درد بی انتها

ای آسمان از جور تو درد دلم افزون شده

لب از شمردن بسته دار کاین از عدد بیرون شده

می ریزم از رخساره ام سیلابه های خون و اشک

آخر ز درد سینه ام آب دو دیده خون شده

ما را به غیر ناله و روی پریشان هیچ نیست

اینگونه قسمت بهر ما از گردش گردون شده

فرهاد شیرین جان خویش بر عشق شیرینش سپرد

خون چکیده از سرش خشکیده در بسیتون شده

سوز غم دلدادگان کی می رود از سر برون

تا روز محشر سینه ام از داغ غم محزون شده

بر دشت بگذر یک زمان بر لاله های خون عذار

تا بنگری چون است وفا کاین داغ نیلی گون شده

بر دولت عشقت پسند این بنده ات را محتشم

دولت ندارد اعتبار این پند از قارون شده

************************

یار بی وفا

پیش از این در سینه ات مهرو وفائی داشتی

گوشه چشمی به حال بی نوائی داشتی

پیش از این ای پرتو حسن تو ماه تابناک

با گرفتاران خود کمتر جفائی داشتی

گوئیا بر خاطرت نبود چنان فول و قرار

کز سر صدق و صفا بی ادعائی داشتی

ای دریغ از صحبت شبهای گرم دوستی

کانچنان با من سر لطف و صفائی داشتی

کار دل بالا گرفت و برد رنگ از روی من

ای طبیب عاشقان روزی دوائی داشتی

جمله اصرار و تمنایم یکی بهره نداد

با دل سنگت عجب چون و چرائی داشتی

اعتنا بر ما نکردی لحظه ای در طول عمر

با رقیبان در عوض بس آشنائی داشتی

تقديم به مادري بسيار مهربان ، پاك و دوست داشتني كه با رفتنش ......... هيچگاه آرامش نيافت و آسمان دلش آفتابي !!!!

اميد بر آن دارم كه هيچ خانه اي بي شمع وجود مادر نگردد .

اي ستارگان آسمان ، اي ماه ، اي زهره و اي  مشتري، ماه من ، ستاره ي من ، خورشيد من كجاست ؟ اي صحراها و اي دشتها و اي كوهها، مادر من كجا رفت ؟

اي درياها، گوهر من ، صدف من ، لولو و مرجان من ، كجا رفت ؟ سَرور من ، سُرور من ، حبيبِ من ، شكوهِ من ، دردِ من ، طبيبِ من و قرارِ من ، روحِ من و روانِ من ، همدم و همزبانِ من ، كجا رفت ؟

من جانم را گم كرده ام ، قلبم را گم كرده ام ، جگرم را گم كرده ام. مادر جان زندگي بي تو خالي است ، روشني بي تو ظلمت ، آنكه گمشده اي دارد همه جا به دنبال او ميگردد ، همه جا را خالي از او احساس مي كند.

در بيمارستان كه بودي ، با ديدن كويرِ خشك لبانت ، در دل زمزمه ميكردم : مادر نمير ، براي تو زود است ، اما نمان براي محافظت از ما ، نمان براي اينكه از ما مراقبت كني ، تو خود اكنون نياز به پرستار داري ، بمان براي اينكه ما ترا بر روي چشم هاي خود مداوا كنيم ، بمان براي اينكه ما بي مادر نباشيم ، بمان براي اينكه ما مادري چون تو داشته باشيم ‍؛ ميدانم كه خسته اي و تب دار ، ميدانم كه مصيبت بسيارديده اي ، زجر بسيار كشيده اي ، غم بسيار خورده اي ، اما تو خورشيدي ، مادر تو بمان .

گاهي احساس ميكردم مادر دلي دارد كه هيچ مردي ندارد ، استوار چون كوه ، با صلابت چون صخره ، تزلزل ناپذير چون ستونهاي محكم و نامرئي آسمان ، گاهي هم احساس ميكردم كه مادر دلي از گلبرگ دارد ، نرم تر از حرير ، شفاف تر از بلور و حيرت ميكردم كه چقدر يك دل ميتواند نازك باشد ، چقدر يك انسان ميتواند مهربان باشد ، وقتي به خانه مي آمديم انگار پاي به درياي محبت مي گذاشتيم ، خستگي كجا مي توانست خودي نشان دهد ، با بودن مادر تشنگي ، گرسنگي ، سختي ، جراحت ، كسالت و خستگي براستي براي ما معنا نداشت اكنون با رفتن او ، من خستگيهاي گذشته را هم بردوش خود احساس ميكنم.

مادرعزيزم پنهانكاري را فقط در دردها و مصيبتهايت بلد بودي ، چه رنگين است اين غم و چه سبك شد اين بدني كه اين همه درد ديده است ، دل اگر از جنس كوه و صخره و فولاد باشد، آب ميشود.

تقدير چنين بوده است كه حضور مادرم در دنيا با غم و اندوه عجين شود، هر چه بود گذشت و هر چه مي بود مي گذشت. مادر تو حيف بودي براي آن همه كار كردن ، اما تو خودت مي گفتي كه اگر كار براي خدا باشد خستگي ندارد.

