريم ؟

چرا وقتي كه از دستش داديم ، بايد به اين موضوع پي ببريم ؟

چرا وقتي كه ديگه زماني براي جبران نبود ، بايد به اين موضوع پي ببريم ؟

تازه اون موقعه يادمون مياد كه چقدر بهش احتياج داريم و نبودنش چه ضربه اي به ما و زندگي ما وارد ميكنه .

اميدوارم كه شما در تمام مراحل زندگي هيچ وقت دير نرسيد .

هيچ وقت دير نرسيد .

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم

يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقيم محزونم !

و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

من صبورم اما . . .

بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم .

من صبورم اما . . .

                            آه . . . اين بغض گران صبر نمی داند چيست !!!!

*****

 

شکسپیر میگه اگه کسیو دوست داری رهاش کن اگه اومد دنبالت بدون که مال تو هست ولی اگه نیومد بدون که از اولش مال تو نبوده.

شاپرک

زیر این طاق کبود یکی بود یکی نبود مرغ عشقی خسته بود که دلش شکسته بود اون اسیر یه قفس شب و روزش بی نفس همه آرزوهاش پر کشیدن بود و بس تا یه روز یه شاپرک نگاش افتاد به قفس دل اون بد جوری سوخت ...

زود پرید روی درخت رو درخت سرک کشید تو چشم مرغ اسیر غم دلتنگی را دید دیگه طاقت نیاورد رفت توی قفس نشست تا که از حرفای مرغ شاپرک دلش شکست  شاپرک گفت: که بیا تا با هم پر بکشیم بریم تا اون بالاها سوار ابرا بشیم یه دفعه مرغ اسیر نگاهش بهاری شد بارون از برق چشاش روی گونه اش جاری شد ...

شاپرک دلش گرفت وقتی اشک اونا دید با خودش یه عهدی بست نفس سردی کشید دیگه بعد از اون قفس رنگ تنهایی نداشت توی دوست شاپرک ذره ایی کم نمی زاشت  ...

   تا سرما از راه رسید شاپرک یخ زد و یخ ... مرد و موندگار نشد چشاشا رو هم گذاشت دیگه اون بیدار نشد ... مرغ عشق شاپرکا  به دست خدا سپرد نگاهش به آسمون تا که دق کردش و مرد ...  

قصه ما آدما مثه قصه مرغ عشق و شاپرکه فقط فرقش اینه آدمایی مثه شاپرک ما کم پیدا میشن...

تو اگر می دانستی چه زجری دارد

                                                   خنجر از دست عزیزان خوردن

 از من خسته نمی پرسیدی

آه ای زن چرا تنهایی.

روی هر شانه ، سری گریه کند وقت وداع !

تنها ای دل نشین ترین و مهربانترین مصاحب لحظه های سخت و سنگین تورا دوست دارم

چرا که تنها با توست که میتوان از مرز اسارتها گریخت و با سکوت چشم و دل همنشین شد.

با لحظه های با تو بودن به راحتی میتوان از رنگ و روی زندگی به سرزمین رویاهاو شقایقها

گریخت.

بیا با هم صندوقچه دلمان را باز کنیم و شادی حبس شده در را چون پرنده ای آزاد و رها به

پرواز در آوریم .

بیا خارهای کینه را ریشه کن کرده و تخم امید و مهربانی را بر گوشه گوشه جانمان بپاشیم.

بیا با هم در قلمرو خورشید گام برداریم و تصویر زیبای آرزویمان را در آئینه صاف افق نظاره گر

باشیم.

  اگر روزگار بی رحم است تو مهربان باش

اگر آفتاب میسوزاند تو سایبان باش

ای زندگی من خسته ام تا کی سکوت تا کی اسیر
ای مرگ تن: این دست من .دستم بگیر دستم بگیر
ای لحظه ها من از شما سر خورده ام ترکم کنید
ای روز و شب من آدمی دل مرده ام ترکم کنید
من تا گلو در حسرتم افسرده ام ترکم کنید
از وحشت فردای خود آزرده ام ترکم کنید
ای اشک گرم آروم بریز بر گونه ی بیمار من
لذت ببر ای غم تو هم از این همه آزار من
در لحظه ی بیداد غم کی میشود غمخوار من
ای لحظه ی پایان من !این شب رو فردا نکن
درد بزرگ بودنم را ای زمان. حاشا نکن
ای لحظه ها من از شما سر خورده ام ترکم کنید
ای روز و شب من آدمی دل مرده ام ترکم

