الهی شناخت تو ما را امان   و لطف تو ما را امان

الهی نام تو ما را جواز    و مهر تو مارا جهاز

بنام او كه زيباست و دوستش دارم

قسم به هر آن چه به باور توست
من هنوز شب پره ی کوچک سوسوی چشم هایت هستم.
من هنوز در به در دیدنت به خواب ....
تو هنوز گاه گاهی نوازشت لا به لای موهایم
جا می ماند.
گوش ات با من است؟
مگر نه آنکه دست من بی قرارترین راز بود در دست تو؟
تو گمانم نرمی رویای پرنده را ندیده ، رفتی...
تو گمانم نمی دانستی
پس از تو شاعر می شوم ،
کولی کوچک هزار ترانه ی تکراری
گوشت با من است؟
من تو را با خودم کوچه به کوچه مثل نفس کشیده ام تا امروز.

آسمون دل من ابی نیست ----------- دل من از عاشقی خالی نیست
بی کس و تنهام ولی ----------- تنهاییم عالمیست
تنهایی رنجیست عجیب ----------- اما دلم مایوس نیست
فردا از این دنیا میرم ----------- اما کسی پیشم نیست
مرده که تنها نمیشه ----------- مردن دوای تنهاییست

*****************************

خواب دیدم...............

در خواب گريه مي كردم ،خواب ديدم كه  تو مرد ه اي ،بيدار شدم و اشك از    گونه هايم جاري شد.

 در خواب گريه مي كردم ،خواب ديدم كه تو از من جدا شده اي ،بيدار شدم و   مدتي دراز بتلخي گريستم

در خواب گريه مي كردم ،خواب ديدم كه تو هنوز دوستم ميداري ،بيدار شدم و    باز سيل اشك از چشمم فرو ريخت

هر شب ترا بخواب مي بينم كه با مهرباني لبخند ميزني و من خود را لرزان  لرزان بپاهاي عزيزت مي اندازم . تو بحالت غمناك بمن مي نگري سر زيباي    خود را تكان مي دهي و مرواريد تر اشك از چشمت فرو مي ريزد آنگاه ،آهسته كلمه اي بمن مي گويي و دسته اي از گلهاي سپيد بمن مي دهي اما چون بيدار  ميشوم از دسته گل اثري نيست و آن كلمه را نيز فراموش كرده ام

***************************

                             دلم تنگ است و                    دلگیرم  

                                                              بسی غم در دلم                آکنده و تنها و غمگینم     

                                                                                                                    نمی آید کسی دیگر بگیرد دست سردم را میان دست گرم خود

فشارد تا که شاید غم نخواهد تا مرا آزار دارد

نمی آید کسی دیگر

بگوید حرفی از جنس گل اطلس به این تنها به این بی کس

به این زندانی پر بسته مانده در قفس

نمی آید بگوید حرفی از جنس گل مهتاب به تنها به این بی تاب

دلم تنگ است و دلگیرم خداوندا خداوند

                           بسی غم در دلم آکنده و تنها و غمگینم

                                                                                                                    نمی آید کسی دیگر بگیرد دست سردم را میان دست گرم خود

فشارد تا که شاید غم نخواهد تا مرا آزار دارد

نمی آید کسی دیگر

بگوید حرفی از جنس گل اطلس به این تنها به این بی کس

به این زندانی پر بسته مانده در قفس

نمی آید بگوید حرفی از جنس گل مهتاب به تنها به این بی تاب

دلم تنگ است و دلگیرم خداوندا خداونا

تقدیم به همه آنهایی که تنهایی را تنها به خاطر آنکه تنهاست دوست دارند

اشک و دل

            لخته گوشتی را که نمی دانیم چیست و نمی توانیم درست تشریحش کنیم دلش نام گذارده ایم! آن را جائی پـاک و مسکن پـرستش خـدا و محبوب و صـندوقچه اسـرارش می نامیم.

            اگر نقاش توانگر و استادی منظرهء بدیعی از این تشبیه ما تهیه کرده و آنرا از نو الهی روشن سازد و چنان مجذوبیتی بدو بخشد که بی اختیار در برابرش زانو زنیم باز به آن درجه و مقام دل یعنی آنجائیکه رحمت خداوندی و عشق ابدی در آنجا به امانت گذاشته شده است نخواهد رسید.