خدايا چه سخت است دوري از مادري كه عصاره خوبي است ، مادر جان گذشتِ زمان اندوهم را كم و كهنه نمي كند، هر لحظه زخم فراق تو تازه و غم دوري تو نو است براي ما. اين غم غمي است كه هيچگاه از ميان نميرود ، اين فاجعه بر من گران است و اين گريه هميشه تازه ، غم به جراحت ميماند ، يكباره مي آيد ، اما رفتنش ، التيام يافتنش و خوب شدنش با خداست ؛ درد اگر بسيار عميق باشد به زخم تشبيه مي كنند و زخم را ، اگر بيش از حد سوزنده باشد به آتش و حرارت ، كدام آتشي ميتواند با از دست دادن مادر برابري كند ؟

آن دلي كه بتواند در عزا و مصيبت تو صبور باشد به حق دلي پر طاقت است. مادر جان با رفتن تو نور از خانه ي ما رفته است و گلهاي حياط خانه ي ما پژمرده شده اند ، مادر جان فراق تو تا قيامت با من است .

مادر جان همنام مادر پیامبر بودي و در شب شهادت دختر پیامبر فاطمه (س) به خاك آرميدي به اسمِ فاطمه دلشاد بودي روحت با وي محشور باد ، روانت قرين شادي و آرامشت ابدي و جاودانه باد مادر

*** عاشق دو کس باش - اول خدا دوم مادر ***

هميشه يادت باشه که مادر تکرار شدني نيست

********

گل خشکیده تو دستام                                               غزل مرده رو لبهام

دل پوسیده سینه                                                 برگ افتاده تنها

با صدای سرد و زخمی                                                 با یه ساز دل شکسته

دیگه آهنگی ندارم                                                      واژه هایم همه خسته

کاش می شد عاشق بمونم                                           عاشق نم نم بارون

عاشق شبای پاییز                                                        عاشق زنده به بارون

کاش می شد با تو بمونم                                           آرزو ها رو بخونم

پشت پلک این زمونه                                              راز دنیا رو بدونم

خاطراتم همه افسون                                                     کوچه باغم همه پژمرد

اومدم قصه بسازم                                                    قهرمان قصه ام مردم

آدمای قصه گیتار                                                    پرییای قصه در خواب

سرنوشت همه این بود                                               لحظه لحظه تا به مرداب

نمی خوام تو قصه باشم                                              رو به مرداب یا که بی تاب

من می خوام آواز بخونم                                     شعر تازه غزل ناب

من می خوام آواز بخونم                                    هم صدا با موج دریا

بخونم رو  بام دنیا                                               با غروق و عشق و رویا

*********************

مكتوب دوم

گـر مـهـر مهوشـان نشدي پـاي بند من                    مـاه فـلك اسير شدي در كمند من

سـرو چـمـن چـگـونـه زنـد لاف دلكشي                    بـا جـلـوه هاي قامت سرو بلند من

مـن خود به هيچ رو نكنم ترك عشق يار                    بيهوده داد نـاصـح بـيكار، پـنـد من

ديـوانه مي شدم به جهان گر نمي شدي                     زنـجير زلف ماهرخان پـاي بند من

گفتم كه زنده مي كند اين جان مرده را                     گـفـتـا تبسمي ز لـب نـوشخند من

ديـدي كـه در ميانـه شهرم بـه عاشقي                      بـد نـام كـرد خاطر نيكو پسند من

گـر بـود بـا منت سر همراهي اي سوار                     گردون نمي رسيد بگرد سمند من

خـواهـم كـه در كمند خو آرم ترا، ولي                      ترسم مرا شكار تو سازد كمند من

زيباي من:

            ديشب همه جا را خاموشي احاطه كرده بود از صداي دلنواز بلبل عاشق و زمزمة جويبارهاي زيبا اثري نبود همه چيز در دل سياهي شب به نيستي مي پيوست و براي من هم ديشب يكي  از بدترين و سخت ترين شبهاي زندگي به شمار مي رفت گرچه هنگام جدايي بامحبتي كه به من روا داشتي و دستت را دقايقي چند در دستم نهادي ولي هنگام دور شدن از كنارت ساية مبهمي كه هميشه از آن براي تو صحبت كرده ام وجودم را فرا گرفت ناگهان بياد سخنان تو و اندرزهايت كه شنيدن آن يك دنيا غم و اندوه در من ايجاد كرد افتادم آيا منظور تو از گفتن آن جملات اين نبود كه اميد كوچكي را كه همانند اشعه اي از آفتاب بر دلم تابيده بود و دل بدان خوش داشته بودم خرد و نابود كني؟

            و يـا منظور ديگري داشتي ايـن جملات كوتاهي كه از زبـان تـو خارج مي شود نمي تواني درك كني كه چه اثر وحشت آوري در دلم بوجود مي آورد و چه غوغايي در روح حساس من بر پا مي دارد، بگذار ثروتها و نشانها و القاب و زيبايي ها همراه با ريا و تزوير به كساني تعلق خاطر پذيرد كه از ازل خداوند آنها را پست و حقير و كوچك آفريده در صورتيكه تا آنجا كه من مي دانم تو داراي رواني پر گسترش و بزرگمنشي هستي و اين سعادت فقط مخصوص خود تو است.

            آرزو مي كنم كه تو به بيماري ساده اي مبتلا شوي تا من به بهانة ديدارت به بالين تو حاضر شوم و با ديدارت نخست دل بيمار خود را شفا بخشم و .... حال كه تو با نشاط و شادماني از كنار من مي گذري چگونه مي توانم آتش فروزان دلم را با ديدن تو تسكين بخشم؟!

