ببخشید که مدتی بود نبودم

بعد تموم شدن اسباب کشی منزل خدمت می رسم

بوي خوش مي آيد اينجا عود و عنبر سوخته؟
يا كه بيت الله را كاشانه و در سوخته

از چه خون مي گريد اين ديوار و در، يا رب مگر
گلشن ال خليل اينجا در آذر سوخته

خانه ي وحي از ملك يكباره شد پر ازدحام
اندر اين غوغا مگر جبريل را پر سوخته

خانه ي زهراست اينجا، قتلگاه محسن است
آشيان قهرمان بدر و خيبر سوخته

سينه ي زهرا شكسته، چهره اش نيلي شده
مرتضي خونين جگر، قلب پيمبر سوخته
ه
بر حريم عقل كل، ديوانه اي زد آتشي
كز غمش هر عاقلي را جان و پيكر سوخته


خيمه گاه كربلا را آتش از اينجا زدند
شد زداغ محسن آخر، كام اصغر سوخته

گر نمي كرد اشك چشمانت( حسان) امداد من
مي شد از آه من اين اوراق دفتر سوخته

باز هم يه فقدان ديگه . باز هم نازنينی از بين ما رفت (پسر عموی عزیزم) . نميدونم چی بايد بگم . در اينجور مواقع سکوت رو بهتر ميدونم . برای اون عزيز از دست رفته از خداوند طلب آمرزش می کنم و برای خانواده محترم و برادر نازنینش از خدا طلب صبر و شکیبایی .

ای خاطرات تلخ چه ميخواهيد زين جان درد مند بلا ديده ؟

وی رفته های تيره چه ميکاهيد زين جسم مسمند جفا ديده ؟

ای تيره شام مدهش و وحشت زا با اين دل شکسته مدارا کن

 وی صبح دلفروز جهان آرا از چهره اين نقاب سيه واکن

 در اين سکوت و ظلمت و تنهائی پيچم بخود

چو شعله ای اندر دود پيکار عاشقی و شکيبائی

 جانم به لب رساند و تنم فرسود

ياد آيدم شبی چه قسمها خورد بر استوار بودن پيمانش

و اينک چه زود ز خاطر برد آنرا که بود مرغ غزلخوانش

 بشکست عهد عاشق صادق را افسوس قدر مهر و صفا نشناخت

بنهاد زير پا دل عاشق را نشناخت

کيميائی وفا نشناخت و رفت و پشت پا به پيمان زد

من نيز رفتم از پی پيمانه

او بوسه بر لبان هوسران زد

 من نيز بوسه بر در ميخانه

رفت آن اميدم

 هستی و اميدم با چشم خود که شور جوانی مرد

و ين روح رنجيده نوميدم

چون گلشن خزان زده ای پژمرد

اکنون که شمع هستی من خواهد

 تا سر نهد به بالش خاموشی

شادم بدين اميد که ميافتد اين عشق هم بدست فراموشی.............

خيلی سخته يکی بهت بگه... ستاره شو بچينمت يک کم که بگذره بگه... ديگه نيا ببينمت

زيبايي مثل گلی !

اما هنوز غنچه اي!

گلي كه شبنم اش همان اشكهايت است برگهايش همان دستان گرمت است ،

ساقه اش همان پاهاي پرتوانت است ريشه اش همان قلب مهربانت است .

غنچه اش همان لبهاي سرخ بازت است

تو مثل گل پژمرده نمي شوي و هميشه همان گلي كه بودي باقي می مانی

عطر و بويت مرا ديوانه مي كند و عاشق در بين تمام گلها خوش بوترين گل تويي،

زيباترين گل تويی زيبايي تو را ندارد

 هيچ كسي! غنچه اي هستي كه با روييدنت در باغچه قلبم،

 قلبم را پر از مهر و محبتت كرده اي قلبم را سرختر كرده اي و اميدوارتر با بودن تو باغچه دلم تبديل به بهشتي مي شود كه آن بهشت به زيبايي و سرخي تو مي نازد

بقيه گلها با ديدن تو و به خاطر زيبايي ات از شرمندگي پرپر مي شوند

تو با اينكه غنچه اي اما پر از عطر و بويي با روييدنت بهارعشق را با قلب سوخته من آشنا كردي

 و قلب مرا سبز و عاشق كردي

با روييدنت بوي بهار را با حياط قلبم آشنا ساختي و نويد آمدن بهارعشق ودوستي را به من دادي

با مهر و محبتم تو را كه تنها غنچه باغچه قلبم هستي سيراب ميكنم

 و در برابر طوفان بي محبتي و بي مهري از تو محافظت مي كنم

و سالها و روزها به انتظارت مي نشينم

تا تبديل به گلي شوي كه قلبم را پر از عطر و بوی محبت و عشق خودت کني

هميشه روز تولد حس عجيبي را به من القا ميكنه .

حس اينكه بايد و بايد يك سال بزرگـتر شوم .

بايد نسبت به ديروز كه يك سال كوچكتر بودم فرق كنم .

نشسته ام تمام هديه هايم را جلويم جمع كردم .

همه ميخندند . همه منتظرند .

شمعهاي كيك با رقص گرمشان مرا به خَلصه ميكشند .

احساس يك تعهد ميكنم به تمام كساني كه بزرگتر شدنم را چشم كشيده اند .

مادرم كه در توصيف مهربانيهايش هيچ تشبيهي را لايق نميدانم ؛

 كه اركان آن تشبيه ،

همه ثانيه هاي عمر او خواهد بود ،

 وحقارت زبان من .

 ( مادر به قدر گرماي خورشيد دوستت دارم )

پدرم كه دلم به بودنش قرص است .