            این دل کوچک هدف هزاران درد، امید، عاطفه، فراق، یاس، پرستش و صدها رموز طبیعت است.

            چگونه است که با آن همه ظرفیت متلاشی نمی شود تا بشر را از احساس رنج و مشقت، سرور و مسرت، راحتش کند.

            اما خدای یکتا قطرهء سوزان و درخشنده تر از ستاره ای در آنجا به امانت نهاده تا در موقع غم و شادی از آسمان دل به صورت بارانی شفاف ولی پرحرارت و سوزان، لرزان بر گونه ها بچکد و اندکی از آلام درونی را با خود بدانجائیکه اسرار و مکنونات بشر به امانت نهاده می شود حمل نماید.

            این قطره ها نگهبان اسرار و مکنونات دل هستند در دل شفاف و لرزان آنها حکایتها و شکایتهای بیشمار ((دل)) خفته است.

موقعیکه عاشقی از محبوبه خـود جفائی دیده و یا به فـراق او دچار شده و گـریـه می کند زمانیکه جوان شوریده حال عاشقی به معشوقش مـی اندیشد و در غیاب او اشک می ریزد و ناله اش به ثریا میرود ...

            وقتیکه یتیم بینوا از شدت سرما با مشاهده دختران و پسران عزیز کردهء زمان دلش نزدیک است متلاشی شود و گریه می کند.

            ... زمانیکه من با حال زار، گـونـه در گونه گلهای سرخ فرو می برم تا شاید زردی چهره ام در نزد محبوب سبزه روی سیاه چشمم آشکار نشود اشک می ریزم ...

            من این قطرات را جمع آوری کرده و اسرار دلهای بیشماری را کشف می کنم.

            من از دانه های درخشنده و شور اشک دلم که از آسمان آن بر گونه ام می چکد اسرارها و حکایتها بیاد دارم که یگانه مونس و همدم شبهای پر درد و اندوه و عشق و امید انتظار وصـال مـن بـوده اند ایـن قطرات که در قبال بـی اعتنائی، تمسخر و فـرامـوشـی بی عاطفه ترین دلربایان عالم افشانده شده است در نـزد من بسی عزیز است و من به آنها احترام می گذارم.

يه دختری تو خيمه ها خواب اسيری می بينه         خواب می بينه رو صورتش گرد يتيمی می شينه

خواب می بينه گهواره رو دارن به غارت می برن           بـچـه هــا رو تـو قـتـله گـاه بـرا زيـارت می بـرن

خواب می بينه تنگ غروب خيمه هارو می سوزونن       راه فـرار بسته شده بـچـه هـا رو می سوزونن

خواب می بينه که نيمه شب گـم شـده تـو بيابونا          يـه بـانـوی قـد خـمـيـده بـهـش ميـگـه بیـا بيـا

خواب می بينه سـر بـابـا رو نيـزه قـرآن می خـونه          می خـواد لباشـو ببوسه نمی تونه نمی تونه

خواب می بينه به روی مـاه جوهر نيلی می زنن          نانـجيـبـا تـو قتله گاه بـه بـچه سيلی می زنن

خواب می بينه مـحاسن بـابـا تـو دست دشـمنه          به زيـر دشنهء عـدو چه دست و پـايی می زنه

خواب می بينه جلو چشاش سر بابا رو می بُرن      خواب می بينه سواره ها گوشواره ها رو می برن

