به نام آنکه هر چه هست از اوست

به نام يگانه قادر بي همتا. به نام نامي جهان. به نام او که مهربانترين مهربانان است.

و بعد...

به نام سخت کوشترين عاشق دنيا. به نام پدر. به نام شمعي که سوخت تا من ساخته شوم. به نام عاشق ترين فرد زندگي من...

به نام او که هرگاه به چشمانش نگاه مي کنم، خستگي، عشق و محبت از دوچشم پرحرارتش نثارم مي شود.

اي پدر، اي پناه من، اي آنکه در تمام لحظه هاي زندگي من با من بودي و هستي. چگونه مي توان اندکي از زحماتت را جبران کرد. چگونه مي توان ذره اي از درياي محبتت را پاسخ داد؟؟؟

چه روزها که تو خود را در خستگي کارغرق نمودي تا من بتوانم شاد باشم، بخندم؛ چه روزها که تو بر مي گشتي و از چشمانت خستگي مي باريد و من بي توجه به تو، فقط به فکر خويش بودم و تو مهربانتر از هميشه پناه شيطنت هاي کودکانه ام مي شدي. چه شبها که بي اختيار ديدگانت از خستگي بر هم مي آمد در حالي که مرا در دامنت گرفته بودي و من به تو مي نگريستم و نمي دانستم چرا؟؟؟؟

اي پدر من،اي هستي من، وجودم به فدايت. من مثل گلي بودم که به هر بادي مي لرزد. تو باغبان من بودي، اين گل نه تنها غمي از دلت کم نمي کرد، بلکه هر از چندگاهي با خارهايش دستهاي مهربانت را مي آزرد ولي تو بازهم در همه لحظات سپرم بودي و ذره اي از علاقه تو کم نمي شد.

اي پدر، اي نازنين، اي تمام اميد و آرزوي من. اينک گل کوچکت بزرگ شده، به تو مي انديشد... به تو مي انديشد ... به يادت مي خواند... قلمم به عشق تو بروي کاغذ مي لغزد. کاش مي شد بي تو بهاري را نمي ديدم. پدرم اي نور دو چشمم، تورا دوست دارم. نمي دانم اگر روزي برسد که تو نباشي و من باشم آنروز چه خواهم کرد...

فکرش نيز هواي ديدگانم را باراني مي کند. قطرات اشکم از روي گونه هايم مي غلطند و بروي کاغذ مي چکد و جوهرم را با عشقت پيوند مي دهد. اي خدا صبحي را قرار مده که چشم من گشوده شود و چشم ببندد.

اي خالق هستي، اي پروردگار بزرگ، اي يگانه ايزد پاک، او را از تو مي خواهم. اورا برايم حفظ کن. اي مهربان. من فقط تورا دارم و از تنها يارم مي خواهم.

پدرم، اي کاش ميشد در پاي شمع وجودت همچون پروانه اي گشت و سوخت. کاش میشد............

تولد اميرالمومنين علی (ع) و روز پدر مبارک باد

تقديم به زيبا ترين بهانه زندگي ام همسر عزيزم! محمد خوبم، 13 رجب، ولادت حضرت علي و روز مرد رو به تو تنها مرد زندگيم صميمانه تبريک مي‌گم. خيلي دوستت دارم.

بيا آينه دل منجلي کن
درون سينه ات را صيقلي کن
                                 بزن قفلي به درب خانه دل
                                کليدش را به نام يا علي کن

تا به دامان تو ما دست تولا زده ايم
بتولاي تو بر هر دو جهان پازده ايم
تا نهاديم به کوي تو صنم روي نياز
پشت پا بر حرم دير و کليسا زده ايم
در خور مستي ما رطل و خم ساغر نيست
ما از آن باده کشانيم که دريا زده ايم
همه شب از طرب گريه مينا من و جام
خنده بر اين گنبد مينا زده ايم
نشوي غافل از انديشه شيدائي ما
گرچه زنجير به پاي دل شيدا زده ايم
جاي ديوانه چو در شهر نهادند "هما"
من و دل چند گهي خيمه به صحرا زده ايم
 

  
عشق يعنی........ 

عشق يعني قطعه شعري نا تمام
عشق يعني بهترين حسن ختام

ولی رندانه

گرمای قلبت آن را می پوشاند... !

مهتاب و ستاره ها آن شب ،

شهادت دادند.

تا گواهی چشمان زیبایت به امضا رسید

می دانستم....

برای همین چشمانت را می خواهم

تا در آن دنبال کسی بگردم

کسی که وقتی شبانه،

باران بر پنجره نگاهم می بارد

خانه چشمانش را بر من نبندد..