            آرزو مي كنم كه روزي صاحب تختخواب تو و اطاق مسكوني تو شوم تا بخاطر خاطره هايي كه در آنجا دارم رنجهاي حاصله از بيماري ترا در فضاي اطاق استنشاق كنم همان رنجهايي كه جسم ترا و در نتيجه روح مرا آزار و شكنجه داد همان آلامي كه به شكل آه از لبان تو بر آمد و جايي نيافت و همچون پيكاني به دل من نشست و آن را به ضربان افكند تو گويي چشمان تو در آن حال با رنجهايت به خانة دل من فرو رفت از اين جهت است كه تا عمر دارم براي تجديد خاطره هاي خودم اطاقي را كه در آن بيمار بودي به مانند زواري كه امكنة مقدسه را زيارت مي كنند زيارت خواهم كرد تا بتوانم لذت ديدار و شيريني بو سه هاي آسماني را كه از صورت زيباي تو بر داشتم تا ابديت همراه داشته باشم براي كسب اين فيض سعي مي كنم علاقه به زندگي در دلم ريشه بدواند و براي بدست آوردن اين مقصود از اميد وصال تو همانند يك منبع انرژي استفاده خواهم كرد ترا به خداوند سوگند بار ديگر به اين آرزوي وصال بيرحمانه متاز باشد اين اميد وصال بتواند مدت كوتاهي مرا زنده نگاهدارد و به ديدار چشمان قشنگت نايل سازد.

كسيكه اول خدا و بعد ترا مي پرستد!؟

چه کسی خواهد ديد مردنم را بی تو

گاه می انديشم خبر مرگ مرا با تو چه کس خواهد گفت

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی

روی خندان تو را کاشکی می ديدم

شانه بالا زدنت را بی قيد

و تکان دادن دستت که مهم نيست زياد

و تکان دادن سر

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

می توانی تو به من زندگانی بخشی

يا بگيری از من آنچه را می بخشی

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم

                                     تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمی گذاشتم

چه سفرها با تو کردم چه سفرها تورو بردم

                                     دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم

هر چی شعر عاشقونس  من برای تو نوشتم

                                   تو جهنم سوختم اما می نوشتم تو بهشتم

..

طاقت از مهستي

منبع

چند ويدئو کليپ کوتاه خارجي

My immortal Singer: Evanescence

 Life for Rent Singer: Dido

 Britney : Everytime

 Mandaryna: Go Again 

Dido  : White Flage

منبع

يه ريزه دو ريزه از شهرام صولتي

وداع از اندی

وطن از پويا

همه مي گن از شهرام کاشاني

منبع کليپهای بالا

 احساس شهرام صولتي

  چطوری بگم از شهرام شبپره

 التماس از قيصر

 دارم مي رم به تهران از اندي

 هموطن  گروه خوانندگان 

منبع کليپهای بالا

مرا ببوس . کليپ تصويری بسيار زيبائي از منصور

سلام عزيزم ، عزيزم سلام

منو ببخش دوستت دارم . يک کليپ ويدوئوئي بسيار زيبا و کم حجم از کامران و هومن

سال نو مبارک ! يک کليپ بسيار بسيار زيبا

تو قلب منو شکستي ! يک کليپ تصويری بسيار زيبا و خنده دار

كازابلانكا

اين هم كليپ ديگه با صداي شادمهر عقيلي

قد و بالای تو رعنا رو بنازم ( با صدای زنده ياد ويگن) برای روز ولنتاين

کليپ جديد و بسيار زيبائي با نام تو با مني از آقای رضا صادقي

اين کليپ بسيار زيبا هم برای عاشقان حسين

عشق با سخاوت

چرا عاشق شدم من - طنز

تن تو و حس بارون

دارم از تو مي نويسم

آهای خوشگل عاشق

کليپهای زيبای انگليسي

«  دلتــــــنگی »

مي خوام يه قصري بسازم

پنجره هاش آبي باشه

من باشم و تو باشي و

يک شب مهتابي باشه

مي خوام يه کاري بکنم

شايد بگي دوستم داري

مي خوام يه حرفي بزنم

که ديگه تنهام نزاري

امشب مي خوام تا خود صبح

فقط برات دعا کنم

براي خوشبخت شدنت

خدا خدا خدا کنم

مي خوام برات از آسمون

ياس هاي خوشبو بچينم

مي خوام شبا عکس تو رو

تو خواب گلها ببينم

مي خوام که جادوت بکنم

هميشه پيشم بموني

از تو کتاب زندگي

يه حرف رنگي بخوني

امشب مي خوام براي تو

يه فال حافظ بگيرم

اگر که خوب در نيو مد

به احترامت بميرم

امشب مي خوام رو آسمون

عکس چشاتو بکشم

اگر نگاهم نکنی

ناز نگاتو بکشم

می خوا تو رو قسم بدم

به جون هر چی عاشقه

به جون هرچی

قلب صاف رنگ گل شقایقه

یه موقعی فکر نکنی

دلم برات تنگ نمی شه

فکر نکنی اگه بری

زندگی کم رنگ نمی شه

ای آب که مایه ی حیاتی و امید

 کس همچو تو جان ستان و جانبخش ندید

با آنکه به تشنگان روان می بخشی

 از چه ستدی ازمن بیچاره امید

به دیدارم بیا ای یار که من در بند پاییزم

مرا همخانه کن با خویش که از عشق تو لبریزم

از این شبهای تکراری ببر من را به بیداری

رفیق فصل دلتنگی تو از دردم خبر داری

همیشه وقت تنهایی تو یارو یاورم هستی

تو حرف اولم بودی تو حرف آخرم هستی

پرواز من به سوی تو هجرت این ترانه نیست

دوستت دارم دوستت دارم حرف دلِ بهانه نیست

به دیدارم بیا ای یار مرا لبریز خواستن کن

اگر میل سفر داری تو با من عزم رفتن کن

منو پر کن پر از خوابی که با تو دیدنی باشه

پرم پر ز آن عشقی که عاشق شدنی باشه

نگاهم را تو فهمیدی سکوتم را تو میشیندی

ولی افسوس و صد افسوس که حالم را نپرسیدی

تو از حال من عاشق پریشانی و ترسیدی

ولی این را بدان هرگز تو عشقم را نفهمیدی

 