**********

حسین من! بمیرم برای غربتت آقا جون ... ای کاش تو کربلا بودم و به ندای "هل من ناصر ینصرنی" تو لبیک میگفتم ، ای کاش بودم و یاریت میکردم و تا آخرین قطره خونم پا به پات می جنگیدم ... ای کاش شب عاشورا تو کربلا بودم ، باور کن آقا جون وقتی چراغ خیمه رو خاموش میکردی من نمی رفتم ، کاشکی بودم و باهات خار و خاشاک بیابون رو جمع میکردم ... قربون قد و قامت علی اکبرت برم ، کاش روز عاشورا بودم و بجای علی اکبرت بدن من پاره پاره میشد، ای کاش بودم و وقتی علی اکبر زیر شمشیر و نیزه ها بود به فریادش میرسیدم ، اون موقعی که پیکر تکه تکه شده علی اکبرت رو توی عبا گذاشتی و جوانان بنی هاشم رو صدا کردی کاش بودم و یه گوشه عبا رو میگرفتم .... وای از مصیبت عباس ، کاش بودم و اون تیرها میخورد تو سینه من ولی مشک عباس رو پاره نمیکرد ،ای کاش فرق من شکافته میشد ، دستای من جدا میشد ، کاش بودم و اون مشک رو میرسوندم به خیمه ها ، ای کاش بودم و بعد از ابالفضل من میشدم علمدارت ... بمیرم برای یتیم برادرت ، ای کاش بودم و اون لباس جنگی که برای قاسم بزرگ بود رو من می پوشیدم ، کاشکی بودم و بدن نحیف و کوچیک قاسم رو از زیر سم اسبها نجات میدادم ، کاش من جای قاسم بن الحسن تنم زیر سم اسبها له میشد ... وامصیبتا ، کاش بودم و قنداقه علی اصغرت رو میگرفتم تو بغلم و براش لالایی میخوندم ، ای کاش اون تیر سه شعبه میخورد تو گلوی من و علی اصغر شش ماهه ات توی خون دست و پا نمیزد ... کاش بودم و بعد از علی اصغر من میشدم آخرین سربازت ، کاشکی بودم تا توی صحرای کربلا تک و تنها نمی موندی حسین جان ، کاش بودم و گرد غبار صورتت رو پاک میکردم ، ای کاش بودم و منم جونمو فدات میکردم ، ای کاش بدن من هم زیر نیزه و شمشیر ها تکه تکه میشد، کاش سر منو هم از قفا می بریدن و به نیزه میکردن ، کاش بدن من هم چند روز توی صحرای کربلا بی کفن می موند ... کاشکی بودم تو کربلا ، کاش بودم و من جای بچه هات سیلی میخوردم ، تازیانه میخوردم ، کاش بودم و وقتی بچه هات زمین میخوردن بلندشون میکردم ، کاشکی بودم و نمیذاشتم چادر از سر زینبت بکشن ، کاش من جای زینب سیلی میخوردم ، کاشکی بدن من زیر تازیانه های دشمن کبود میشد ، ای کاش بودم و آتیش خیمه ها رو خاموش میکردم ، کاش بودم و زیر بغل سجادت رو میگرفتم وقتی میخواست سوار محمل بشه ، ای کاش بودم و نمیذاشتم بچه ها رو با کتک سوار محمل کنن ، کاشکی بودم و خودم یکی یکی سوارشون میکردم ، بمیرم برا غریبی و بی کسی زینب ، همه گلاش پرپر شدن ، کاش بودم و موقع سوار محمل شدن کمکش میکردم ....... ای کاش تو کربلا بودم ... کاش بودم و .........

هر كس در شب ستاره داشت

و شب ها مونس تنهائيش بود

ستاره من هم تو بودي

تو كه تنها مونس تنهائيم بودي

كسي كه تمام دلتنگيم را برايش باز گو مي كردم

چه آسمانها وچه كهكشانهائي كه به ستاره من حسادت مي ورزيدند

شب دلتنگيم درست از آن زمان آغاز شد كه تو رفتي

رفتي براي هميشه

رفتنت همانند خزاني زود هنگام بود بر بهار دلم

تمام غنچه هاي دلم در اوج ناباوري ريخت

ريخت و پر پر شد

گلبرگ هايش را جمع كردم و با همراه عطر يادت

در گوشه از طاقچه اتاقم گذاشتم

تا ترنم آن هميشه اتاقم را خوش بو كند

تا از بوي خوش او قناري ام آواز سر خواند

هنوز هم تنها بهانه آواز قناريم

بوي خوش تو در فضاي دلم هست

اشك‌هائي كه از رفتن تو از چشمم سرازير شد

رو گوشه اي خلوت رفتم و ريختم

تا كسي ندونه كه دردم چيه

ولي آخرش نشد

و مثل يك آتشفشان خاموش كه روزي شعله اون

سر به آسمون مي كشه از دلم بيرون ريخت

و چيزي رو كه مدتها تو دلم نگه داشته بودم

و اون غم هجر تو بود همه فهميدن

براستي نمي دونم

چرا هميشه سرنوشت گل پژمرده شدنه؟؟

چرا سونوشت پروانه سوختنه ؟؟

چرا سرنوشت برگ ريختن و افتادنه ؟؟

آيا واقعا بايد سرنوشت آدم فراموش شدن باشه ؟؟!!