و عشق ........

مرا به جایی برد

که هرگز نبوده ام

جایی برای پنهان شدن نیست

 حتی دویدن

وقتی که

بازگشتی در کار نیست ...!

Flash Player

منو ببخش

هرگز تو را فراموش نخواهم كرد حتي اگر مرا از ياد ببري و هرگز از تو رنجور نخواهم شد چرا كه تو را دوست دارم ديوانه وار عاشقت شدم چرا كه مهرباني را در وجودت ديدم با چشمانت وجودم را دگرگون ساختي و اگر تو نبودي هرگز عاشق نمي شدم نه تو از عشق من دست ميكشي و نه قلب من از عشقت روي گردان مي شود سوگند كه وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است و اگر با مژگانت اشاره اي كني فرسنگها راه خواهم پيمود چرا كه شب عشق بسيار طولاني است و قلبم در آرزوي تو مي سوزد آنگاه كه از برابر ديدگانم دور شوي خورشيد وجودت پنهان مي گردد و ابرهاي غم و اندوه مرا در بر مي گيرند و به دنياي غريبي مي برند هميشه در قلبم حضور داري و عشقت زندگي ام را گل باران كرده است تمامي اين دنيا را با قلبي پر از رمز و راز به دنبالت طي كرده ام محبوبم هميشه به انتظار بازگشتت خواهم ماند .