 

تو که نیستی تا ببینی گریه های هر شب من

بی خضور عاشق تو چه عجیبه گریه کردن

تو که نیستی تا ببینی دل آسمون گرفته

جاده تا صبح قیامت منو این پاهای خسته

با عبور هر ستاره روح سبز تو رو دیدیم

زیر قطره های بارون صدای پاتو شنیدم

 

 

طعنه نزن به گریه هام تنها تو میمونی برام
تنها تو میشناسی منو ای پریزاد قصه هام


تنها صدای پای تو حرمت خونه منه
کاشکی بدونی خواستنت به قیمت خون منه

تو ساحت نگاه تو لحظه به لحطه جون میدم
میمرم و خاک تنو به دست آسمون میدم

داد میزنم تو کوچه ها زندگی سهم عاشقاس
گناه عشقهای خودم هر چی که هست لطف خداس

نمیدونید چقدر کمه فرصت پروانه شدن
شعله زدن به رسم شمع لذت ویرونه شدن

من اون قلندر شبم شعله نمیسوزه تنم
قربونی وصال تو پوست نجیب پیرهنم

طعنه نزن به گریه هام اشکای تازه تر میخوام
رسم و وفا نیست که منو جا بزاری تو غصه ها

تنها صدای پای تو حرمت خونه منه
کاشکی بدونی خواستنت به قیمت خون منه

تو ساحت نگاه تو لحظه به لحطه جون میدم
میمرم و خاک تنو به دست آسمون میدم

داد میزنم تو کوچه ها زندگی سهم عاشقاس
گناه عشقهای خودم هر چی که هست لطف خداس

 

پروانه صفت چشم به شمع دوخته بودم

 آنگه که خبردار شدم سوخته بودم

خاکستر جسمم به سر شمع فرو ریخت

این بود وفایی که من آموخته بودم

هفته عاشقی

 

 

 

شنبه: با نگاهي عاشقانه مست شدم

 

 

 

 

 

يكشنبه: به او گفتم گرفتارت شدم

 

 

 

دوشنبه: همچو ليلي عاشق صحرا شدم

 

 

 

 

سه شنبه: بي وفايي كرد و من گريان شدم

 

 

چهارشنبه: اسير هجرانش شدم

 

 

 

 

 

پنج شنبه: او رفت و من درعاشقي فاني شدم

 

 

 

 

جمعه: بي او تنها شدم و از تنهاي ....

 

 

 توی اين دنيای بزرگ، خيلی ها زنده اند، بعضی هم زندگی ميکنند.
 توی اين دنيای بزرگ، خيلی ها به زمين نگاه می کنند،
 خيلی ها فقط خودشونو می بينند،
 بعضی به آسمون نگاه می کنند.
 هر کس به جايی ميرسه که تو نگاهش بوده.
 برای همينه که قبرستونها شلوغ تر ميشن، و آسمــــــــــون، خلوت تر.......*****

گر روزي دستهاي سنگين زندگي انگشتهايت را رها‌ كرد، لحظه‌اي ترديد مكن، اين را بدان كه هميشه يك گوشه از بالهاي پرستو براي هجرت تو خالي است.
با بنفشه‌ها كوچ كن و نزد من بازگرد. من كنار تنهاترين لاله اين دشت بزرگ در تاريكي مطلق انتظار تو را مي‌كشم. پشت ردپاي مبهم خزان، برگهاي پاييزي را قسمت مي‌كنند.
وقتي مي‌آيي، گلبرگي از عاطفه را به رسم خوشايند ديار عشق برايم به ارمغان بياور. اشكهايم را به پايت مي‌ريزم. بيا تا آفتاب از پشت پيوند دستهاي ما طلوع كند.
اينجا قلبها دلواپس شكست نابهنگام عشق‌اند. بيا تا به شهر طلايي خورشيد سفر كنيم. بيا به ميلاد نيلوفرها ايمان بياوريم و اوج بگيريم تا قله‌هاي بلند شكفتن.
من پشت مهرباني نگاهت پناه مي‌گيرم، بگو قاصدكها از كدام سمت به مهماني روشني مي‌روند؟ بيا تا اوج كهكشان پر بكشيم، تا آنجا كه ميان چشمهايمان ديوار بلند جدايي نكشند. آن وقت زمان را از ياد ببريم و در عطر شقايقهاي وحشي پنهان شويم. وقتي آسمان در بي‌نهايت ستاره‌هاي نقره‌اي‌اش گم شد، باور كنيم كه شب، بوي نفسهاي عشق را مي‌دهد. باور كنيم كه در تابش دلكش مهتاب عطر جاودانه ياسها جاري است.
شب‌بوها را،‌ پونه‌ها را، نسترنها را و چشمهايم را به نگاه رويايي‌ات مي‌بخشم. بالهاي پرستو را به خاطر بسپار. من پشت ديوار تنهايي انتظار تو را مي‌كشم. سپيده‌دم از افق چشمهاي تو سر مي‌زند اي آشناي ديرين قلب من ..

تقديم به:سنگدل ترين گل زيبای هستی.خودم... که خاطرش خيلی واسم عزيزه....