و سرنوشت دل هم هميشه بايد شكست باشه؟

نمي دونم خدا چي بايد بگم

شايد قسمت دل هم من شكستن بود

ولي خودت خوب مي دوني كه خيلي زود شكست

زموني شكست كه اصلا معني شكست رو نمي دونست

نمي دونست وقتي دلي شكست ديگه نمي تونه بلند بشه

مي دونيد

اون هميشه دوست داشت من بهترين باشم

دوست داشت كه جوري باشم كه بهم افتخار كنه

ولي هميشه طوري بود كهاون باعث افتخار من بود

آخه اون بهترين بود

ولي دست روزگار بهترين رو ازم گرفت

روزگار كاري كرد كه صداي قناريم دلگير بشه

ولي چيزي كه هست

و بارها و بارها گفتم اينه كه

هنوز هم اون بهترينه

*****************************

نمي دانم تو را چه بنامم !!

فقط مي دانم كه وقتي نگاهت بانگاهم آشنا شد

تو صميمانه به من لبخند زدي

فقط مي دانم كه در اوج تنهايي

مرا با محبت خود صدا كردي

فقط مي دانم كه اگر بتوانم تو را بيابم

بر روي گونه هايت بوسه خواهم زد

فقط مي دانم كه اگر بتوانم آن روز تو را در آغوش بگيرم

ديگر تنها نخواهم ماند

فقط مي دانم كه تنها ديدن تو باعث مي شود

دوباره بخندم و احساس شادي كنم

حال تو بگو من تو را چه بنامم؟

*****************************

بود سوزي در آهنگم خدايا!

تو ميداني كه دلتنگم خدايا!

دگر تاب پريشاني ندارم

نه از آهن،نه ازسنگم خدايا!

• در ۲۰ سالگی ياد گرفتم که کار خلاف فايده ای ندارد حتی اگر با مهارت انجام شود.

• در ۲۵ سالگی دانستم که يک کودک نوزاد مادر را از داشتن يک روز هشت ساعته و پدر را از داشتن يک شب هشت ساعته محروم می کند.

• در ۳۵ سالگی متوجه شدم که آينده چيزی نيست که انسان به ارث ببرد بلکه چيزی است که خود می سازد.

• در ۴۰ سالگی آموختم که رمز خوشبخت زيستن در آن نيست که کاری را که دوست داريم انجام دهيم٫ بلکه در اين است که کاری را که انجام می دهيم دوست داشته باشيم.

• در ۴۵ سالگی يادگرفتم که ۱۰ درصد از زندگی چيزهايی است که برای انسان اتفاق می افتد و ۹۰ درصد آن است که چگونه به آن واکنش نشان می دهد.

• در ۵۵ سالگی پی بردم که تصميمات کوچک را بايد با مغز گرفت و تصميمات بزرگ را با قلب.

• در ۶۰ سالگی متوجه شدم که بدون عشق می توان ايثار کرد ٫ اما هرگز بدون ايثار کردن نمی توان عشق داشت.

• در ۶۵ سالگی آموختم که انسان برای لذت بردن از عمری دراز بايد بعد از خوردن آن چه لازم است ٫ آن چه را نيز که ميل دارد بخورد.

• در ۷۰ سالگی ياد گرفتم که زندگی مسئله در اختيار داشتن کارت های خوب نيست بلکه خوب بازی کردن با کارتهای بد است.

• در ۷۵ سالگی دانستم که انسان تا وقتی فکر می کند نارس است به رشد و تکامل خود ادامه می دهد ٫ به محض آنکه گمان کرد که رسيده شده ٫ دچار آفت می شود.

• در ۸۰ سالگی پی بردم که دوست داشتن و مورد محبت قرار داشتن بزرگترين لذت جهان است. 

 

به نام او

به ياد او

ودر پناه او...