توي قاب خيس اين پنجره ها     عكسي از جمعه غمگين مي بينم

 چه سياهه به تنش رخت عزا       تو چشاش ابراي سنگين مي بينم

   داره ازابر سياه خون مي چكه     جمعه ها خون جاي بارون مي چكه

  عمر جمعه به هزار سال مي رسه     جمعه ها غم ديگه بيداد مي كنه

     آدم از دست خودش خسته مي شه    با لب هاي بسته فرياد مي كنه

       جمعه وقت رفتنه موسم دل كند نه     خنجر از پشت مي زنه اون كه همراه منه

         نفسم در نمي آد جمعه ها سر نمي آد     كاش مي بستم چشامو اين ازم بر نمي آد

    

هنگامی که اندوه من به دنیا آمد از او پرستاری کردم و با مهر و ملاطفت نگاهش داشتم .

اندوه من مانند همه چیزهای زنده بالا گرفت و نیرومند و زیبا شد و سرشار از شادی های شگرف.

من و اندوهم به یکدیگر مهر می ورزیم و جهان گرداگردمان را هم دوست می داشتیم زیرا که اندوه دل مهربانی داشت و دل من از اندوه مهربان شده بود ...

هرگاه من واندوهم با هم سخن می گفتیم روزهامان پرواز می کردند و شب هامان آکنده از رویا بودند زیرا که اندوه زبان گویایی داشت و زبان من هم از اندوه گویا شده بود.

هرگاه من و اندوهم با هم آواز می خواندیم همسایگان ما کنار پنجره هاشان می نشستند و گوش می دادند

زیرا که آوازهای ما مانند دریا ژرف بود و اهنگ هامان پر از یادهای شگفت .

هرگاه من و اندوهم با هم راه می رفتیم مردمان مارا با چشمان مهربان می نگریستند و با کلمات بسیار شیرین با هم نجوا می کردند .بودند کسانی که از دیدن ما غبطه می خوردند زیرا که اندوه چیز گرانمایه ای بود و من از داشتن او سرافراز بودم

ولی اندوه من مرد چنان که همه چیزهایی زنده می میرند و من تنها مانده ام که باخود سخن بگویم و با خود بیندیشم .

اکنون هرگاه سخن می گویم سخنانم به گوشم سنگین می ﺁیند .

هرگاه آواز می خوانم همسایگانم برای شنیدن نمی آیند . هرگاه هم در کوچه راه می روم کسی به من نگاه نمی کند .

فقط در خواب صداهایی می شنوم که با دلسوزی می گویند((ببینید این خفته همان کسی ست که اندوهش مرده است.))

سلام بهونه قشنگ من براي زندگي

آره بازم منم همون ديوونه هميشگي

فداي مهربونيات چه مي كني با سرنوشت

دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو واست نوشت؟

حال منو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه

جاي نگاهت بدجوري تو صحن چشمام خاليه

ابرا همه پيش منن اينجا هوا پر از غمه

از غصه ها هرچي بگم جون خودت بازم كمه

ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون

فرياد زدم يا تو بيا يا من و پيشت برسون

فداي تو نمي دوني بي تو چه دردي كشيدم

حقيقت و واست بگم به آخر خط رسيدم

رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي

قسمت تو سفر شد و و قسمت من آوارگي

نمي دوني چقدر دلم تنگه براي ديدنت

براي مهربونيات، نوازشات ، بوسيدنت

يه قلب تنها و كبود هلاك يك نگاهته

تقديم به کسيکه نميتونم فراموشش کنم..........

امشب دلم شکوه خودش را به باد داد!
يعنی ز قله های غرورش فرو فتاد

در اوج عشق ورزی خود بود و ناگهان
تبديل گشت آتش عشقش به انجماد!