************

امان از مهرباني

نهادم سربه پاييزت ولي گفتي بهارانم
زدم دل بر كوير و نازنين گفتي كه بارانم

چه بيهوده به دنبال نگاهي مهربان بودم
نديدم چشمهايت را كه در آن نيمه جان بودم

شكايت كردم از رويت كه برگرداندي از رويم
نگفتي هيچ و مي‌‌دانم سخن بيهوده مي‌گويم

كنم تازه گلويم را به بغض هر شبانگاهت
به ياد مهرباني‌هاي پنهاني و پيدايت

سپارم جان بي‌تابم به شيدا خانه دستت
بدوزم تار چشمم را به پود ديدة مستت

پريشان بودم از اينكه مرا آيا بهاري هست
به خنده چشمكي كردي مرا مهمان كه آري هست

امان از مهرباني و مدارايت، حلالم كن
تنم خسته، پرم بسته، گل آلودم، زلالم كن

مرا بشكن، بزن راهم، بكن زنجير در پايم
كه ديگر جز به پاي تو به خاكي سر نمي‌سايم

اگر تا روز آخر هم نگيري دست در دستم
قسم بر پاكي يادت كه برعهد تو پابستم

 به دنیایی که نامردان عصا از کور می دزدند

من خوش باوری آنجا محبت جستجو کردم

Top Video Clips in the LoversNight.us

در قلمرو عشق بود که خدا را ديدم

من معصوميت خدا را در خنده بی ريای کودکی ديدم

 و مهر خدا را در مهر مادرم ديدم

خشمش را در طوفان درياها

صدایش را در آب روان چشمه کوهساران

من خدا را در خودم ديدم

من خدا  را در بند بند وجودم

روشن تر از روشني ديدم

من خدا را حتی در هيچ جا هم ديده ام

من خدا را در همه ديدم

من خدا را در آتش زرتشت

در گرمای خورشيد و سرمای زمستان

در روشنائی روز و در دل تاريکی

من خدا را در پائيز و بهار ديدم

من خدا را نه تنها در آفريده هايش

بلکه

من خدا را در اهورا ی زرتشت ديدم

من خدا را در گاد يک مسيحي

يا که در الله محمد ديدم

خلاصه اينکه

به هر جا نظر کردم

همه جا خدا بود  خدا بود  

پس بيراه نيست گر بگويم

من خدا را در  خود خدا ديدم

درد بی انتها

ای آسمان از جور تو درد دلم افزون شده

لب از شمردن بسته دار کاین از عدد بیرون شده

می ریزم از رخساره ام سیلابه های خون و اشک

آخر ز درد سینه ام آب دو دیده خون شده

ما را به غیر ناله و روی پریشان هیچ نیست

اینگونه قسمت بهر ما از گردش گردون شده

فرهاد شیرین جان خویش بر عشق شیرینش سپرد

خون چکیده از سرش خشکیده در بسیتون شده

سوز غم دلدادگان کی می رود از سر برون

تا روز محشر سینه ام از داغ غم محزون شده

بر دشت بگذر یک زمان بر لاله های خون عذار

تا بنگری چون است وفا کاین داغ نیلی گون شده

بر دولت عشقت پسند این بنده ات را محتشم

دولت ندارد اعتبار این پند از قارون شده

************************

یار بی وفا

پیش از این در سینه ات مهرو وفائی داشتی

گوشه چشمی به حال بی نوائی داشتی

پیش از این ای پرتو حسن تو ماه تابناک

با گرفتاران خود کمتر جفائی داشتی

گوئیا بر خاطرت نبود چنان فول و قرار

کز سر صدق و صفا بی ادعائی داشتی

ای دریغ از صحبت شبهای گرم دوستی

کانچنان با من سر لطف و صفائی داشتی

کار دل بالا گرفت و برد رنگ از روی من

ای طبیب عاشقان روزی دوائی داشتی

جمله اصرار و تمنایم یکی بهره نداد

با دل سنگت عجب چون و چرائی داشتی

اعتنا بر ما نکردی لحظه ای در طول عمر

با رقیبان در عوض بس آشنائی داشتی

گـر آشنـا شـود مـه ديـر آشنـاي مـن

بيـگانگـي تهـي كنـد از خـود بـراي مـن

هرگز نكرد پرسشي از حال من به لطف

وز انـتـظار سـوخـت دل بـيـنـواي مـن

محبوب عزيز من:

هميشه هراس دارم خورشيد عشق من چون سپيدة صبحگاهي زودگذر باشد، مي ترسم دوران تابندگي محبت تو نتواند از ميان ابرهاي تيره و تار بگذرد و روان مرا روشن سازد.

            بدين جهت اين روزها احساس مي كنم نگاه تو در عين اينكه پر از خنده و شادي است غم عميقي را همانند اسرار اعماق درياهاي بيكران در خود حفظ مي كند با اينكه درخشش چشمان زيبايت جان به من بي جان مي بخشد ولي از يك دوري مبهم احساس رنج و اندوه مي كنم و در عين وحشت مي فهمم كه هر كس در زندگي دوبار ميميرد يكبار آنوقتيكه مي ترسد معشوقه زيبايش را از دست بدهد و ديگر بار آنوقتي است كه زندگي را براي هميشه وداع مي كند از تو مي خواهم با ابراز عشق خود مرا در برابر اين فاجعه عظيم يعني ترس از آينده مطمئن كني!

            تو خوب دانسته اي كه ديگر جسم و جانم قدرت دوري ترا ندارد و تا من اميد ديدار تو را در مخيلي خود نپرورانم هرگز نمي توانم دقايقي چند در آسايش باشم بگذار مردم هر آنچه كه مي خواهند بگويند زيرا عشق من اگر بيش از عشق مجنون نباشد كمتر از او نيست در زمان حيات ليلي و مجنون هم افراد كوته فكر از ايراد سخنان زشت و اتهامات ناروا به آن دو عاشق و معشوق دست از جان شسته كوتاهي نكردند ولي قدرت پرستش زوال ناپذير مجنون آنچنان بود كه نظامي گنجوي شاعر معروف را طوري تحت تاثير قرار داد كه اشعار نغز و دلكشي با آن عظمت در مدح عشق آسماني آن دو بوجود آورد كه به زبانهاي زنده ملل مترقي جهان ترجمه شد و سرگذشت آنان در دل پر احساس مردم جهان نقش بست.

            با اين وصف من نه از نگاه مردم و نه از سخنان آنان باكي ندارم بلكه نمي خواهم هيچوقت چشمان زيباي ترا در زير پرده اي از غم و اندوه مستور ببينم به من قول بده كه به خودت رنج ندهي و هميشه خوشحال و خندان باشي اگر چه براي بدست آوردن نشاط و شادماني مجبور باشي مرا فدا كني من بعشق آسماني خود سوگند ياد مي كنم كه در برابر سعادت و آينده تو دست از وصال و جان هر دو بشويم.

            آنوقت بجاي تو از آسمان الهه عشق و دوستي به ديدارم خواهد آمد و او همانند تو در نظرم مجسم خواهد شد و من مجذوب زيبايي و درخشندگي او مي شوم و بهر كجا كه برود با چشم گريان به دنبالش روان خواهم بود!

            ولي باز از مرگ و نيستي عشق زميني خود مينالم زيرا روح من هنوز آرزومند وصال توست پس بيا مرا ترك مكن به من فرصت بده تا ترا تا واپسين لحظه حيات ببينم تا بتوانم آنچه در دل دارم برايت بيان كنم مطمئن باش بي رحم ترين و ستمگرترين ابناي بشر چون درد و رنج مرا بدانند فتوي نخواهند داد كه تو اينچنين از من گريزان باشي.