 

 

دلم عجيب گرفته ست از اين هواي باراني
ازاين هجوم دل آزار عقده هاي طوفاني
كشيده ساحره اي روي صورتم خط نفرين
و مانده جاي طلسمش شبيه مهر به پيشاني
ميان پنجره هايي كه روي در افق دارند
نوشته اند تو ديگر كنار من نمي ماني
به طعم وسوسه هايت قسم كه چشم به راهم
ولو به قيمت يك عمر انتظار طولاني
هميشه منتظرم باز يك غروب پاييزي
مرا صدا بزني در دقيقه هاي پاياني
ولي چه فايده هر بار از حريم چشمانت
نصيب من شده تنها دوباره هاي بارانی

*********************

خداوندا به من توفيقي ده که فقط يک روز بنده مخلص تو باشم که مي دانم حتي ساعتي اين چنين بودن بس دشوار است.

خدايا يا مهر آنان را که در دلشان بر من محبتي نيست از دلم بيرون کن يا به من صبري ده که کساني را که دوستم ندارم دوست داشته باشم.

خدايا سينه ام را چنان بگشاي که درد هاي تمام عالم را در آن جاي دهم. حتي درد محکوم شدن به گناه هاي ناکرده ام را.

خدايا به من ذره اي از رحمت بيکرانت را ببخش تا بتوانم آنانکه محبتم را تقديمشان کردم و تحقير شدم ، آنان که دوستشان داشتم و دشمنم داشتند و آنان که درحقم ظلم کرده اند را ببخشم.

خداوندا دستانم خالي اند و دلم غرق در آمال . يا به قدرت بيکرانت دستانم را توانا گردان يا دلم را از آرزوهاي دست نيافتي خالي کن.

خدايا مي دانم که نادانم به ذره اي از علم بيکرانت دانايم کن.

بارالها زبانم در ستايش تو قاصر است به من زباني عطا کن تا گوشه اي اندک از رحمت بيکرانت را سپاس گويم.

خداوندا راه گم کرده ام ، هدايتم کن.

خدايا قلبم را از تمام کينه ها پاک کن که غير از تو کسي را بر اين کار قادر نيست.

خدايا شکم را به باور ، باورم را به ايمان و ايمانم را به يقين مبدل فرما.

خداوندا به من صبري ده که بر سيلي دشمنان بخندم و با خنجرهاي دوستان به رقص آيم.

خدايا شرکم را به يکتاييت ، ضعفم را به قدرتت، جهلم را به علمت، حماقتم را به حکمتت، گناهانم را به رحمتت، عصيانم را به عزتت، تيرگي دلم را به نورت، بي حرمتي هايم را به قداستت، تنگ دستي و بخلم را به کرمت و ناسپاسي ام را به لطفت ببخش.

خدايا به خير و شر خود آگاه نيستم به علمت و به رحمتت هر آنچه خير من در آن است بر من فرو فرست و هر آنچه شري براي من در آن است از من دور گردان.

خدايا به من بياموز چگونه هنگامي که دستانم را بسته اند و زبانم را بريده اند بر ظلمي که با چشمانم مي بينم صبر کنم.

خدايا به من يقيني ده که جز تو در هستي هيچ چيز نبينم.

خدايا به من دلي ده که  جز مهر تو در آن هيچ مهري را راه نباشد.

خدايا به من قلبي ده که دوست داشته باشم هر آنچه آفريده توست.

خدايا به من زباني ده که جز بر حمد تو گويا نگردد.

خدايا هر آنچه دارم از آن توست پس آنچه خير من است بر زبانم جاري کن تا از تو تمنايش کنم که خود بسيار نادانم.

خدايا خواسته هايم بسيارند ولي هيچ چيز در قبال آنها ندارم. پس تو از مخزن بي انتهاي کرمت آنها را به من عطا کن.

خداوندا با تمام آنچه تو به من عطا کردي مي خوانمت پس دعايم را اجابت فرما...آمين...

عشق يعني مهر بي چون و چرا ؛ عشق يعني كوشش بي ادعا
عشق يعني دل تپيدن بهر دوست ؛ عشق يعني جان من قربان اوست
عشق يعني خواندن از چشمان او ؛ حرفهاي دل بدون گفتگو
عشق يعني عاشق بي زحمتي ؛ عشق يعني بوسه بي شهوتي
عشق يعني دشت گلكاري شده ؛ در كويري چشمه اي جاري شده
يك شقايق در ميان دشت خار ؛ باور امكان با يك گل بهار
در خزاني برگ ريز و زرد و سخت ؛ عشقو تاب تا آخرين برگ درخت
عشق يعني روح را آراستن ؛ بي شمار افتادن و برخاستن
عشق يعني گل به جاي خار باش ؛ پل به جاي اينهمه ديوار باش
زير لب با خود ترنم داشتن ؛ بر لب غمگين تبسم كاشتن
عشق يعني تنگ بي ماهي شده ؛ عشق يعني ماهي راهي شده
عشق يعني آهويي آرام و رام ؛ عشق صيادي بدون تير و دام
عشق يعني برگ روي ساقه ها ؛ عشق يعني گل به روي شاخه ها
در ميان اين همه غوغا و شر ؛ عشق يعني كاهش رنج بشر
عشق را ديدي خودت را خاك كن ؛ سينه ات را در حضورش چاك كن
در تنور عاشقي سردي مكن ؛ در مقام عشق نامردي مكن
لا ف مردي ميزني مردانه باش ؛ در مسير عاشقي افسانه باش
دين نداري مردمي آزاده باش ؛ هرچه بالا ميروي افتاده باش
عشق يعني ذهن زيبا آفرين ؛ آسماني كردن روي زمين
هركه با عشق آشنا شد مست شد ؛ وارد يك راه بي بن بست شد
هركجا عشق آيد و ساكن شود ؛ هرچه ناممكن بود ممكن ميشود 
در جهان هر كار خوب ماند نيست ؛ رد پاي عشق در او ديد نيست
شعرهاي خوب ديوان جهان ؛ سر عشق است و سرود عاشقان
 عشق رمزي در دل است ؛ شرح و وصف عشق كاري مشكل است