 صــــــدا

در آنجا بر فــــراز قله كــــوه

دو پايم خسته  از رنج دويدن

به خود گفتم كه در اين اوج ، ديگر

صدايم را خدا خواهد شنيدن

 ***********

به سوي ابرهاي تيره پر زد

نگاه روشن اميدوارم

زدل فرياد كردم كه اي خداوند

من او را دوست دارم دوست دارم

 **********

صدايم رفت تا اعماق ظلمت

به هم زد خواب شوم اختران را

غبار آلوده وبي تاب كوبيد

در زرين قصر آسمان را

 **********

ملائك با هزاران دست كوچك

كلون سخت سنگين را كشيدند

زطوفان صداي بي شكيبم

به خود لرزيده در ابري خزيدند

 *********

ستونها همچو ماران،  پيچ ر پيچ

درختان در مه سبزي شناور

صدايم پيكريش را شستشو داد

زخاك ره ، درون حوض كوثر

 *********

خدا در خواب رويا بار خود بود

به زير پلكها پنهان نگاهش

صدايم رفت وبا اندوه ناليد

ميان پرده هاي خوابگاهش

 *********

ولي آن پلك هاي نقره الود

دريغا ، تا سحر گه بسته بودند

سبك چون گوش ماهيهاي ساحل

به روي ديده اش بنشسته بودند

 *********

صدا صد بار نوميدانه برخواست

كه عاصي گردد وبر وي بتازد

صدا مي خواست تا با پنجه خشم

حرير خواب او را پاره سازد

 ********

صدا فرياد مي زد از سرد درد

به هم كي ريزد اين خواب طلايي؟

من اينجا تشنه يك جرعه مهر

تو آنجا خفته بر تخت خدايي

 ********

مگر چندان تواند اوج گيرد

صدايي دردمندو محنت آلود؟

چو صبح تازه از ره باز آمد

صدايم از ً صدا ً  ديگر تهي بود

 *********

ولي اينجا به سوي آسمانها

هنوز اين ديده اميدوارم

خدايا اين صدا را مي شناسي

من او را دوست دارم دوست دارم دوست دارم ......

                     زير سايه امن ترين سايه بان هستي دلواپس دلواپسي هاي يكديگر باشيم ....

((   شبي از هزار فصل دوستت دارم ))

گفتي از پلك هاي خواب الود دريا

بوي شب و سكوت و ستاره مي آيد

بوي شكوفه ي ساده دلواپسي

هاي .... ابرك زخمي دير پاي من

مظلومكم .....

چه ساده از بوي نارنج و ترنج و بابونه

چه ساده از هواي مرطوب اين سرزمين

گذشتي.....

مگر نه آنكه وارث تنهاترين شقايق اين خاك

مگر نه آنكه طلايه دار آسمان بوديم

باشد ........... برو ..............

به باد نمي گويم به آفتاب هم نمي گويم

به هيچ كس از كسان دورو نزديك  پروانه هم نمي گويم

حالا فصل غمگين خواب هاي من از راه رسيد

فصل باران هاي موسمي  فصل هزار دوستت دارم

اي كاش نشاني ات را مي دانستم ...............

**********************************************

هيزم شکن

روزي، وقتي هيزم شكني مشغول قطع كردن يه شاخه درخت بالاي رودخونه بود ، تبرش افتاد تو رودخونه.
وقتي در حال گريه كردن بود يه فرشته اومد و ازش پرسيد: چرا گريه مي كني؟
هيزم شكن گفت كه تبرم توي رودخونه افتاده. فرشته رفت و با يه تبر طلايي برگشت. " آيا اين تبر توست؟" هيزم شكن جواب داد: " نه. "

فرشته دوباره به زير آب رفت و اين بار با يه تبر نقره اي برگشت و پرسيد كه آيا اين تبر توست؟ دوباره، هيزم شكن جواب داد : نه.
فرشته باز هم به زير آب رفت و اين بار با يه تبر آهني برگشت و پرسيد آيا اين تبر توست؟

جواب داد: آره. فرشته از صداقت مرد خوشحال شد و هر سه تبر را به او داد و هيزم شكن خوشحال روانه خونه شد.

نكته اخلاقي اين داستان اينه كه هر وقت يه مرد دروغ ميگه به خاطر يه دليل شرافتمندانه و مفيد مي باشد!!!