... ـــ ديگر پلی ميان من و تو نمانده است
امشب هر آنچه بود سپردم به دست باد

گفتی: - هزار مرتبه - دلبسته توام
گفتم: - هزار مرتبه - لعنت به اعتماد

خوش لحظه ای نبود همان شب که بی خبر
نام تو در سکوت دلم پای می نهاد

بيهوده دل به دست تو دادم غريب وار
بيهوده بی تو قلب من از حرکت ايستاد

....
آتش فرو نشسته و شب رو به آخر است
سر می کشد به خلوت من چشم بامداد...

لحظه ي ديدار نزديك است

باز من ، ديوانه ام  مستم

باز مي لرزد دلم ، دستم
 
                                    باز گويي در جهان ديگري هستم

هاي !  نخراشي به عقلت گونه ام را تيغ

آي !    نپريشي صفاي زلفكم را دست

آبرويم را نريزي دل
 
                    اي نخورده مست
 
لحظه ي ديدار نزديك است .

قاصدك ! هان ، چه خبر آوردی ؟

از كجا ، وز كه خبر آوردی ؟

خوش خبر باشی اما ، اما

                         گرد بام و در من بی ثمر می گردی .

 انتظار خبري نيست مرا

نه ز ياری نه ز دريا و دياری – باری ؛

برو آن جا كه بود چشمی و گوشی با كسی

                                برو آن جا كه تو را منتظرند ،

قاصدك ! در دل من همه كورند و كرند

دست بردار از اين در وطن خويش غريب ،

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گويد

                    كه دروغی تو ، دروغ

                                              كه فريبی تو ، فريب  

قاصد ك ! هان ، ولی ......آخر ...... ای وای !

راستی آيا رفتی با باد ؟

با تو ام، آی ! كجا رفتی ؟ آی .....!

راستی آيا جايی خبری هست هنوز ؟

مانده خاكستر گرمی جايی ؟

در اجاقی – طمع شعله نمی بندم – خردك شرری هست هنوز ؟

قاصدك !

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گريند.