 خواهران مهربانم كه دلسوزيهايشان دلگرمي من است .

 برادرانم كه حس پشتوانه من اند .

خانواده و دوستانم كه رسم دوست داشتنند .

و تــــــو!  تو كه آغوشت قلب بيتابم را آرامش عشق ميدهد .

 تو كه بوسه هايت طپش زندگيسـت .

 و چشمانت با پاكي باران مي درخشد .

خـــــداي من پروردگار روشني بخش من .

اله قادرِ مهربان . . .

حبيبِ عادلِ لا يتناهيم ،

 مــــن ، تو  را هيچ نميتوانم بگويم .

كه در وصف عطوفت تو حق آن است كه سكــــــــوت كنم . ..

ومن خداي را هيچ گاه براي داشتن تــــو ! توان سپاسم حد نميگيرد .

18 دي، روز تولد من

 با بودن تو است كه معنا ميگيرد .

همه منتظرند . همه ميخندند . من چشمهايم را بستم . . .

و شمعها را با آرزويم فوت كردم .

تنها يك آرزو!  يـك آرزو كه هيچ 18 دي را بي بودن تو زنده نمانم .

ستاره تو !

 ميدوني؟ گاهي آسمون پر از ستاره است.

 ولي يه ستاره ميون اون ستاره ها بزرگتر و قشنگتر و درخشانتره

اون ستاره ي:"تو"ست من اسمشو گذاشتم "تو"!

ميدوني:؟ وقتي با ستاره تو حرف ميزنم....

وقتي بهش خيره ميشم يا بهش چشمک ميزنم

هميشه ازم يه چيزي مي پرسه.

ميگه:دوستم داري؟

منم ميگم,دوستت دارم

ولي ديشب از من يک سوال ديگه پرسيد.

گفت: تو چرا هيچ وقت از من نمي پرسي که دوستم داري؟

منم ازش پرسيدم : تو چي؟

دوستم داري؟

ميدوني چي گفت؟

گفت: قلبتو بده !

گفتم چه جوري؟

 گفت : چشاتو ببند، يه نفس عميق بکش و خودتو رها کن

قلبت پرواز ميکنه و خودش مياد پيشم.

منم همون کاري رو کردم که ستاره گفت.

ستاره قلبمو گرفت و روش يه چيزي نوشت و بعد پسش داد.

 ميدوني چي نوشته بود؟

نوشته بود: دوستت دارم

 نوشته ستارهء "تو" رو قلبم موند .

هنوزم هست.

تا آخرم مي مونه چرا؟

چون بهم گفت:

حقيقت هيچ وقت نابود نميشه چون چيزي است که "بايد"وجود داشته باشه

 بشنو سخن از مرگ سكوت لحظه هاست از چه فرار می كنی مهربان من؟

 از صداي نالان اين دل دلتنگ؟

 يا از سكوت لحظه های اين شب تار؟

نهراس ... من اينجا كنار تو هستم و می مانم

 ای خيال شيرين من و بنگر... كه ماه شبای تار تو چه آرام از پس پرده ی نازك ابر دارد خود نمايی ميكند!

تو هم بمان اينجا و نگذار برای لحظه ای فراموش كنم كه تو همان حباب رويای منی

 ترسم از اينكه انعكاس نور ماه حباب لغزان مرا پاره كند و ديگر نتوانم تو را از پس حباب لحظه های عشق اينگونه تماشا كنم!

بيا باهم بخنديم در اين فرصت كمياب!

تا اگر برای لمس كردنش دير جنبيديم خط كمرنگ لبخند مانده باشد بر لبانمان به يادگار...

چه فرصت غنيمتی!

هرگز اينگونه رويايی نديده بودمت زيبای من!

 آه...انگار داشت فراموشم می شد كه تو تنها يك رويايی درون لحظه های حبابیِ من!

كاش بچه ی بازيگوشی اينجا بود و با شيطنتش لحظه هايم را حباب باران ميكرد!

و اما افسوس كه نيست اينجا كسی در اتاق تنهايی من جز من و خيـــال تو...!

 باران بود،

 رو به آسمان بلند پر گفتگو گفتم: _ تو نديديش...؟! و چيزی ،

صدايی... صدايی شبيه صدای آدمی آمد،

 گفت: نامش را بگو تا جستجو كنيم!

نفهميدم چه شد كه باز يكهو و بی هوا هوای تو كردم،

ديدم دارد ترانه ای به يادم می آيد.

گفتم: شوخی كردم به خدا!

ميخواستم صورتم از لمس لذيذ باران فقط خيس گريه شود،

ورنه كدام چشم كدام بوسه كدام گفتگو...؟!

من هرگز هيچ ميلی به پنهان كردن كلمات بی رويا نداشته ام!

به خدا كافر اگر بود به رحم آمده بود زان همه ناله كه من پيش تو كافر كردم

وقتي باشم عاشق تو

غير دل چيزي ندارم كه بدونم لايق تو

دلمو از مال دنيا به تو هديه داده بودم

با تموم بي پناهيم به تو تكيه داده بودم

هر بلايي سرم اومد

همه زجري كه كشيدم

همه رو به جون خريدم ولي از تو نبريدم

هر جا بودم با تو بودم هر جا رفتم با تورفتم

تو سبك شدن تو رويا

 همه جا به تو رسيدم

 اگه احساسمو كشتي

اگه از ياد منو بردي

 اگه رفتي بي تفاوت

 به غريبه سر سپردي

 بدون اينو كه دل من شده جادو به طلسمت

 كه تو يادش مونده اسمت

به کسی عشق بورز که لياقت عشق رو داشته باشد.

 نه تشنه عشق. زيرا تشنه عشق روزی سيراب ميشود