عزیزم غصه نخور زندگی با ماست   اگه باختیم امروز و فردا که برجاست

توی این شب سیاه مه گرفته  نگاه کن   خورشیدی از اون دورا پیداست

عزیزم دنیا همین جور نمیمونه           یه روز  آخر میشکنه خواب زمونه

عزیزم شب همیشه شب نمیمونه        صبح میشه آفتاب میاد رو بوم خونه

عزیزم دنیا گلستون میشه یک روز     هر چی مشکل باشه آسون میشه یک روز

مهربونی جای کینه رو میگیره        هر جا دردی باشه درمون میشه یک روز

عزیزم دنیا همین جور نمیمونه        یه روز  آخر میشکنه خواب زمونه

عزیزم شب همیشه شب نمیمونه      صبح میشه آفتاب میاد رو بوم خونه

یه روز از روزا که هیچکس نمیدونه  بدی از دنیا میره خوبی میمونه

من و دل منتظر اون روز خوبیم     حتی از ما نبینی اگر نشونه

عزیزم دنیا همین جور نمیمونه      یه روزآخر میشکنه خواب زمونه

عزیزم شب همیشه شب نمیمونه   صبح میشه آفتاب میاد رو بوم خونه

یه روز هم نوبت ما میشه تو این چرخ گردون

قلم بر صفحه ی کاهی نهادم

به زخم سینه ام آهی نهادم

شب است و آسمان در چنگ خفاش

چراغی - کورسویی بودم ای کاش!

سکوتی کهنه را در خود شکستم

لب سرخ غزل را زود بستم

هوای مثنوی را دارم امشب

سر حلاج ام و بر دارم امشب

تمام خط کاغذ را نوشتم

نوشتم : زیر بار سرنوشتم

نوشتم : رشته ها را پنبه کردیم

چه ارزان جمعه ها را شنبه کردیم

صدا را در گلو بردار کردیم

جنون را سمت عشق آوار کردیم

کلنگ زخم گشته . سینه کندیم

نمک بودیم و حالا - خود بگندیم

*

شب است و باد و سرمایی شبانه

لب و فریاد خاموش زمانه

علی و زخم های سینه ی راه

علی و نعش رازی کهنه در چاه

علی در کوچه ای متروک تنها !

علی در روزگاری پوک تنها !

سر خوان علی عمری نشستیم

نمک خورده - نکمدان را شکستیم

به قدر چاه هم انسان نبودیم

من و تو لایق باران نبودیم

شبیه سنگ و از جنس سرابیم

درون کوره ی غفلت مذابیم

*

شب است و تازیانه می زند باد

سکوتی می برد تابوت فریاد

علی بنگر اجاق سرد ما را

بیا بشکن طلسم درد ما را

یتیمان بی تو روزی خوش ندیدند

به سیلی صورت سرخی خریدند

*

شب است و ناله ای می آید از دور

که بشنو ای کر و بنگر تو ای کور :

یتیم نان و خرمای علی باش

حبابی روی دریای علی باش.

ای آنکه گذشتی
از من و کوچه دل
کوچه از یاد نبردست قدم های تو را
نقش جای قدمت مانده هنوز
بر تن کوچه من
یاد تو چون سایه
نقش بسته ست به دیوار دلم
رفته ای تو اما
خاطراتت مانده ست
در حصار دل من
دل هنوز ،
در خیال تو وآن ،
بوسه پنهانی است
عشق تو در دل من زندانی است

بی حضور سبزت ای خورشید عشق
زندگی بیرنگ است
بی وجود روشنت مهتاب من
کوچه ام دلتنگ است
بی تو اکنون
سالیانی ست که از کوچه دل
عابری نگذشته ست
کوچه در حسرت جای قدمت
برهمه سختی ها
چشم ها را بسته ست
آسمانم ابری ،
کوچه ام بارانی است
عشق تو در دل من
همچنان زندانی است

خب ديگه يه دينی مونده بود به گردنم بايد ادا می کردم ... و اون ...

تشکر و قدردانی از دوستی بود که منو تو به ثبت رسوندن و نوشتن مطالبم که همگی رو بخاطر اون نوشتم  در اينجا ترغيب کرد ...

حتی قالب اينجا رو برام رديف کرد ... و کلی زحمت کشيد ...

بر حسب وظيفه گفتم که به اين وسيله تقديری از اين دوست خوبم کرده باشم ...

گرچه هيچی نيست ولی خب يه گوشه از خوبی هاشو که در موقع سختی ها و ناراحتی هایم گوش به دردها و غصه هایم می داد و سنگ صبورم شده بود شايد جبران کنه ...

اميدوارم هميشه در پناه خدا شاد و پيروز باشه ...

به کمند سر زلف تو گرفتار شدم

شهره شهر به هر کوچه و بازار شدم

گر برانی ز درم از در ديگر آيم

گر برون رانديم از خانه ز ديوار شدم

مستی علم و عمل رخت ببست از سر من

تا که از ساغر لبريز تو هشيار شدم

پيش من هيچ به از لذت بيماری نيست

تا ز بيماری چشمان تو بيمار شدم

نشود بر سر کوی تو بيابم راهی

از دم پير در اين راه مددکار شدم

دامن از آنچه که انباشته ام بر چيدم

تا که خجلت زده در خدمت خمار شدم

دريا!