**************************************

بخند و بخندون تا غم نشه يه زندون

دل به دل راه داره ، يادت نره عزيز جون

دنيا محلّ گذره ، غصه نخور بي ثمرِ

تا بياي به خود بياي دو روزِ عمر ميگذره

***************************************

به نام تنها معبود

به ياد يار سفر کرده

گفت ميرم مسافرت

سه روزديگه می يام خونه

عصر جمعه هر کی در زد، بدونم خوده اونه

وقتی که بار سفر بست

دلم اهنگی نداشت

قلب من تو راه اون بود

اسمون رنگی نداشت

روز اول با صدای بارون از پشت شيشه

روز دوم کلاغی که رويه بومه هميشه

روز سوم اومدش يه صبح بارون

توی اون جاده ساکت با خودم زدم خيابون

سر خوش از هر لحظه نزديکی خورشيد

به زمين با خودم گفتم غروبه خورشيد و ببين ببين

وقتی که ماه توی چشمام رخنه ميکرد

صدای زنگ تلفن، تويه گوشم ناله ميکرد

يه صدای غم زده گفت، که تو رفتی ته دره

از خودت برام تو دنيا

نزاشتی حتی يه ذره

تو که رفتی شعرمم پاک شد و مرده

عکستم تو قاب خالی

ياده اون سه روزو دردش

يه نامه عاشقونه برای تمام عاشقا

با سلامی گرم

با درودی پاک

می اغازم اين پيغام

روزگارت بی انکه با من بگذرد، خوش باد

ای طلايی رنگ

ای تورا چشمان من دل تنگ

راستی من از کدامين راز

با تو پرده برگيرم

من که چنان کودکان، بازيچه به تو غمگينم

گر بدانی اسمان، ديدگانم را نه ابری جز به رويای تو اکنده

چه خواهی کرد؟

قلبت آيا با من مهر خواهد دا شت

چشمت ايا بامن راست خواهد گفت

عشق من تا نامه ای ديگر

خدانگه دار

تو به‌من‌‌ خنديدی             و نمی‌دانستی

                                                   من‌ به چه دلهره  از‌ باغچه  همسايه

سيب‌ دزديدم         باغبان از پی‌ من تند دويد                           سيب را دست تو ديد           

غضب آلوده به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک                و تو رفتی و هنوز             

سالها هست که در         گوش من آرام

                                                           آرام

             خش خش گام تو تکرار کنان

                                                                ميدهد آزارم      و من انديشه کنان غرق اين  پندارم که  چرا                       

                      خانه کوچک ما

                                  سيب نداشت 

******************

صداي زمزمه هاي انتظار!

بوي سرخي گل رز!

صداي سبزترين آواز

و آبي ترين نگاه را مي بينم!

بوي كاهگل خيس خورده

بوي مريمي هاي دخترك گل فروش!

غروب چه زلال در چشمان نم زده من زل مي زند

بوي انتظار از تمام جاده هاي بي عبور مي آيد

صداي سفر از حرفهاي تو !

صداي هق هق هايي كه بهانه اش تو هستي

و من طعم گس نبودنت را مي چشم!

پاهاي پينه بستمو ببين ... ببين ....

محض پرسه زدن تو جاده هاي انتظاره!

هر روز

كوله بارمو مي زارم رو دوشمو

راهي ميشم !

يه كوله بار پر از تنهايي و اشك !

اگه نرم از دلتنگي خفه ميشم !

غروب كه ميشه باز

نگاه خستم هست و انتظار !

صداي اذان مياد

بوي عاشقونه هاي حافظ

"جهانيان گرهمه منع من كنند از عشق"

                                             "من آن كنم كه خداوندگار فرمايد "

طعم اميد ميده !

هاله ي بغضي حوالي نگاه منو گرفته !

همه جا رو پر از هق هق ، پر از گريه هاي بي صدا مي بينم !

مي خوام انتظارو مثله همه خاطره هايي كه جلو چشمام رژه ميرن

تو صندوقچه پنهون كنم !

پروانه مصلوبو رها كنم !

تا براي هميشه خاطره نشه ...بچشه طعم عشقو !

به وصال فكر كنم .... وصال .... وصال !

مي خوام كوله بارمو بردارم و دور شم از هر چي سياهي و خاكستريه

عبور كنم ....

نقطه ته خط...!

سعی می کنم هر روز حرفامو  نگاه کنم

دل نوشته ها مو قاب بگیرم و به دیوار ابدیت بکوبم!

با نوک انگشتام راه برم که مبادا دل کسی بلرزه...!