http://www.parsplanet.com/newsong/Homayra-Lahzeye-Khodahafezi.ram

http://www.parsima.com/songs.html

حالمان بد نيست غم کم می‌خوريم

کم که نه هرروز کم کم می‌خوريم

آب  می‌خواهم  سرابم   می‌دهند

عشق   می‌ورزم   عذابم   می‌دهند

خود نمی‌دانم کجا رفتم  به خواب

از   چه   بيدارم   نکردی    آفتاب؟

خنجری   بر  قلب   بيمارم   زدند

بيگناهی    بودم   و    دارم    زدند

سنگ  را  بستند و  سگ  آزاد  شد

يک   شب   داد   آمد  و  بيداد   شد

عشق  آخر  تيشه  زد  بر ريشه‌ام

تيشه   زد   بر    ريشه    انديشه‌ام

عشق  اگر اين است مرتد می شوم

خوب  اگر اين است من  بد می شوم

بس  کن ای دل نابسامانی  بس است

کافرم   ديگر  مسلمانی   بس  است

در  عيان  خلق  سر در گم   شدم

عاقبت      آلوده      مردم      شدم

بعد از اين  با  بی کسی خو می‌کنم

هر  چه  در  دل  داشتم  رو  می‌کنم

من  نمی‌گويم  دگر  گفتن  بس است

گفتن  اما  هيچ   نشنفتن   بس  است

روزگارت   باد   شيرين   شاد   باش

دست کم يک شب تو هم  فرهاد باش

نيستم  از  مردم   خنجر   به   دست

بت پرستم   بت پرستم    بت پرست

بت پرستم   بت پرستی  کار  ماست

چشم  مستی   تحفه   بازار   ماست

درد  می‌بارد چون  لب تر  می‌کنم

طالعم   شوم  است   باور  می‌کنم

من   که  با   دريا   تلاطم   کرده‌ام

راه   دريا   را  چرا  گم   کرده‌ام

قفل   غم   بر  درب   سلولم  مزن

من  خودم  خوش  باورم گولم مزن

من  نمی‌گويم  که  خاموشم   مکن

من    نمی‌گويم    فراموشم    مکن

من  نمی‌گويم  که  با من  يار  باش

من  نمی‌گويم   مرا  غمخوار  باش

آه !    در  شهر  شما   ياری   نبود

قصه  هايم   را   خريداری    نبود

وای !    رسم  شهرتان  بيداد   بود

شهرتان   از  خون  ما  آ باد   بود

از در و  ديوارتان  خون   می‌چکد

خون  من  فرهاد  مجنون می‌چکد

خسته‌ام  از   قصه های    شومتان

خسته   از   همدردی    مسمومتان

اين  همه  خنجر دل کس خون  نشد

اين  همه  ليلی  کسی  مجنون  نشد

آسمان   خالی   شد    از   فريادتان

بيستون    در  حسرت   فرهادتان

کوه   کندن   گر   نباشد   پیشه ام

گويی  از   فرهاد   دارد  ريشه ام

عشق  از من دورو پايم  لنگ  بود

قيمتش   بسيار و  دستم  تنگ   بود

گر  نرفتم  هر دو پايم  خسته  بود

تيشه  گر افتاد   دستم   بسته  بود

هيچ  کس  فکر ما  را  کرد؟    نه

فکر  دست تنگ  ما را کرد؟   نه

هيچ کس از حال  ما  پرسيد ؟   نه

هيچ   کس  اندوه  ما را   ديد؟   نه

هيچ کس  اشکی  برای  ما  نريخت

هر که  با  ما بود از ما می‌گريخت

چند روزی است که حالم ديدنی است

حال من از اين  و  آن پرسيدنی است

گاه  بر  روی  زمين  زل   می‌زنم

گاه    بر   حافظ      تفأل   می‌زنم

حافظ    ديوانه   فالم    را   گرفت

يک  غزل  آمد که  حالم  را  گرفت:

 *ما ز ياران چشم ياری داشتيم*
*خود غلط بود آنچه می پنداشتيم*

*******

با تو معنی می شوم

 ^{اگر بتوانم}

در بیمارستانی، دو مرد بیمار در یک اتاق بستری بودند. یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعداز ظهر یک ساعت روی تختش بنشیند. تخت او در کنار تنها پنجره اتاق بود. اما بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد. آنها ساعتها با یکدیگر صحبت می کردند. از همسر، خانواده، خانه، سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می زدند.

هر روز بعد از ظهر، بیماری که تختش کنار پنجره بود، می نشست و تمام چیزهایی که بیرون از پنجره می دید، برای هم اتاقیش توصیف می کرد. بیمار دیگر در مدت این یک ساعت، با شنیدن حال و هوای دنیای بیرون، جانی تازه می گرفت.

این پنجره، رو به پارک بود که دریاچه زیبایی داشت. مرغابیها و قوها در دریاچه شنا می کردند و کودکان با قایقهای تفریحی شان در آب سرگرم بودند. درختان کهن، به منظره بیرون، زیبایی خاصی بخشیده بود و تصویری زیبا از شهر در افق دور دست دیده می شد. همانطور که مرد کنار پنجره این جزئیات را توصیف می کرد، هم اتاقیش چشمانش را می بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم می کرد.

روزها و هفته ها سپری شد.

یک روز صبح، پرستاری که برای دستشوی آنها آب آورده بود، جسم بی جان مرد کنار پنجره را دید که در خواب و با آرامش از دنیا رفته بود. پرستار بسیار ناراحت شد و از مستخدمان بیمارستان خواست که آن مرد را از اتاق خارج کنند.

مرد دیگر خواهش کرد که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند. پرستار این کار را با رضایت انجام داد و پس از اطمینان از راحتی مرد، اتاق را ترک کرد.

آن مرد به آرامی و با درد بسیار، خود را به سمت پنجره کشاند تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون بیندازد. بالاخره او می توانست این دنیا را با چشمان خودش ببیند.

در عین ناباوری، او با یک دیوار مواجه شد.

مرد، پرستار را صدا زد و با حیرت پرسید که چه چیزی هم اتاقیش را وادار می کرده چنین مناظر دل انگیزی را برای او توصیف کند؟ پرستار پاسخ داد:" شاید او می خواسته به تو قوت قلب بدهد. آن مرد اصلا نابینا بود و حتی نمی توانست دیوار را ببیند."

                    خوب يا بد تو مرا ساخته اي
                                                   تو مرا صيقلي كرده و پرداخته اي

***********

آتش عشق تو در جان خوش تراست