طوفان سهمگین دریا را به خروش می آورد امواج در نهایت سرعت و شدت بروی هم میغلطد قایق بادبانی کوچک در میان دریا سرگردان می شود و ناخدای آن تسلیم خشم امواج میگردد در حالیکه از ساحل اثری نیست و جز گرداب های مخوف دریا مونسی برای ناخدای تیره روز به نظر نمی رسد فقط زمزمه ناخدای پریشان است که می گوید:

ای بادهای سهمگین و ای امواج خروشان بیرحم دریا، قدری آهسته تر، آخر در کنار ساحل دل دخترک زیبا چشمی در انتظار مراجعت من بسختی میطپد و اشگ چون حلقهء مروارید بر صورتش روان است.

می گویند خداوند بعضی اوقات خشمش را بر دریا نازل می کند و آن شب غضب خداوندی بود که امواج را بیرحمانه بر تخته پارهء ناخدای عاشق می کوبید و می خواست امیدها و آرزوهای بی پایان او را در دل سرد امواج برای همیشه مدفون سازد!

در این حال مرغهای آبی و لک لک ها با حالت پریشان دریا را به سوی ساحل ترک می کردند آنها با چشمان کوچک و معصوم خود روشنائی کمرنگ فانوس را به دست سایه ایکه در اسکله ایستاده و به سوی دریا نگران بود مشاهده کرده و با ناله های حزین خود فریاد زنان می گفتند:

ای بادهای سهمگین و ای امواج خروشان بیرحم دریا، قدری آهسته تر، آخر در کنار ساحل دل دخترک زیبا چشمی در انتظار مراجعت معشوقه اش بسختی میطپد و اشگ چون حلقهء مروارید بر صورتش روان است!

در آن شب هولناک علاوه بر آن دختر شوریده حال دیدگان غم آلود من نیز مانند دو جسم بی حرکت به امواج دوخته شده و در دل می گفتم: گر چه امواج بی رحمانه می کوشد جسد ناخدای بی پناه را به آغوش سرد خود بگیرد ولی ناخدای بی باک دل خوش دارد که در کنار ساحل قلبی پر از عشق و صفا برایش می طپد!

اما برای من که رنجها و غمهای جهانی، چون سایهء ابرهای سیاه و ظلمت قیرگون شب پرده بر رویم افکنده چه کسی در انتظار است و کدام دلی پر از عشق و صفا برایم به ضربان می افتد آیا هنگام مرگ من هم که دیر نخواهد پائید دخترک زیبائی وجود خواهد داشت که از دل برایم بگرید و دسته ((گل مریم)) زیبائی که بی شباهت به زیبائی خودش نباشد برایم نثار کند؟!

طوفان و دريا!

تو ای طوفان مغرور و تو ای بادهای سنگین مغرب، غوغا کنید و به سختی بر بدن من شلاق و تازیانه بزنید آرامش باطنی من هرگز از میان نمی رود و همانند برادرم کوه سیاه که مـرا حمایت می کند پابرجا و جاودانی هستم، تا خداوند فرمان ندهد آبهای مقتدر و موجهای سهمگین من زمین و آنچه در او هست در خود غرق و نابود نخواهد کرد.

پس تو ای طوفان هر آنچه خواهی غوغا کن و چون محتضری بنال و فریاد و زاری بنما من همانند کوه سیاه که صخره های آن را همیشه در آغوش دارم پابرجا و جاودانی هستم تا فرمان ابدیت را بگوش بشنوم!

تو ای طوفان هر آنچه خواهی تازیانه بر موجهای کوتاه و بلند من بنواز و آنها را در هم پیچانده و روی یکدیگر بغلطان.

تو ای باد سهمناک مغرب کشتی کوچک ماهیگیری را چون تخته پاره ای در دل خود مغروق بساز و به ناله های زنان و کودکانی که به انتظار پدران و پسران خود هستند اعتنا نکن.

اینک به خوبی ساحل آرام را می بینم کـه در ظلمت شب فرو میرود و در میان تاریکی وحشت زا روشنایی چند فانوس دریایی به چشم می خورد و فانوسها در دست لرزان زنان زیبا و کودکان بینوا به هر سوی میچرخند تا از دور دکل کشتی را که برای آنان امیدواری بی پایان است بیابد، غافل از اینکه این انوار لرزنده و بی ثبات کجا تواند ظلمت شب را بشکافد و در دل من نفوذ کند و دکل کشتی را که با سرنشینانش در میان امواج من به خواب ابدی فرو رفته اند بیابد. تو ای طوفان به باد فرمان بده تا به ساحل برسد و این فانوسهای کوچک را درهم وردد تا مبادا جنایات شبانه تو به چشم آدمیزاد بخورد و در مجالس آنان سبب نوحه سرائی شود، آری ای طوفان و تو ای باد سهمناک مغرب غوغا برپا کنید تا خداوند از آنچه بوجود آورده است بر خود بلرزد و از جنایات بی شمار شما به تنگ آید و به یک اشاره گیتی را چنان بهم در آمیزد که جز بخاری از آن باقی نماند.

آری ای طوفان هر آنچه خواهی غوغا کن تا فرمان ابدیت که نیستی مطلق است بگوشم برسد تا من نیز آنچنان کنم که تو خواهی!