یه مداد سفید بردارم و چهرتو نقاشی کنم

پای سفره دلم بشینم

خیال کالی بردارم و گاز بزنم!

سعی می کنم هر روز باهات نجوا کنم

سعی می کنم هر روز به نبودنت زل بزنم و

زنده بمونم...!

هر روز با سکوتم زندگی کنم

هر روز سرمو روی زانوهای خدا بزارم و گریه کنم

 از تو باغچه برات یاس سپید بچینم

خوش یمنه!

هر شب هق هقامو توی سیاهیای شب خالی کنم

ماهو بین انگشتام بگیرم و  تا صبح درد و دل کنم

در امتداد جاده های حادثه راه برم

مشق عشق بنویسم

...

عجیبه...

آسمون چقدر کبوده...!

دستام دیگه توان نداره

پیوند دلم و احساسم گسسته!

ببین.........

نفسم به شماره افتاده...

زل بزن ....

تو چشمای بارونیم!

می تونی خط به خط حرفامو بخونی

فقط یه لحظه.......

من گذشتم از جاده ای که پر است از انتظار

تنها.......!

همانجا که دستانم را در گلوگاه عشق گذاشتم

....... و خود مردم!

آنجایی که ذهنم را هول دادم تا به خـــــــــدا برسد..!

سوار بر قاصدک شدم تا پیام آور باشم..

دست در دستان غریب پاییز .....

با باران گریستم

و هر دم نگاهم را شستم !

دلم را در ایوان بهار جا گذاشتم

و با مرگ گلها همسفر شدم!

 نقطه ته خط.....!

فرودگاه زندگی

 دينگ دانگ
 پرواز شماره ... به مقصد شادي پرواز کرد.
 پرواز شماره .... به مقصد اميد در حال بار گيري است. لطفا هر چه سريعتر براي اخذ كارت پرواز مراجعه نماييد.
پرواز شماره ..... به مقصد  سرزمين آرزوها. لطفا هر چه سريعتر بارهايتان را تحويل دهيد.
دينگ دانگ
اطلاعيه: اين پروازها هر روز صبح به مقصدهاي ذكر شده به پرواز در مي آيند. براي اطلاعات بيشتر به باجه قلب خودتان مراجعه نماييد.
پروازي خوش را براي شما آرزومنديم

**********************************************************

دیگه نمیدونم چه جوری دستم روی دکمه های کیبورد فشار بدم و بنویسم ؛ خيلي دلم گرفته .......

خيلي دلم واست تنگ شده ........ فقط بارونه اشك چشامه كه ميان و از لابلاي سياهي به گودي

 نشسته چشام سر ميخورن و ميرن پايين ....... دلم واسه صدات .... نگاهت ...... لبخندت ........

 يه دنيا تنگ شده ..... آخه خداي من چرا با من اينكارو ميكني ....... مگه نميبيني كه دلم نازكه

و طاقتشو ندارم ...... مگه نميبيني دارم ذره ذره ميسوزم ....... مگه نميگي كه مهربونتريني ...... 

عزيزم اي كاش كنارت بودم ...... اي كاش مي اومدم و سفره غصه هاتو كه گذاشتي تو اون دل

 نازت رو برميداشتم و تو كنج دل خودم ميذاشتم ...... اي كاش ميذاشتي فقط يه باره ديگه اون

 صداتو بشنوم ....... به خدا خيلي واسم سخته ...... ديگه از بس گريه كردمو داد زدم دارم ميميرم ......

 نگام شده يه دنيا نااميدي ........ هر چي به خودم اميد ميدم نميتونم ........ اي كاش كمي دلم محكمتر

 بود ..... اي كاش اينقدر اشكهام نميباريدند .......من بدون تو نميتونم ....... نذار ميتوني بهم بگي كه

 بدونه تو برم اما اينو بدون وقتي برم زود ميميرم ....... من تو رو ميخوام ...... با اينكه ميدونم

من لياقته فرشته ها رو ندارم ولي عشق اين چيزها رو نميفهممه ....... دلم داره از غصه ميتركه .......

 ديگه طاقتشو ندارم ....... من توي زندگيم خيلي سختي ديدم ولي اين چند روز كه منو گذاشتي و رفتي

 واسم از تمومه اون ۳۳ سال سختر بوده ........ برگرد ...... نذار تو نبودنت چشام واسه هميشه روي

 هم گذاشته بشن ............ نذار قبل از ديدنت آخرين ضربان قلبم بزنه و تموم بشه ...... برگرد ........