            ميداني ... گناهي است كه كرده ايم عشقي است كه خداوند بما ارزاني داشته كه همانند آتش ما را بسوزاند و چون طوفان وجودمان را درهم نوردد و چه بسا به مثل سيل كه خروشان مي آيد و همه چيز را با خود مي برد و به نيستي مي سپارد مرا نيز از لذت تماشاي چشمان قشنگت محروم سازد!

            از تو سئوال مي كنم اگر خداوند به حكم شكستن دل رنجور عاشقي چون من ترا شكنجه دهد آيا اين مردمي كه تو هميشه به خاطر خوش آمد آنان مرا رنج داده اي در كنارت حضور خواهند يافت كه قسمتي از دردهاي جسمي و روحي ترا تحمل كنند؟!

            من در راه تاريكي به مسافرت پرداخته ام كه پايانش را نمي شناسم و هيچ روشنايي در اين صحراي بي پايان ظلمت بار بجز پرتو ديدگان دلفريب تو وجود ندارد من ترا با تمام ذرات وجود خود مي پرستم و دوستت دارم و اينك بيش از تحمل يك بشر زنده رنج مي برم بيا زندگي مرا بعنوان هديه اي بپذير و از نيستي نجاتم ده يا اشارتي كن تا از هستي چشم بپوشم و بي صدا به جانب گور سرد و آرامي كه خود با دست خويشتن ساخته ام بروم و از خدا بخواهم هنگاميكه من ميميرم رحمت خود را از تو دريغ ندارد!

كسيكه غبارهاي كالبد خاكيش هم ترا ميپرستد!!

به نام تنها گل ماندنی

تو اگر نبودی چه میکردم

تو که هستی درمون واسه دردم

تو اگر نبودی مرحم دل

هی به من می بخشی اه سردم

از کنارم نرو: دور از این دل نشو

واسه این دل نده وعده نوبه نو

آرزومندتم مست لبخندتم

با تمام وجود عاشقم من بر تو

در این دل تنها تو هستی

بمون بر عهدی که بستی

تو یه عشق پاکی در تار و پودم

داره از تو جوشش همه وجودم

چهره زندگیم رنگ اسمون داشت

اول جوونیم اگر با تو بودم

از کنارم نرو دور از این دل نشو

واسه این دل نده وعده نو به نو

ارزومندتم مست لبخندتم

با تمام وجود عاشقم من بر تو

در این دل تنها تو هستی

بمون بر عهدی که بستی

****************************

من به چشمان تو می اندیشم

به تکرار هزاران دست

که تو را می نوشت

من به چشمان تو می اندیشم

وبه شهری که تو را با تمام خوبی هایت

به چراغان دروغین شبانش بخشید

وبه دستان تو آموخت که تسلیم شوی

من به تو می اندیشم

وبه غم بار ترین لحظه خویش

که شکستی در من و شکستم در خویش

مرگ قو

از گل فروش بهر تو گل خواستم نداشت

وز باغبان که گفت گل کیمیا که کاشت؟

صد باغ سر کشیدم و صد دشت سر زدم

اما نبود آنچه دلم انتظار داشت

از خالقم برای تو چون خواستم گلی

دستم گرفت و نام تو در دست من گذاشت

******************

قلب مادر

داد معشوقه به عاشق پیغام                         که کند مادر تو با من جنگ

هر کجا بیندم. از دور کند                            چهره پرچین و جبین پر آژنگ

با نگاه غضب آلود زند                              بر دل نازک من تیر خدنگ

از در خانه مرا طرد کند                             همچو سنگ از دهن قلما سنگ

مادر سنگدلت تا زنده ست                           شهد در کام من و تست شرنگ

نشوم یکدل و یکرنگ ترا                           تا نسازی دل او از خون رنگ

گر تو خواهی به وصالم برسی                    باید این ساعت. بی خوف و درنگ

روی و سینه ی تنگش بدری                       دل برون آری از آن سینه ی تنگ

گرم و خونین به منش باز آری                   تا برد زآینه ی قلبم زنگ

عاشق بی خرد ناهنجار                            نه بل آن فاسق بی عصمت و ننگ

حرمت مادری از یاد ببرد                          مست از باده و دیوانه زبنگ

رفت و مادر را افکند به خاک                    سینه بدرید و دل آورد به چنگ

قصد سر منزل معشوقه نمود                    دل مادر به کفش چون نارنگ

از قضا خورد دم در به زمین                    وندکی رنجه شد او را آرنگ

وان دل گرم که جان داشت هنوز               اوفتاد از کف آن بی فرهنگ

از زمین باز چو برخاست. نمود                 پی برداشتن دل آهنگ

دید کز آن دل آغشته به خون                   آید آهسته برون این آهنگ

( آه دست پسرم یافت خراش                     وای. پای پسرم خورد به سنگ )