سـر از حقیقت عالم بـدر نخواهی کـرد

ز عالمش چه خبر باشد آنکه عالم نیست

خوشی همیشه چو دیوانه با تصور خویش

قدم برون نه از این تنگنا فضا کم نیست

زسیـر عـالـم و آدم مـرا مـسـلم شـد

که هیچ چیز جهان پایدار و محکم نیست

دردم را با که در میان بگذارم؟ مرهــم زخمم را از که بخواهم ؟

از کدام چــاه ، بر دل آتش گرفته ام دلو آبی فرو بریزم؟

به کدام آغوش ، کدام جانپناه، کدام سایه بان ، پناه ببرم؟

با کدام دوســـت ، از غصه های قدیمی قبیله ام سخن بگویم؟

*****

به دستم زنجیر ، به پایم زنجیر ، به گردنم زنجیر

گرداگردِ قبیله ی بیمارم ، هــزار زنجیر

درد، میدان دار هر میدان و شفــــا در زنجیر

خــــداوندا ! مگر می شود ایـــن هــمه غـــم ، ایـــــن هــــمه زنجیـــــر ...

****************

بشنو از نی چون حکایت می کند

 از جدائی ها شکایت می کند

کز نیستان تا مرا ببریده اند

در نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش

باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم

جفت بد حالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من

از درون نجست اسرار من

سر من از ناله من دور نیست

لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن زجان و جان ز تن مستور نیست

لیک کس را دید جان دستور نیست

آتش است این بانگ نای و نیست باد

هرکه این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر می فتاد

جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هر که از یاری برید

پرده هایش ،پرده های ما درید

همچو نی زهری و تریاقی که دید

همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

نی حدیث راه پر خون می کند

قصه های عشق مجنون می کند

محرم این هوش جز بی هوش نیست

مر ،زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بی گاه شد

روز ها با سوز ها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باک نیست

تو بمان ای آن که جز تو پاک نیست

هر که جز ماهی ز آبش سیر شد

هرکه بی روزی ست روزش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خام

پس سخن کوتاه باید والسلام

جمله معشوق است و عاشق پرده ای

زنده معشوق است و عاشق مرده ای

نیمه شب بود و غمی تازه نفس؛

ره خوابم زد و ماندم بیدار.

ریخت از پرتو لرزنده شمع

سایه دسته گلی بر دیوار

همه گل بود ولی روح نداشت

سایه ای مضطرب و لرزان بود

چهره ای سرد وغم انگیز وسیاه

گوئیا مرده سرگردان بود!

شمع خاموش شد از تندی باد

اثر از سایه به دیوار نماند!

کس نپرسید کجا رفت؛ که بود

که دمی چند درین جا گذراند!

این منم خسته درین کلبه تنگ

جسم درمانده ام از روح جداست

من اگر سایه خویشم ، یارب

روح آواره من کیست؛کجاست؟

(فریدون مشیری)

****************

مادر خسته از خريد برگشت و به زحمت ، زنبيل سنگين را داخل خانه كشيد .
پسرش دم در آشپزخانه منتظر او بود و ميخواست كار بدی را كه تامی كوچولو انجام داده ،

 به مادرش بگويد .
وقتی مادرش را ديد به او گفت: « مامان ، مامان ! وقتی من داشتم تو حياط بازی ميكردم

 و بابا داشت با تلفن صحبت می كرد ،
تامی با يه ماژيك روی ديوار اطاقی را كه شما تازه رنگش كرده ايد ، خط خطی كرد ! »
مادر آهی كشيد و فرياد زد : « حالا تامی كجاست؟ » و رفت به اطاق تامی كوچولو.
تامی از ترس زير تخت خوابش قايم شده بود ، وقتی مادر او را پيدا كرد ، سر او داد كشيد :

 « تو پسر خيلی بدی هستی » و بعد تمام ماژيكهايش را شكست و ريخت توی سطل آشغال .
تامی از غصه گريه كرد.
ده دقيقه بعد وقتی مادر وارد اطاق پذيرايی شد ، قلبش گرفت و اشك از چشمانش سرازير شد .
تامی روی ديوار با ماژيك قرمز يك قلب بزرگ كشيده بود و درون قلب نوشته بود: مادر دوستت دارم!

مادر درحاليكه اشك ميريخت به آشپزخانه برگشت و يك تابلوی خالی با خود آورد و آن را دور قلب آويزان كرد.
بعد از آن ، مادر هرروز به آن اطاق می رفت و با مهربانی به تابلو نگاه ميگرد

هـر کس به طريقی دل ما می شکند

بيگانه جدا دوست جدا مـــــی شکند

بيگانه اگر مــی شکند حرفی نيست

من در عجبم دوست چرا مـی شکند

بشکست دلم کسی صدايش نشنيد

آری آری دل من بی صدا می شکند

***********

...نيازو تو خودم کشتم که هرگز تا نشه پشتم

....زدم برچهره ام سيلی که هرگز وانشه مشتم

......من ان خنجر به پهلويم که دردم را نمی گويم.

...........به زير ضربه های غم نيفتد خم به ابرويم

.............مرا گر اينگونه خواهی دلت را اشيانم کن

..................من ان نشکستنی هستم بيا و امتحانم کن

....................غرور ای ناجی حرمت تو با من پا به پايی کن

...........................به هنگام سقوط من تو در من خود نمايی کن

.................................من ان خورشيد زر پو شم که با ظلمت نمی جوشم

.......................................بجز اغوش درياها نمی گيرم در اغوشم

.............................................من ان ديوان پر بارم ه در خود واژه ها دارم

...................................................درون دشت انديشه به غير از گل نمی کارم.

..........................................................من ان ابر بهارانم که از خاشاک بيزارم.

.................................................................بجز بر چهره ی گلها نمی گريم نمی بارم