اي هميشه سبز

افسانه ي چشمهاي تو اسطوره ي ازل بوده است.

اما من مشتاق يك جرعه از ابدي ترين رودخانه ي چشمان توام .

از تو سر شارم. سرشار از چيزي كه هنوز نمي دانم  چيست!

سرشار از كسي كه هميشه نخواهم دانست كيست...

با من بگو افقهاي دلتنگي تو كدام سوست؟

وقتي تو دلتنگ مي شوي نماز مي خواني ؟ يا خودت را كوچه پس كوچه هاي كاهگل گم مي كني؟

مي ديدمت كه با درختان حرف مي زني و گاه بي آنكه خود بداني روي خاك مي افتي و پيشاني سپيدت را بر خاك مي گذاري....

********************************************

زيباي من

من تمام حالاتت را ، شبهايت را ، روزهايت را ، خنده ها و گريه هايت را و تو را با تمام هستي مي ستايم.

اي حيران خستگيها:

اگر چه دوري...  اما تو را در افكارم به آغوش مي كشم و هستي ام را فدايت مي كنم.

اي ستايش كننده ي خالق هستي من!

من نيز خالق هستي تو را مي ستايم. تو در روز خورشيد قلب مني و درشب ستاره ي اميدم هستي .

مرا درياب كه باورت كرده ام و بخوان تا با طنين صداي دلنشينت خوشبختي را در كنارم حس كنم.

در كنج اتاقم نشسته ام  .آنگونه كه گنگ و خاموشم ميپندارند

در كنج اتاقم تنها انديشه ام نگاه هميشه پر راز توست .

در كنج اتاقم كه نشسته ام تنها رويايم ديدار دوباره توست

به زمان مي انديشم ، به ثانيه ها ، كه آيا دوباره فرصتي هست براي از تو تازه شدن؟

نمي دانم چگونه آمدي ، نمي دانم چگونه در شبهاي تنهايي من رقم خوردي

نمي دانم كه تا چه زماني روشني بخش شبهاي تنهايي مني

نمي دانم . نمي دانم .نمي دانم

شبي كه آمدي دروازه هاي دلم را با هزار چفت و بست ، مهرش كرده بودم تا ديگر هيچ كس به آن راه نيابد

شبي كه آمدي و اولين سلام را به من هديه كردي يادت هست ؟

نمي دانستم كه در برابر عشق هيچ چفت و بستي مانع نيست

ناخواسته به قلبم پا گذاشتي و چنان محكم قدم برداشتي كه دروازه هاي قلبم به سجودت نشستند

كاش مي دانستي كه با من چه كردي

كاش مي دانستي كه سلام گرم تو چگونه مرا آرام ميكند

كاش ميدانستي كه نگاه مهربانت چگونه دلم را به آتش مي كشد

كاش ميدانستي كه طنين دلنواز صدايت چگونه مرا مسحور خويش ميكند

كاش مي دانستي .

با من بمان و بگذر از عطر نفسهايت معطر شوم .

با من بمان .

مسافر كوي عشق

با تو طلوعی دیگر آغاز شد

وای از غروب بی تو بودن

امشب ماه از پشت کوه سر به فلک کشیده و پیداست ولی افسوس که روح پژمره و دل شکسته ام دیگر زیبایی را به فراموشی سپرده است دیگر از زندگی جز احساس تلخ و غم آلود چیزی برایم نمانده و فکر دیدن زیباییها فقط بار سنگین غم را خزان می کند چه باید کرد.اشک بریزم...فریاد بکشم... یا همچنان این دشمنی جانسوز جدایی را به جان داشته باشم . خوب می دانی که از گذشته فریب خورده ام از حال رنج می کشم و از آینده می ترسم.

ای مثل من در خـود اسیر         ای عشق من با من بمیـــر

تنــها به یمـــن مــرگ ما         این قصه می مانـــد به جا

هجرت سرابی بود و بس        خـوابی که تعبیری نداشت

ای نازنیــــــن ای نازنین        در آینــــه ما را ببـــــــــین

به چشمانت بیاموز که هرکس ارزش دیدن ندارد